ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 237

นางมักจะรู้สึกว่าซูหรานหร่านไม่มีวันหนีไปเช่นนี้อย่างแน่นอน แต่เรื่องเป็นมาอย่างไรนั้นนางเองก็ไม่รู้

เมื่อเห็นนักการออกตามหานาง กู้หว่านเยว่จึงให้ซูจิ่นเอ๋อร์เก็บไส้กรอกนั้นไว้

“ทำไมที่นี่ถึงได้เสียงดังเช่นนี้?”

หวังปี้เดินเข้ามา และเอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้

กู้หว่านเยว่คิดว่าเขาคงจะรู้จักซูหรานหร่าน จึงไม่ได้ปิดบังอะไร

“ซูหรานหร่านหายตัวไป”

“หายตัวไป? อยู่ดี ๆ ทำไมนางถึงหายตัวไปล่ะ”

ซูจิ่นเอ๋อร์กล่าว “ก็บ้านสกุลซูบอกว่านางหนีไปแล้ว”

หวังปี้แปลกใจ ดูจากท่าทีที่อ่อนโยนและเข้มแข็งของแม่นางซูแล้วไม่เหมือนกับคนที่คิดหนีเลยสักนิด หรือว่าจะมีการเข้าใจผิด?

“จริงสิ ยาแก้ปวดของท่านอ๋องหมดแล้ว แม่นางกู้พอจะมีเวลาไปดูให้หน่อยได้หรือไม่”

ยาแก้พิษยังไม่ได้รับการวิจัยออกมา ดังนั้นหลายวันมานี้ หนานหยางอ๋องจึงยังคงคอยตามพวกเขา

กู้หว่านเยว่ลุกขึ้นไปหยิบกล่องยา “มาแล้ว”

“ข้าจะไปกับท่าน”

ซูจิ่งสิงได้ยินดังนั้นก็รีบเก็บธนูแขนเสื้อที่ใช้เวลาในการวิจัยมาหนึ่งวันเต็ม เขาขยี้ตาที่แดงก่ำเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นและตามพวกนางออกไป

หนานหยางอ๋องพักอยู่โรงเตี๊ยมด้านหน้า หวังปี้ถือโคมไฟเดินนำทางอยู่ด้านหน้า

ในขณะที่เดินข้ามภูเขาจำลอง กู้หว่านเยว่ก็ได้ยินเสียงคนร้องไห้อยู่เลือนราง

นางหยุดชะงักทันที

“ท่านพี่ ท่านได้ยินเสียงอะไรไหม”

“ได้ยิน”

ซูจิ่งสิงกวาดตามองไปบนภูเขาจำลองกลางลานบ้าน ซึ่งภูเขาจำลองลูกนั้นมีขนาดใหญ่มาก กินพื้นที่ภายในสวน ดูเหมือนว่าขนาดของมันจะสามารถปิดบังซ่อนเร้นคนได้

“ไปดูกันเถอะ”

กู้หว่านเยว่ไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่เสียงที่ได้ยินเมื่อครู่คล้ายกับซูหรานหร่านอยู่ไม่น้อย

ทั้งสองคนจึงลอยตัวไปยังภูเขาจำลองลูกนั้น จนกระทั่งเห็นชายฉกรรจ์ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ด้านนอกภูเขาจำลอง

กู้หว่านเยว่หรี่ตามอง คนคนนี้คือหนึ่งในนักโทษที่พวกเขาเจอเมื่อตอนกลางวัน

“อย่าเข้ามา!”

“นี่ นี่พวกเขาตั้งใจจะกินเนื้อคนอย่างนั้นหรือ?

ในใจของกู้หว่านเยว่แข็งแกร่งมาก เวลานี้นางแค่ตกใจไปชั่วขณะ แต่หวังปี้กลับรีบถอดเสื้อ จากนั้นก็ปรี่เข้าไปคลุมตัวของซูหรานหร่านไว้

“พี่สะใภ้ใหญ่....”

เมื่อซูหรานหร่านเห็นกู้หว่านเยว่ นางก็ปล่อยให้ตัวเองสลบไปทันที

สองแม่ลูกคู่นั้นตะโกนเสียงดัง “อยากตายกันนักใช่ไหม โชคเข้าข้างพวกเราแล้วสิ เช่นนั้นก็ตุ๋นพวกเจ้าไปพร้อมกันเสียเลย!”

นางกล่าวพลางหยิบมีดออกมาหมายจะแทงพวกเขา

“หวังปี้เดินรุดขึ้นหน้า จากนั้นก็ยกเท้าเตะพวกนาง และก้มลงเก็บมีดสองเล่มนั้น

“พวกเจ้ายังเป็นคนกันอยู่ไหม? ทำไมถึงทำเรื่องเช่นนี้?”

“ไม่ทำเช่นนี้ เราจะอิ่มท้องกันได้อย่างไร จะเอาชีวิตรอดกันได้อย่างไร?”

“นั่นนะสิ คนอ่อนแอย่อมเป็นเหยื่อของคนแข็งแกร่ง เราแค่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ หรือว่าชีวิตของนักโทษอย่างพวกข้าไม่ใช่ชีวิตกัน?”

สองแม่ลูกตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

ที่แท้ครอบครัวนี้ก็ไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก สาเหตุที่พวกเขาถูกเนรเทศก็เพราะทำความผิดร้ายแรง ฆ่าคนและจุดไฟเผาทั้งหมู่บ้าน เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอด แม้แต่ผู้เฒ่าอายุแปดสิบกว่าปีก็ยังไม่เว้น