ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 243

ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเหาะหนี ประตูเรือนก็เปิดออกในทันใด คนชุดดำสองคนลากหลี่เฉินอันที่ถูกมัดแขนไพล่หลังออกมา

เมื่อเห็นหลี่เฉินอันถูกปิดปาก พยายามดิ้นรนไม่หยุด กู้หว่านเยว่ก็กุมขมับ

“อย่าเพิ่งไปช่วยเขา ให้เขาได้รับบทเรียนเสียบ้าง”

“อืม”

ซูจิ่งสิงก็พยักหน้าเช่นกัน เด็กหนุ่มผู้ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนี้ กล้าที่จะบุกเดี่ยวไปแก้แค้น

“จะจัดการเขายังไงดี?” คนชุดดำคนหนึ่งในเรือนถามด้วยเสียงแหบพร่า

“ฮูหยินใหญ่นับถือพุทธ อย่าฆ่าคนในวัด”

“หลังเขามีทะเลสาบน้ำแข็งอยู่ โยนลงไปในทะเลสาบน้ำแข็งเถอะ”

อีกคนกล่าวขึ้น ทั้งสองเห็นพ้องต้องกัน ก่อนจะเหาะไปทางหลังเขา

เมื่อมาถึงทะเลสาบน้ำแข็ง คนชุดดำคนหนึ่งก็มัดหลี่เฉินอันไว้กับก้อนหิน จากนั้นก็ผลักเขาลงไปในทะเลสาบน้ำแข็งพร้อมกับก้อนหิน

“จุ๊ ๆ คราวที่แล้วปล่อยเด็กอย่างเจ้าให้หนีไป ยังจะกลับมาติดกับดักเอง รนหาที่ตายจริง ๆ”

คนชุดดำทอดถอนใจออกมาอีกหลายคำ ดวงตาของหลี่เฉินโกรธแค้น ดิ้นรนอยู่ตลอดเวลา ในที่สุดก็ถูกน้ำหนักของหินดึงลงไปใต้น้ำ

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีทางรอด คนชุดดำทั้งสองก็หันหลังเดินจากไป

ทันทีที่หันไป ก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่ข้างหลังพวกเขา

“ท่านพี่ ท่านจัดการพวกเขาด้วย ข้าจะไปช่วยคน”

กู้หว่านเยว่พูดออกมาประโยคหนึ่ง ซูจิ่งสิงพยักหน้ารับทันที ทั้งสองแยกกันไปคนละทาง คนหนึ่งชักดาบยาวออกมา คนหนึ่งเหาะไปยังทะเลสาบน้ำแข็ง

“อยากตายหรือไง!”

คนชุดดำเห็นคู่รักหนุ่มสาวเหยียดหยามพวกเขาเช่นนี้ ก็โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ชักมีดออกมาบุกเข้าไป

แต่กลับเห็นซูจิ่งสิงคล่องแคล่วปราดเปรียว ชักดาบราวกับชักดอกไม้ สังหารหนึ่งในคนชุดดำตายภายในเสี้ยวเวลาที่เห็นหน้ากัน

ไม่แข็งแกร่งพอ อย่าริไปแก้แค้นสวีหลาน

เห็นพวกข้าว่างมาก มีเวลาคุ้มครองชีวิตเจ้าตลอดเวลาหรือ? ในสถานการณ์ที่ไร้ความสามารถ บุ่มบ่ามออกโจมตี มีแต่จะสร้างความวุ่นวายให้คนอื่น!”

คำพูดนี้กล่าวอย่างเน้นหนัก หลี่เฉินอันหน้าแดงหูแดง ได้แต่ก้มหน้างุด

“ข้า ข้าไม่ได้หมายความเช่นนี้...”

“เจ้าไม่ได้หมายความเช่นนี้ แล้วหมายความเช่นไร? ในเมื่อตัวเจ้าแบกความแค้นที่แม่ถูกฆ่าไว้ ก่อนจะทำอะไรไม่ใช้สมองคิดก่อนเลยหรือ? สวีหลานมีความสามารถมากน้อยแค่ไหน แล้วตัวเจ้ามีความสามารถมากน้อยแค่ไหน? นึกว่าตัวเองบุ่มบ่ามเข้าไปแบบนี้ ก็สามารถแก้แค้นได้แล้วหรือ?”

กู้หว่านเยว่พูดเป็นชุดราวกับกระสุนปืนรัวต่อเนื่อง พูดจบก็ไม่สนว่าหลี่เฉินอันจะแสดงท่าทีอย่างไร ก่อนจะดึงซูจิ่งสิงออกไป

“หว่านเยว่ คำพูดของเจ้าเมื่อครู่ออกจะแรงไปหน่อย” หลังจากเดินออกไปสักพัก ซูจิ่งสิงก็ผายมืออย่างจนปัญญา

เขารู้ว่ากู้หว่านเยว่เป็นคนปากร้ายใจดี คำพูดเหล่านี้ไม่ใช่ความตั้งใจเดิมของนางแน่นอน

กู้หว่านเยว่เอ่ยอย่างใจเย็น “ก่อนหน้านี้ข้าคิดว่าเขามีความตระหนักรู้ที่สูงเกินไป แต่เด็กก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ ปล่อยให้เขาตรึกตรองเองเถิด”