ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 282

“เจ้ากล้านัก เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าสกุลกงซุนฆ่าเจ้าได้!”

กู้หว่านเยว่แกว่งเข็มในมือเล่น “ท่านก็ลองดู”

กงซุนจ่างเย่ตกใจจนต้องหดคอไปด้านหลัง

“ช้าก่อน ข้ายอมไปส่งให้เจ้าก็น่าจะพอใจแล้วใช่ไหม อย่าเล่นอะไรพิเรนทร์เชียวนะ!”

เขาพอคาดเดาถึงความโหดร้ายของกู้หว่านเยว่ได้ กงซุนจ่างเย่จึงไม่กล้าเล่นกับไฟ รีบเรียกหมิงจูขึ้นรถม้า กู้หว่านเยว่เอื้อมมือออกไปคว้าตัวหมิงจูไว้

“แม่นางหมิง มีเพียงต้องรอดชีวิต ถึงจะมีความหวังในการแก้แค้นได้”

หมิงจูพยักหน้า “ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าจะรอดกลับมาเพื่อท่านพ่อและท่านแม่”

กล่าวจบก็หมุนตัวไปคารวะกงซุนจ่างเย่ “รบกวนคุณชายกงซุนแล้วเจ้าค่ะ ถึงเมืองเหยียนสุ่ยแล้วข้าจะตอบแทนท่านอย่างดี”

“ไม่รบกวน”

หมิงจู่ไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างกงซุนจ่างเย่และมู่หรงอวี้

กงซุนจ่างเย่หมุนตัวอย่างไม่ใส่ใจ หากแม่นางผู้นี้รู้ว่าเขาเข้าไปรายงานเรื่องของสกุลฮั่วพร้อมกับท่านอ๋องเมื่อวานนี้ จะยังตอบแทนเขาอีกไหม?

ทำอย่างไรดีจู่ ๆ ก็รู้สึกผิดเสียอย่างนั้น

เพื่อป้องกันไม่ให้มู่หรงอวี้ไล่ตามมาทัน กู้หว่านเยว่จึงเร่งรัดให้พวกเขาออกเดินทาง

ทันทีที่พวกเขาจากไป มู่หรงอวี้ก็พาทหารไล่ตามมาอย่างที่คิดไว้จริง ๆ

เขากวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นเงาของหมิงจู มู่หรงอวี้จึงกัดฟันพลางกล่าวถาม

“แม่นางหมิงล่ะ กู้หว่านเยว่เจ้าพาแม่นางหมิงไปไว้ที่ไหน?”

กู้หว่านเยว่แสร้งโง่ “ท่านอ๋อง ท่านกำลังกล่าวถึงเรื่องอะไร แม่นางหมิงจูอะไรกัน ข้าไม่รู้จักเจ้าค่ะ”

“เจ้ายังจะเสแสร้งอีก เมื่อครู่ข้าเห็นเจ้าช่วยหมิงจูไว้”

เมื่อเห็นท่าทางไร้เดียงสาของกู้หว่านเยว่ มู่หรงอวี้ก็เข้าใจทันที แผนการของตนล้มเหลวอีกครั้งแล้ว

“กู้หว่านเยว่ ข้าจะฆ่าเจ้า!”

“หากท่านอ๋องเก่งจริง ก็ฆ่าข้าได้เลยเจ้าค่ะ”

หลังจากที่กู้หว่านเยว่ถูกเนรเทศมาถึงเจดีย์หนิงกู่ เพียงไม่กี่วัน นางก็ถูกทรมานจนตาย

สองคนนี้คือตัวรับกระสุนอย่างที่ใครว่าไว้จริง ๆ

แต่ตอนนี้พวกเขาไม่เพียงแต่หนีเอาตัวรอดจนมาถึงตอนนี้ ทั้งยังปล้นของของมู่หรงอวี้มาได้อีกด้วย

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำลายแผนการที่นางคิดไว้ น่าหงุดหงิดยิ่งนัก!

เถาเอ๋อร์ขมวดคิ้ว จากนั้นก็ถูกทหารกลุ่มใหญ่ล้อมเข้ามา

“คนที่อยู่บนรถม้าอย่าขยับ ข้าได้รับรายงานจากบุคคลปริศนา ว่าบนรถม้าซ่อนนักโทษหลบหนี ทหาร จับพวกเขาไว้”

นายอำเภอหยิบภาพวาดออกมา เปรียบเทียบกับเถาเอ๋อร์ จากนั้นก็พยักหน้า “ไม่ผิด เจ้าคือเถาเอ๋อร์ที่หลบหนี ทหาร จับตัวนางไว้”

“อย่าแตะต้องข้า พวกเจ้าเป็นใครถึงกล้ามาแตะต้องข้า ปล่อย ไม่อย่างนั้นข้าจะเขียนให้พวกเจ้าตาย!”

เถาเอ๋อร์สบถด่าทอดด้วยสายตาเคียดแค้น อย่างนางจะลืมสถานะนักโทษของตัวเองได้หรือ?

เมื่อนางเห็นภาพวาดในมือของนายอำเภอ เจ้าตัวถึงกับคลุ้มคลั่ง นี่มันภาพวาดในยุคปัจจุบันไม่ใช่หรือ!