ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 162

“เสวี่ยเอ๋อร์กับหลานสาวข้ากลับมาแล้ว!”

เมื่อพูดเช่นนั้น ทั้งสองคนก็วางเรื่องมู่หรงอวี้เอาไว้ รีบเดินมาทักทายคนถึงรถม้า

ซ่งเสวี่ยสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่ อุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขนโดยมีแม่นมฉินช่วยประคอง เมื่อได้เห็นหน้าโจวเหล่าและฮูหยินผู้เฒ่าโจว นางก็ร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

“ท่านพ่อ ท่านแม่”

“เด็กดี เด็กดี” ฮูหยินผู้เฒ่าโจวรับเด็กในอ้อมแขนของซ่งเสวี่ยมาอุ้ม รู้สึกสงสารอยู่พักหนึ่ง

จากนั้นก็จับมือของซ่งเสวี่ย พูดด้วยตาสีแดงก่ำว่า “ได้ยินว่าเจ้าคลอดลูกในทะเลทราย รอดตายมาได้หวุดหวิด ข้าขอบคุณเจ้าแทนทั้งตระกูลโจว ที่มีรุ่นหลังไว้ให้เยี่ยนเอ๋อร์”

เมื่อพูดถึงโจวเยี่ยน ซ่งเสวี่ยก็ดูเศร้าเล็กน้อย

แต่นางก็รีบปลุกใจ ตอนนี้นางมีเหนี่ยวเหนี่ยวแล้ว จะต้องกลัวอะไรอีก?

“ใช่แล้ว ท่านพ่อท่านแม่ นี่คือแม่นางน้อยกู้ เป็นนางที่ทำคลอดให้ข้า ช่วยข้ากับลูกเอาไว้เจ้าค่ะ”

กู้หว่านเยว่ก้าวไปข้างหน้าอย่างสง่างาม รับความเอ็นดูจากโจวเหล่าและฮูหยินผู้เฒ่าโจว

ซ่งเสวี่ยไม่ต้องพูดอะไร ฮูหยินผู้เฒ่าโจวก็เสนอให้นางพักอาศัยอยู่ในบ้านก่อน รับรองนางอย่างดี ไม่มีท่าทางรังเกียจนางในฐานะนักโทษแต่อย่างใด

หลังจากได้พูดคุย กู้หว่านเยว่ค่อนข้างชอบครอบครัวนี้

ในเวลานี้ ซ่งเสวี่ยก็เหลือบมองหวายหนานอ๋องที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ฮูหยินผู้เฒ่าโจวอธิบายว่า “เสวี่ยเอ๋อร์ นี่คือหวายหนานอ๋อง”

“ที่แท้ก็เป็นหวายหนานอ๋องนี่เอง คารวะท่านอ๋องเจ้าค่ะ”

ดวงตาของซ่งเสวี่ยเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

มู่หรงอวี้หน้าม้านอยู่พักหนึ่ง เกือบจะสงสัยในชีวิต ถ้ารู้ตัวตนของซ่งเสวี่ย เขาคงจะไม่...

“พวกเจ้ารู้จักกัน?” โจวเหล่าเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ซ่งเสวี่ยไม่ได้พูดอะไร แต่ซูจิ่นเอ๋อร์กลับพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “เมื่อครู่ตอนอยู่ที่ประตูเมือง หวายหนานอ๋องด่าฮูหยินน้อยโจวไปหลายคำ บอกว่านางเป็นสตรีโง่เขลา”

ซูจิ่งสิงมองตามกู้หว่านเยว่ด้วยสายตาหนักแน่น เหลือบมองโจวเหล่าแล้วหันมองไปทางอื่น ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่พูดอะไรเลยสักคำ

ฮูหยินผู้เฒ่าโจวสั่งให้คนพาเหล่านักการและนักโทษไปพักที่สวนหลังบ้าน แล้วพากู้หว่านเยว่และคนอื่นๆ ไปที่ห้องโถงใหญ่

“แม่นางน้อยกู่ เจ้าก็พักอยู่ที่นี่สักสองสามวันเถอะ ให้ข้าได้รับรองเจ้าให้ดี ตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิต”

ฮูหยินผู้เฒ่าโจวอายุเกินครึ่งชีวิตแล้ว ใบหน้าชราใจดีมากเมตตา แต่ร่างกายอ่อนแอเล็กน้อย เดินได้ไม่กี่ก้าวก็พาจะล้มอยู่ตลอด

กู้หว่านเยว่ยิ้มและพูดว่า “ท่านฮูหยินผู้เฒ่า ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอกเจ้าค่ะ ที่ข้าได้ช่วยพี่หญิงซ่งและเหนี่ยวเหนี่ยว เป็นเพราะโชคชะตานำพา”

เมื่อได้เห็นว่านางสุภาพเรียบร้อย จรรยามารยาทงาม ฮูหยินผู้เฒ่าโจวก็ยิ่งชอบนางมากขึ้นไปอีก

“เจ้าไม่รู้ เด็กคนนี้เป็นบุตรของลูกที่เสียชีวิตไปแล้วของข้า เจ้าช่วยนางเอาไว้ได้ ก็เทียบเท่ากับการช่วยทั้งตระกูลโจว

พูดขึ้นมาแล้ว ลูกชายที่น่าสงสารของข้าเป็นโรคประหลาด เสียชีวิตไปนานแล้ว ตอนนั้น เขายังอายุเพียงยี่สิบสองปีเท่านั้น…”

บางทีอาจจะเพราะเศร้าโศกเกินไป ฮูหยินผู้เฒ่าโจวทนไม่ไหวอีกต่อไป ถึงได้ยกมือกุมหน้าอก กระตุกไปทั้งตัวแล้วสลบไป!