ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 260

ที่แท้หลังกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงจากไป หวังปี้ก็เห็นฟู่ชิงคนนั้นแล้วขัดตา มักคิดว่านางไม่คล้ายคุณหนูสายตรงของจวนหนานหยางอ๋อง

ทั้งยังเพราะหนานหยางอ๋องให้ความสำคัญต่อนางมาก ได้รับกลับมาหลังสูญเสียไปจึงเอ็นดูฝังถึงกระดูก หวังปี้กลัวความรักของท่านอ๋องตนสูญเปล่า เพราะเหตุนี้จึงตรวจสอบฟู่ชิง

“ฟู่ชิงคนนั้นอาจสังเกตเห็นว่าข้าสงสัยในตัวนาง วันก่อนถึงขั้นนัดพบข้าภายในห้อง พูดว่าต้องการสารภาพกับข้า

ต้องโทษข้าโง่งม เชื่อนางไปเสียได้

ปรากฏว่าเข้าไปดื่มสุราหนึ่งจอกก็หมดสติไป ฟื้นขึ้นมาก็มองเห็นนางกำลังปรักปรำข้าเมาสุราต้องการข่มเหงนาง...”

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงสบตากันแวบหนึ่ง เรื่องต่อจากนี้นางสามารถหยั่งเดาได้แล้ว

ฟู่ชิงร้องไห้ หวังปี้แก้ต่าง หนานหยางอ๋องโมโหจึงไล่เขาออกมา

หวังปี้พูดอย่างโศกเศร้า “ข้าไม่โทษท่านอ๋อง ท่านอ๋องเองก็รักลูกสาวอย่างลึกซึ้ง นี่ถึงถูกหลอกได้

ข้าโทษเพียงหญิงชั่วคนนั้น นางไม่เลือกวิธีการ อยู่ข้างกายท่านอ๋องก็ไม่รู้จะก่อเรื่องอะไร”

พูดถึงตรงนี้ หวังปี้คุกเข่าต่อหน้ากู้หว่านเยว่อย่างกะทันหัน

“ข้ารู้พวกท่านสองสามีภรรยามีความสามารถ พวกท่านเองก็สงสัยฟู่ชิงมิใช่ลูกสาวแท้ๆ ของท่านอ๋องมิใช่หรือ สามารถช่วยข้าได้หรือไม่?”

กู้หว่านเยว่พูดยิ้มๆ “ข้าเคยสงสัยอันใดเล่า?”

“หากเจ้าไม่สงสัย วันนั้นก็คงไม่พูดคล้ายเป็นเรื่องจริงแต่แท้จริงแล้วไม่ใช่มากมายเพียงนั้นต่อหน้าท่านอ๋อง”

กู้หว่านเยว่หัวเราะ ดูท่าแล้วหวังปี้ไม่โง่

“ท่านลุกขึ้นเถอะ ข้ามีหลักฐานสามารถพิสูจน์ได้ว่าฟู่ชิงมิใช่ลูกสาวแท้ๆ ของหนานหยางอ๋องจริงนั้นล่ะ”

“จริงหรือ?”

หวังปี้ลุกขึ้นในทันใด เขาก็รู้ว่ามาหาไม่ผิดคน!

“เจ้ามีวิธีอะไร?”

สองวันนี้หวังปี้นอนบนดินกินกลางทราย กินอาหารหนึ่งมื้ออย่างไม่ใส่ใจ นี่ยังไม่น่าสงสารอีกหรือ?

ซูจิ่งสิงเอ่ย “หนานหยางอ๋องเป็นแม่ทัพบู๊ อุปนิสัยรุนแรง เจ้าว่าเขารักฟู่ชิงเพียงนั้น พบว่าหวังปี้ถึงขั้นต้องการข่มเหงลูกสาวสุดที่รัก เหตุใดไม่ฆ่าเขา?”

ถ้อยคำนี้ ทำให้กู้หว่านเยว่ถามจนโง่งมแล้ว

“ความนัยของท่านคือหนานหยางอ๋องเริ่มสงสัยฟู่ชิง?”

ซูจิ่งสิงหัวเราะ ก่อนนี้อาจไม่คิด แต่หลังผ่านเรื่องนี้ก็ไม่แน่ หนานหยางอ๋องมิใช่ตัวโง่งมคนหนึ่ง หวังปี้เป็นทหารในสังกัด เขาย่อมรู้ว่าเป็นคนเช่นไร

ฟู่ชิงเสี่ยงอันตรายปรักปรำเขา ฆ่าศัตรูหนึ่งพันตนเองเสียไปแปดร้อย หนานหยางอ๋องใคร่ครวญเงียบๆ ดูสักหน่อย ไม่มีวันไม่สงสัยเรื่องนี้

“ข้าเข้าใจแล้ว” กู้หว่านเยว่ครุ่นคิดพลางพยักหน้า จากนั้นหันมองซูจิ่งสิงสีหน้าอึดอัด

“ท่านพี่ ข้ามีหนึ่งคำถามต้องการถามท่าน”