บ่วงแค้นแสนรัก

บทที่ 24 ทำไมต้องเป็นเขา

ทันใดนั้นก็เหมือนอากาศหยุดนิ่ง ใบหน้าของชายคนนั้นที่มองไม่เห็นภายใต้แสงจ้า เวินหนิงตกตะลึง เธอเธอถอยห่างเล็กน้อยดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

ผลลัพธ์นี้ก็เป็นสิ่งที่เธอคาดไม่ถึงเช่นกัน

เธอคิดว่าผู้ชายคนนี้อาจเป็นใครก็ได้ที่ติดต่อกับเธอ แต่เธอไม่คาดคิด ...

ว่ากลับกลายเป็นเขา!

เพล้ง!

ชายคนนั้นคว้าไฟฉายและโยนมันลงไปที่พื้น แสงก็สว่างวาบและในที่สุดห้องก็จมดิ่งลงไปในความมืดรูม่านตาสีดำจางๆ ของชายคนนั้นเปล่งแสงอันเยือกเย็นภายใต้แสงจันทร์

เธอรู้รายละเอียดตั้งมากมาย เธอน่าจะคิดสักนิดว่าเป็นของเขา!

ชายคนนั้นบีบคอของเวินหนิง “เวินหนิง เธอคิดร้ายกับฉัน”

“แท้จริงแล้วเราสองคนใครทำร้ายใครกันแน่ ลู่!จิ้น!ยวน!”

เสียงของเวินหนิงในลำคอของเธอบีบชื่อของเขาออกมาอย่างยากลำบากปรากฎว่าชายคนนี้คือเขาจริงๆ ตอนที่เธอเก็บของในตู้ในวันนี้จู่ๆเธอก็พบว่ามีหุ่นที่เหมือนกับลู่จิ่นหยวนซ่อนอยู่

หุ่นที่เกือบจะเป็นของจริงไม่ว่าจะเป็นการสัมผัสผิวหนังหรืออุณหภูมิร่างกายที่อบอุ่นและแม้แต่หุ่นก็ยังกะพริบตาได้ แล้วยังสามารถพูดได้อีก!

ดังนั้นทุกครั้งที่ชายคนนี้ปรากฏตัวคนที่นอนอยู่ข้างๆเวินหนิงคือหุ่นตัวนี้จริงๆ!

ทุกครั้งที่ลู่จิ้นยวนอยากแกล้งเธอ เขาจะคิดกลอุบายเพื่อทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวและถูกดูถูก!

เพื่อไม่ให้เธอสงสัยเขายังคงเส้นแบ่งระหว่างตัวเองและตระกูลลู่อย่างชัดเจน!

“ลู่จิ้นยวน เกมส์แมวจับหนูสนุกมากไหม”

การที่แมวจับหนู ไม่ได้หมายความว่าหลังจากที่แมวจับหนูแล้วจะไม่กินหนูทันทีหรือฆ่าหนูทันที แต่จะปล่อยให้หนูหนีตายไปครึ่งหนึ่งภายใต้กรงเล็บของแมว เมื่อมันหนีไปแล้ว มันจะถูกจับและทรมานอีกหนึ่งครั้ง เมื่อมันหนีมันจะถูกจับและถูกทรมานอีกครั้งและต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าแมวจะทรมานหนูให้ล้มลงตายอย่างทรมานจน

ในฝ่ามือของลู่จิ้นยวนเธอไม่ใช่แค่หนูที่ถูกทรมานจากการเล่น!

ในระหว่างวันเขาแสร้งทำเป็นว่าลู่จิ้นยวนที่พูดอย่างเย็นชาและในตอนกลางคืนเขาแกล้งทำเป็นผู้ชายที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลลู่เพื่อแกล้งเธอและให้ความหวังกับเธอ

เป้าหมายของเขาคืออยากทรมานเธอที่เธอทำร้ายเขาในปีนั้นเหรอ

“คุณอยากให้ฉันตายยังไงฉันก็เชื่อฟังคุณ ทำไมคุณต้องทรมานฉันขนาดนี้ ทำให้ฉันกลัวมากในทุกวัน!”

จึงไม่อยากให้เธอมีความสุข สิ่งที่เธอทำลายไม่ใช่แค่สามปีของฉัน

ฉันจะปล่อยให้เธอตายง่ายๆได้ยังไง ไม่ต้องห่วง ต่อจากนี้ไป

เขาผลักเธอออกอย่างรุนแรง ความปรารถนาของชายหนุ่มได้จางหายไปนานแล้ว และในการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ ชายหนุ่มลุกขึ้น

กลับเป็นคนโกหก

เธอแทบจะไร้เดียงสาจริงๆที่อยากจะมอบความไว้วางใจให้กับเขาและต้องการที่จะพึ่งพาเขา!

ช่างหน้าขำจริงๆ เธอเกือบจะรู้สึกดีกับศัตรูของตัวเอง

  ..................................

ไม่กี่วันต่อมา

เวินหนิงก็ได้รับโทรศัพท์จากสถานีโรงพักว่าหลิวลี่ลี่ถูกจับ

ถ้าเธอไม่ฟ้อง หลิวลี่ลี่ก็จะถูกปล่อยตัวออกมา

“ยังไงก็ควรให้บทเรียนกับเธอ ฉันก็คงไม่ค้าน”

เหมือนลูกไก่ในกำมือ

หลังจากนั้นก็มีโทรไปตระกูลเวิน

เวินฉีโมที่รับรู้เรื่องนี้

เธอไม่เพียงแค่แย่งของที่ซื้อ แต่ยังเป็นฝ่ายเริ่มตีก่อน

จากนั้นก็อาศัยคนมีอำนาจให้หลิวลี่ลี่ถูกขังเอาไว้

เธอคงไม่ใช่เอาอำนาจมาจากตระกูลลู่ใช่ไหม”

“ตระกูลลู่จะเอามาสนใจอะไรเธอ หน้าไม่อาย เธอกำลังดูถูกครอบครัวอยู่”

ทำให้เขาเสียหน้า โดยเฉพาะตระกูลจ้าวที่พึ่งเขามาตลอด เรื่องนี้สร้างความอับอายและทำให้เขาโกรธมากยิ่งขึ้น

คงไม่มีทางปล่อยหลิวลี่ลี่ออกมาแน่ เฮ้อ ต้องโทษฉันท่ตอนนั้นไม่อดทนเอง”

จ้าวหย่าหลินที่เห็นเวินฉีโม่ที่กำลังเดือดจัดก็เสแสร้งก้มหน้าเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง ทำเหมือนว่าเธอน่าสงสาร

“จะทนทำไม เธอเป็นแม่ของเขานะ

……

ลู่จิ้นยวนอยู่ข้างนอกตลอด ไม่ได้กลับมาบ้าน เวินหนิงก็ไม่รู้จะทำหน้ายังไงเวลาเจอ เธอไม่สามารถออกจากตระกูลลู่ได้ นับประสาอะไรกับผู้ชายคนนั้น รอบๆตัวเธอก็มีแต่ความอ่อนแอ

เวินหนิงเปิดคอมพิวเตอร์และค้นข้อมูล

ถึงจะไม่ได้ยุ่งมากแต่เธอก็รู้สึกกังวล

Bình Luận ()

0/255