ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 305

ขณะผ่านเข้ามิติวิเศษ กู้หว่านเยว่ใช้เข็มเงินทำให้นางหยางเข้าสู่ห้วงนิทรา

ต่อมาเปิดการใช้งานเครื่องมือของหอแห่งโอสถ ตรวจร่างกายอย่างเต็มรูปแบบ

หลังตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว กู้หว่านเยว่พบว่าภายในสมองของนางหยางถึงขั้นมีลิ่มเลือดหนึ่งก้อนใหญ่

เว้นเสียแต่สิ่งนี้ ร่างกายก็ไม่มีปัญหาอื่น

ดูท่าแล้วสาเหตุที่ทำให้นางโง่งมก็เพราะลิ่มเลือดนี้

กู้หว่านเยว่พาคนออกจากมิติวิเศษ

“หว่านเยว่ ท่านแม่เป็นเช่นไร?” ซูจิ่งสิงขยับขึ้นมารับนางหยางไว้ วางลงบนเตียงเตาเบาๆ

“ท่านแม่ไม่เป็นไร ลิ่มเลือดนั้นไม่สามารถผ่าตัดออกมาได้ ทำได้เพียงกินยาละลายเท่านั้น”

ซูจิ่งสิงไม่เข้าใจว่าผ่าตัดมีความหมายเยี่ยงไร แต่เห็นว่ามิใช่เวลาสมควรถาม ดังนั้นจึงเอ่ยปาก

“ต้องกินยาอะไร?”

พูดถึงเรื่องนี้ กู้หว่านเยว่เผยสีหน้าขมปร่า “ยาชนิดนี้หายากมาก”

“เจ้าพูด”

ขอเพียงสามารถรักษานางหยางให้หายดีได้ ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใดเขาก็ยอม

“หญ้าทารกกำสรวล” ยาสมุนไพรชนิดนี้ล้ำค่าราคาแพงมาก ต่อให้เป็นกู้หว่านเยว่ก็ทำได้เพียงอ่านผ่านตำราโบราณเท่านั้น

บนแพลตฟอร์มซื้อขายมีแต่สมุนไพรพบเห็นได้ทั่วไปเหล่านั้น

หากหาสมุนไพรไม่พบ เช่นนั้นลิ่มเลือดภายในสมองของนางหยางนี้ นางเองก็รับมือไม่ทันเช่นเดียวกัน

อย่างไรเสียตำแหน่งของลิ่มเลือดก็อ่อนไหวมาก ไม่สามารถใช้ยาสลายเลือดคั่งฤทธิ์แรงได้ หาไม่แล้วนางหยางกลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนขึ้นมาจะทำเยี่ยงไร?

“หญ้าทารกกำสรวลที่เจ้าพูดถึง ใช่ที่มีรูปร่างอัปลักษณ์คล้ายทารก ตกดึกส่งเสียงร้องไห้เสียดหูเหมือนเด็กใช่หรือไม่?” ซูจิ่งสิงเอ่ยออกมาในทันใด

“ใช่ๆ ท่านเคยเห็นจากที่ใดมาก่อนรึ?”

“ข้าเคยได้ยินจากหมอเทวดาหวงมาก่อน”

กู้หว่านเยว่แปลกใจมากอย่างอดไม่ได้ “ข้าเคยได้ยินท่านพูดถึงหมอเทวดาหวงท่านนี้ ตกลงเขาเป็นใครกันแน่?”

“อันที่จริงข้าเองก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร” ซูจิ่งสิงย้อนนึกถึงความทรงจำ

ทั้งสองพูดจบ ก็ช่วยนางหยางห่มผ้า กลับไปที่โต๊ะกินข้าวใหม่อีกครั้ง

“พี่สะใภ้ใหญ่!” ซูจิ่นเอ๋อร์วิ่งถลันเข้ามาจากภายนอก เพียงเห็นกู้หว่านเยว่ก็โผเข้าอ้อมกอดนางแล้ว “ตกใจแทบแย่ พี่สะใภ้ใหญ่ช่วยด้วย!”

กู้หว่านเยว่ถูกนางทำให้งุนงงแล้ว “เกิดอะไรขึ้น?”

“เมื่อครู่พวกเรานำไส้กรอกไปส่งให้นายท่านเซิ่ง ปรากฏว่าได้ยินนานนานพูดว่า...

กลางดึกมีเสียงเด็กร้องดังออกมาจากหลังเขา โหยหวนมาก” ซูจื่อชิงเองก็ขนลุกตามไปด้วย

ซูจิ่นเอ๋อร์ตัวสั่นๆ “หลังเขานี้ ใช่หรือไม่ว่ามีผี?”

“หุบปาก!” ซูจิ่งสิงมองทางพวกเขาทั้งสองสายตาเยียบเย็น

“เรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติ อย่าได้เอ่ยอีก”

หากปลุกความกลัวขึ้นได้ ผลที่ตามมาย่อมไม่ต้องคาดคิด

หลี่เฉินอันพูดอย่างหวาดกลัว “ท่านอาจารย์ แต่เมื่อคืนตอนข้าตื่นกลางดึกก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ เสียดหูมากเป็นพิเศษ”