ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 288

คนอื่นพากันอ้าปากตาค้าง ต้องรู้ก่อนว่าท่านนักการหวงคือหัวหน้าของพวกเขา ทักษะการต่อสู้สูงกว่าใคร

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าของกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิง เขาดูคล้ายกับลูกเจี๊ยบ ไร้กำลัง

เขามองออกว่าสองสามีภรรยาคู่นี้มีทักษะการต่อสู้สูงเพียงใด พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

ผู้ตรวจการที่เหลือกลืนน้ำลายหลายอึก ไม่มีใครอยากหาเรื่องใส่ตัว

กู้หว่านเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ข้าไม่อยากสร้างความลำบากใจให้พวกเจ้า แค่ส่งพวกเราไปถึงหมู่บ้านสือหาน เราสัญญาว่าจะอยู่อย่างสงบ หากใครกล้าสร้างปัญหา ข้าก็ไม่ใช่รูปปั้นที่จะไม่รู้สึก ข้าจะสั่งสอนให้รู้จุดจบของชีวิต!”

“มิกล้า มิกล้า” ผู้ตรวจการหลายคนพากันส่ายหน้า ตอนนี้พวกเขาเดินทางกันมาถึงครึ่งทางแล้ว ไม่ได้อยู่ในศาลาว่าการ พวกเขาคงขอกำลังเสริมไม่ได้ ทำได้แค่ยอมตามน้ำไปก่อน

ในเวลานี้กู้หว่านเยว่ถือโอกาสตอนที่ทุกคนกำลังจัดการกับท่านนักการหวงรีบสั่งให้นายท่านเซิ่งพาตัวฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งขึ้นเกวียนลา

“ไม่ได้ ๆ แม่นางกู้ เกวียนลาของเจ้ามีคนเยอะมากพอแล้ว ข้าขึ้นไปมีแต่จะสร้างความยุ่งยากให้เจ้าเสียเปล่า ๆ?”

สีหน้าของกู้หว่านเยว่เปลี่ยนไป “ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านบาดเจ็บบริเวณหมอนรองเอวเช่นนี้ พวกเรายังต้องเดินทางกันอีกครึ่งทาง หากเกิดความพลาดแล้วทำให้อาการบาดเจ็บบริเวณหมอนรองเอวของท่านร้ายแรงขึ้น ท่านอาจจะเป็นอัมพาตไปตลอดชีวิตเลยก็ได้”

“ข้าเคยมีสาวใช้ที่มีแม่เป็นอัมพาต ต้องมีคนคอยเช็ดปัสสาวะและอุจจาระทุกวัน”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งตื่นตระหนก หากเป็นอัมพาตขึ้นมาจริง ๆ เช่นนั้นคงจะสร้างภาระให้บุตรชายไม่น้อยนะสิ?

“ไม่ได้ ข้าจะเป็นอัมพาตไม่ได้ ข้าจะนั่งเกวียนของเจ้า ขอบคุณแม่นางกู้มาก”

กู้หว่านเยว่พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

ผู้ตรวจการก็ไม่กล้าสร้างปัญหาอีก ทุกคนนำทางอยู่ข้างหน้าอย่างว่าง่าย

หมู่บ้านสือหานยากจนมากและห่างไกลมาก ทุกคนใช้เวลาเดินทางตลอดช่วงบ่าย จนกระทั่งถึงหมู่บ้านสือหาน

เรื่องที่ใต้เท้าสวีมอบหมายเขาต้องทำอยู่แล้ว แต่เวลานี้ผู้ตรวจการกลุ่มนี้ไม่กล้ากล่าวตรง ๆ กลัวว่าจะถูกกู้หว่านเยว่ตอบโต้

นัยน์ตาขุ่นมัวของผู้ใหญ่บ้านเฉินเปล่งประกายอย่างรู้งาน “ข้าเข้าใจแล้ว ท่านนักการโปรดวางใจ ข้าจะจัดหาที่พักให้พวกเขาอย่างดีขอรับ”

“จัดหา” คำนี้เขากัดฟันกล่าวอย่างหนักแน่น

“ได้ เช่นนั้นพวกเขายกให้เป็นหน้าที่ของเจ้าก็แล้วกัน” เหล่าผู้ตรวจการมอบกู้หว่านเยว่ให้กับผู้ใหญ่บ้านเฉิน ก่อนจะจากไป

ผู้ใหญ่บ้านเฉินพยักหน้า ส่งพวกเขาหน้าหมู่บ้าน

เมื่อนักการเหล่านั้นจากไปรอยยิ้มประจบสอพลอบนหน้าของผู้ใหญ่บ้านเฉิงก็พลันหายไปทันที เหลือเพียงรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการดูหมิ่นเข้ามาแทน

เขาหยิบทะเบียนบ้านออกมาคลี่อ่านอย่างไม่ใส่ใจ แล้วโยนให้พวกเขา

“สกุลซู สกุลหลี่ สกุลเซิ่งและสกุลเหยียนใช่หรือไม่? ข้าคือผู้ใหญ่บ้านของผู้หมู่บ้านแห่งนี้ ทุกอย่างหลังจากนี้จะต้องฟังคำสั่งจากผู้ใหญ่บ้านอย่างข้าเท่านั้น หากข้ารู้ว่าพวกเจ้าแอบหลบหนี หรือสมคบคิดทำเรื่องไม่ดี พวกเจ้าเตรียมรับผลกรรมนั้นได้เลย！”