แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 913

หลังจากที่ได้รู้สถานการณ์คร่าวๆแล้ว เสี่ยวเชี่ยนก็พอจะเข้าใจถึงสิ่งที่พี่สะใภ้เจอมา

เสี่ยวเชี่ยนทำการทดสอบเธออย่างง่ายๆและก็พบว่าเนื่องจากเธอขาดความรักในวัยเด็กจึงทำให้เกิดความรู้สึกอยากถูกเติมเต็ม ต่อมาก็เป็นโรคซึมเศร้าหลังคลอดอีก

ตอนนี้พี่สะใภ้กำลังอยู่ในช่วงวิกฤติ

ในใจเธอมีความรักของแม่ที่มีต่อลูกสาว แต่ขณะเดียวกันเธอก็รำคาญเด็กคนนี้ที่ติดคนโดยที่เธอไม่รู้ตัว เด็กคนนี้ได้ดูดเอาพลังของเธอไปทั้งหมด แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น ความรักที่เธอมีให้ลูกสาวนั้นเป็นรักแท้ จนยอมแบกรับความกดดันเรื่องหย่าจากสามี แต่เวลาที่เธอเกลียดเด็กก็เกลียดจริงๆ โดยเฉพาะตอนที่เด็กงอแงกับตอนทะเลาะกับสามี เธอเกลียดเข้าไส้

เธอต้องเสียสละไปมากเพื่อลูกคนนี้ แต่การเสียสละของเธอนั้นกลับดูเหมือนไม่ได้รับการตอบแทน บางครั้งเธอก็เผลอคิดไปว่า ถ้าไม่มีลูกคนนี้เธอยังจะต้องกลุ้มใจเรื่องการใช้ชีวิตแบบนี้ไหม?

ความคิดแบบนี้เกิดขึ้นแค่ตอนที่ทะเลาะกับสามีกับตอนที่ลูกติดเธอมากเกินไป หลังจากที่ความรู้สึกเกลียดเด็กผ่านพ้นไปเธอก็จะเข้าสู้ห้วงตำหนิตัวเอง เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่ผู้หญิงที่ดี เสียทีที่เป็นแม่คน

ถึงขนาดที่บอกสามีว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่ปกติ เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมบางครั้งถึงได้เกลียดเด็กขนาดนั้น

เรื่องพวกนี้เธอพูดไปก็ร้องไห้ไป

“พี่อยากเอาใจใส่ลูกให้มากกว่านี้นะ แต่เวลาที่เขาติดพี่มากๆ อีกทั้งพี่เหนื่อยจากงานมาทั้งวัน พอเห็นเขาเป็นแบบนั้นพี่ก็จะโมโหมาก เกลียดเขามาก เกลียดที่ทำไมเขาไม่เห็นใจพี่ พี่อุตส่าห์พยายามหาเงินเพื่อเป็นค่าผ่าตัดให้เขา ทำไมยังมาทำกับพี่แบบนี้? แต่พออารมณ์เย็นลงพี่ก็คิด เขาเพิ่งจะอายุเท่าไรเอง เป็นแค่เด็กที่ไร้เดียงสา พี่ไปเกลียดเขาแบบนั้นก็เห็นแก่ตัวเกินไป พี่สับสนจัง ไม่รู้จะทำไง…”

พี่สะใภ้เอามือปิดหน้าร้องไห้ เสี่ยวเชี่ยนนั่งมองเธอร้องไห้อย่างเงียบๆ

จาการที่นั่งมองผู้หญิงที่อับจนหนทางคนนี้ เสี่ยวเชี่ยนเหมือนได้เห็นผู้หญิงอีกนับพันนับหมื่นที่เป็นเหมือนพี่สะใภ้

ชีวิตพวกเธอเรียบง่ายเหมือนคนเดินถนนทั่วไป พวกเธออยากทำอะไรให้ได้มากกว่านี้ เหมือนกับแม่ผู้ยิ่งใหญ่ที่อยู่วรรณกรรมนับพันนับหมื่น แต่ความคิดกลับตามไม่ทันกำลังตัวเอง การเปรียบเทียบที่ชัดเจนแบบนี้ทำให้ผู้หญิงพวกนี้เกิดการปฏิเสธตัวเอง

ลักษณะพิเศษต่างๆหลายอย่างดูขัดแย้งในตัวมารวมอยู่ด้วยกัน ความรักกับความเกลียดชัง การพึ่งพากับการยืนหยัดด้วยตัวเอง อยากหย่าแต่ก็ต้องทนอยู่ในครอบครัวเพื่อลูก นี่คือชีวิตผู้หญิงในปัจจุบันส่วนใหญ่ที่อยู่ในสังคมที่กำลังเปลี่ยนแปลงนี้

“อันที่จริง การเกลียดเด็กก็เป็นเรื่องปกตินะคะ”

“อะไรนะ?” พี่สะใภ้ที่กำลังร้องไห้เงยหน้ามองเสี่ยวเชี่ยน เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินอะไรแบบนี้

“ฉันจะบอกให้นะคะ ถ้านักจิตวิทยาวิจัยสีหน้า ความรู้สึกเกลียดเด็กสิถึงจะเป็นเรื่องปกติ พี่เชื่อไหมคะ?”

