ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 169

ซูจิ่งสิงต้องการแต่ไม่อาจได้มา จึงจ่ายเงินออกไปทันที

“พวกเราเอาห้องนั้น”

กู้หว่านเยว่ไม่สนใจห้องที่ได้มา แต่ดวงตาจับจ้องไปที่ขอบเข็มขัดของเขา

“ท่านเอาเงินมาจากไหน?”

ซูจิ่งสิงเงียบไปครู่หนึ่ง ตอบไปตามตรง “... วันนั้น เก็บมาจากชายชุดดำกับพวกนักการ

กู้หว่านเยว่จำได้ว่า

วันนั้นนางจดจ่ออยู่กับการเผาจดหมายจนลืมค้นตัวพวกเขา ไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะเรียนรู้วิธีการปล้นคนแล้ว

ทั้งสองรับกุญแจมา ห้องชั้นบนอักษรเทียนกว้างขวางดีจริงๆ ไม่เพียงแต่มีเตียงเท่านั้น แต่ยังมีเบาะนั่งนุ่มๆ โต๊ะกลมตรงกลางห้อง ชาร้อนอีกหนึ่งกา

หลังจากปิดประตู ซูจิ่งสิงก็หยิบถุงเงินออกมา

“นี่คือเงินที่เหลือ มอบให้ภรรยาเก็บไว้”

โดยทั่วไปแล้ว กู้หว่านเยว่จะไม่ปฏิเสธเงินที่มาส่งถึงประตูบ้าน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมีคนมามอบให้

“ท่านช่างรู้ความเสียจริง”

กู้หว่านเยว่รับมันมาอย่างมีความสุข พูดอย่างลื่นไหล

“เห็นแก่ที่ท่านรู้ความเช่นนี้ จากนี้ไป ข้าจะดูแลท่านเอง”

ซูจิ่งสิงตกตะลึง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ จากนั้นมุมตาก็ปรากฏหยาดน้ำแห่งความรัก ให้ความร่วมมือและพูดว่า

“ผู้น้องขอบคุณพี่ใหญ่กู้!”

“เกรงใจแล้ว เกรงใจแล้ว!”

กู้หว่านเยว่หัวเราะอย่างมีความสุข ไม่คิดเลยว่าซูจิ่งสิงที่จริงจังขึงขังจะร่วมมือกับนาง ความแตกต่างที่ได้พบนี้น่ารักมาก

ซูจิ่งสิงลุกขึ้นยืน เดินลงไปชั้นล่างเพื่อขอน้ำร้อนมาให้นาง จากนั้นก็เอาอาหารกลับมาที่ห้อง

หลังจากที่ทั้งสองกินข้าวเสร็จแล้ว กู้หว่านเยว่ก็เข้านอนเร็ว วันรุ่งขึ้น เทียบเชิญสองใบก็ถูกวางอยู่ตรงหน้านาง

“นี่คือเทียบเชิญจากตระกูลเหยา พวกเราจะไปที่นี่กันวันนี้”

กู้หว่านเยว่หยิบเทียบเชิญมามอง เหลือบมองซูจิ่งสิงจากหางตา คิดไว้แล้วว่าชายคนนี้มีเส้นสายอยู่ในจวนหลงฉวน เมื่อคืนเขาก็ออกไปเงียบๆ โดยที่นางไม่ทันสังเกตเห็น

“ในเมื่อท่านไม่ได้มอบให้พวกเขา เหตุใดถึงไม่มอบเมล็ดโพธิ์นี้ให้พวกเราเล่า? เรายินดีจ่ายสองเท่าของราคา หรือแม้แต่จะทำข้อแลกเปลี่ยนกับท่านก็ยังได้”

ผู้นำตระกูลเหยารู้สึกเขินอายเล็กน้อย “ไม่ใช่ว่าข้าจะไม่ให้พวกท่าน เพียงแต่เมล็ดโพธิ์นี้ เป็นศิษย์ของปรมาจารย์แพทย์ขอร้องต้องการมา

ปรมาจารย์แพทย์ตรวจโรคให้คนจวนหลงฉวนทุกปี ด้วยฐานะศิษย์ของปรมาจารย์แพทย์ พวกข้าเองก็ยากจะปฏิเสธ”

ศิษย์ของปรมาจารย์แพทย์ นั่นไม่ใช่ว่าเป็นลั่วยางหรอกหรือ?

กู้หว่านเยว่ตกตะลึงจริงๆ แล้ว ลั่วยางถึงขั้นกล้ามาตัดหน้าเอาเมล็ดโพธิ์ไปเช่นนี้

“ไร้ยางอายเป็นที่สุด”

จากนั้น เสียงหัวเราะอันได้ใจก็ดังมาจากด้านหลัง มู่หรงอวี้ยิ้มร่า โบกพัดด้ามจิ้ว

“ตนเองไร้ความสามารถก็อย่าโทษคนอื่นว่าไร้ยางอาย กู้หว่านเยว่ หากไม่มีเมล็ดโพธิ์ ข้าก็อยากจะรู้นักว่าเจ้าจะรักษาฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลโจวอย่างไร?”

ลั่วยางเดินตามหลังมาอย่างใกล้ชิด พร้อมกับสีหน้าที่แสดงความรู้สึกผิด

“ฮูหยินซู ขออภัยแล้ว”

นางต้องทำเพื่อท่านอ๋อง ต่อให้จะต้องไร้ยางอาย แต่นางก็ไม่สนใจ ขอเพียงแค่ไหนช่วยเหลือท่านอ๋องเป็นพอ