ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 270

ขณะที่กำลังพูดคุยนั้น เสียงกีบม้ากลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นนอกหมู่บ้าน

ผู้ว่าการอำเภอของอำเภอชิงสุ่ยวิ่งตามจางเอ้อร์เข้ามา

“โจรฆ่าคนกลุ่มนั้นอยู่ไหน?”

“ใต้เท้า ตามข้ามา” ซุนอู่รีบลุกขึ้นยืนจากนั้นก็เดินเข้าไปต้อนรับผู้ว่าการอำเภอของอำเภอชิงสุ่ย

ตลอดเส้นทางที่มานี่ จางเอ้อร์ได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ผู้ว่าการอำเภอฟังโดยประมาณแล้ว

ดังนั้นเมื่อเจอกับ “ชาวบ้าน” เหล่านั้น ผู้ว่าการอำเภอก็หยิบป้ายประกาศออกมาเทียบกับพวกเขาทีละคน สุดท้ายก็พยักหน้า

“ไม่ผิด คนกลุ่มนี้คือโจรที่มีคดีความจริง ๆ ข้าตามหาพวกเขามานานแล้ว คาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะปลอมตัวเป็นชาวบ้านและซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ท่านนักการซุน ครั้งนี้เป็นความดีความชอบของท่าน ข้าจะรายงานตามความเป็นจริง!”

ซุนอู่เลิกคิ้วและคลี่ยิ้ม

ผู้ว่าการอำเภอสอบปากคำ “ชาวบ้าน” เหล่านั้นอีกพักใหญ่ จนได้รู้ว่าใต้บ่อแห่งนี้มีถ้ำสมบัติ เขาลูบปลายคาง ก่อนจะออกคำสั่งให้คนค้นหา

ผู้ตรวจการลงไปค้นหาอยู่ครู่หนึ่งแล้วกลับขึ้นมา “รายงานใต้เท้า ข้างล่างมีถ้ำอยู่จริง แต่ภายในว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย”

“เป็นไปไม่ได้!”

“ผู้ใหญ่บ้าน” ตรากตรำขุดหาถ้ำสมบัติมาเนิ่นนานเพราะอยากเอาชนะศาลาว่าการ เมื่อได้ยินผู้ตรวจการบอกว่าไม่มีอะไร ก็พลันสบถด่าทอทันที

“ให้ตายเถอะ เห็นอยู่ทนโท่เจ้ายังพูดโกหก ใต้บ่อนั้นมีสมบัติมหาศาล นั้นมันถ้ำสมบัติเชียวนะ!”

ผู้ว่าการอำเภอมองซุนอู่ด้วยความสงสัย ผู้ตรวจการที่ลงไปสำรวจรีบกล่าว

“ใต้เท้า ข้าตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ถ้ำข้างล่างนั้นไม่มีอะไรเลยจริง ๆ และไม่มีร่องรอยขนย้ายอะไรด้วยขอรับ”

ก่อนหน้านั้นกู้หว่านเยว่ได้ลบร่องรอยทุกอย่างอย่างรอบคอบ เพราะนางไม่อยากสร้างความลำบากใจให้กับซุนอู่

โดยพื้นฐานแล้วผู้ว่าการอำเภอจะไม่สงสัยในสิ่งที่คนสนิทพูด จึงละสายตากลับมามอง “ผู้ใหญ่บ้าน” อย่างไม่สบอารมณ์พลางด่าทอ

“เจ้ามันชั่วช้าสามานย์ ทำร้ายหลายร้อยชีวิตเพื่อถ้ำสมบัติที่ไม่มีอยู่จริง เจ้าสมควรตาย!”

ซุนอู่มองกู้หว่านเยว่ด้วยท่าทางอึดอัด ยกมือเกาศีรษะ “ข้าเองก็ไม่รู้ อาจจะมีอยู่ในบัญชีรายชื่อนี้ก่อนแล้วก็ได้”

สวรรค์ได้โปรดเมตตา เขาไม่เข้าใจว่าทำไมกู้หว่านเยว่ถึงได้แนบภาพวาดเสมือนจริงชิ้นนี้ลงในบัญชีรายชื่อด้วย หรือกำลังจะบอกว่ามันคือ “ของขวัญ” ตอบแทนเถาเอ๋อร์

“เอาละ ไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัว”

ผู้ว่าการอำเภอโบกมือ จากนั้นก็จากไปพร้อมกับนักโทษและผู้ตรวจการอย่างเงียบ ๆ

“เอาละ ทุกอย่างจบแล้ว รีบเก็บข้าวของและเดินทางต่อ”

ซุนอู่กล่าวกับนักโทษ เมื่อครู่ตอนที่ผู้ตรวจการมาถึง ทุกคนเอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในกะลา เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น

กู้หว่านเยว่เงยหน้ามองท้องฟ้า ตะวันขึ้นทางตะวันออก ถึงเวลาออกเดินทาง

แต่ตอนที่หันกลับมา กลับพบว่าม้าของหนานหยางอ๋องที่ผูกไว้ในลานกว้างหายตัวไปแล้ว เจ้าตัวก็หายไปด้วย

กู้หว่านเยว่ตบหน้าขาเสียงดัง “แย่แล้ว!”