“แต่ใครๆก็พูดกันว่าแม่ควรเป็นผู้ให้ ควรเสียสละทุกอย่างให้ลูก”

“แต่คนรอบตัวพี่ชอบเด็กกันทั้งนั้น คุยอะไรกันก็มีแต่เรื่องลูก มีแค่พี่…”

“ถ้าฉันบอกว่า ที่ผู้หญิงหลายคนบอกว่าชอบเด็กเป็นเรื่องเสแสร้งทั้งนั้นพี่จะเชื่อไหมคะ?”

เมื่อฟังจากมุมมองของผู้เชี่ยวชาญที่มีประสบการณ์พบเจอสิ่งต่างๆมามากมาย ภรรยาของจู้จื่อรู้สึกช็อคอีกรอบ เสแสร้งเหรอ?

“ก็เพราะว่าสังคมส่วนใหญ่กำหนดบทบาทของแม่เอาไว้ตายตัว ดังนั้นจิตใต้สำนึกของผู้หญิงหลายคนต่างบอกตัวเองว่า ถ้าเกลียดเด็กสังคมก็จะไม่ให้อภัย พวกเขาเลยต้องแสดงเป็นว่ารักเด็กมากต่อหน้าคนอื่น ยิ่งอวดลูกตัวเองมากเท่าไรก็จะยิ่งแสลงใจมากเท่านั้น มีคำพูดหนึ่งที่พูดเอาไว้ดีมาก ยิ่งชอบอวดอะไรก็ยิ่งขาดสิ่งนั้น แต่จะบอกว่าการกระทำของผู้หญิงเหล่านี้เป็นสิ่งผิดก็ไม่ถูก หลังจากที่สถานะของตัวเองเปลี่ยนไป ผู้หญิงหลายคนต่างใช้วิธีต่างๆสะกดจิตตัวเอง ต้องรักลูก ต้องทุ่มเทให้ลูก”

“เธอทำให้พี่มองบทบาทความเป็นแม่เปลี่ยนไป…แสดงว่าไม่ใช่แม่ทุกคนจะรักเด็กงั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่แน่นอนค่ะ ที่ฉันพูดฉันหมายถึงสภาวะจิตใจของคนที่เพิ่งเริ่มเป็นแม่คน เพราะตอนเพิ่งเริ่มทำหน้าที่แม่นั้น จะยังปรับสภาพอารมณ์ไม่ได้ จะค่อยๆเกิดความรู้สึกเกลียดเด็กขึ้นมาทีละนิดจากความเหนื่อยล้าหรือปัจจัยอื่นๆ ซึ่งก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ แต่เมื่อเลี้ยงลูกนานวันเข้า คนเป็นแม่99.9%ก็จะหลงรักลูกตัวเอง ยอมเสียสละทั้งชีวิต ฉันยอมรับความรักอันยิ่งใหญ่ของแม่นะคะ แต่ไม่คิดว่าความรักของแม่นั้นมีมาแต่กำเนิด ในความเป็นจริงสายใยระหว่างแม่กับลูกล้วนค่อยๆเกิดขึ้นในระหว่างที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน รอยยิ้มที่สดใสของเขา สายตาออดอ้อนของเขา เหมือนเป็นมนต์สะกดให้พวกเราพร้อมจะเสียสละได้เพื่อเขา จากนั้นก็จะกลายเป็นสิ่งที่ผูกมัดเราไปตลอดชีวิต”

ความรักของแม่เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก

แต่หากพูดตามหลักความเป็นจริงเรื่องสภาพอารมณ์ของมนุษย์ เด็กแรกเกิดสร้างปัญหาให้แม่มากกว่าความสุข ถ้ามีคนคอยช่วยเหลือแบ่งเบาภาระก็ดีหน่อย แต่ถ้าเจอสามีที่ไม่เอาไหน คิดว่าแค่ให้เงินใช้ก็ถือเป็นความรับผิดชอบแล้ว กลับถึงบ้านนอนดูโทรทัศน์ เล่นเกมหรืออะไรก็แล้วแต่ ความลำบากของแม่ใครจะรู้ได้?