ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 392

“ชาวบ้านได้กินผักสดกันหมดแล้วหรือยัง?”

“ได้กินแล้ว ได้กินแล้ว คนที่ยังไม่ได้ปลูกผัก ล้วนกระซิบกระซาบว่าจะปลูกด้วยกัน”

ตอนนี้ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านสือหานต่างเฝ้ารอให้เขาเรียนรู้วิธีปลูกผักในเรือนกระจก ทำให้หัวหน้าหมู่บ้านโจวยุ่งจนหัวหมุนในช่วงนี้

กู้หว่านเยว่ยิ้มเล็กน้อย นี่เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น ต่อไปก็จะสอนชาวบ้านให้ปลูกผักและธัญพืชมากขึ้น ให้เจดีย์หนิงกู่กลายเป็นยุ้งฉางของโลกเสียเลย!

“หัวหน้าหมู่บ้าน ข้าจะพาคนไปก่อน ทะเบียนบ้านของพวกเขาต้องรบกวนท่านแล้ว”

หลังจากเร่งการเดินทางมาครึ่งเดือน ทุกคนต่างเหนื่อยล้ากันมาก กู้หว่านเยว่วางแผนที่จะจัดการเรื่องที่อยู่อาศัยของพวกเขาให้เสร็จโดยเร็วที่สุด

“ไม่รบกวน ไม่รบกวน พรุ่งนี้ข้าจะเข้าเมืองจัดการให้พวกเขา”

หัวหน้าหมู่บ้านโจวมาส่งกู้หว่านเยว่ถึงหน้าประตูเรือนด้วยไมตรีจิต

หลังออกจากหมู่บ้านสือหานได้หนึ่งเดือน เพิ่งจะถึงเรือน ซูจิ่นเอ๋อร์ก็กระโจนออกมาจากข้างใน

“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าคิดถึงท่านมากเลย!”

สาวน้อยแทบจะขึ้นเกาะบนตัวนาง ดึงกู้หว่านเยว่มาถามนู่นถามนี่ด้วยความตื่นเต้นดีใจ

นางหยางและซูจิ้งก็ตามออกมาเช่นกัน ซักถามกู้หว่านเยว่ว่าพบเจออันตรายอะไรระหว่างทางหรือไม่ ได้รับบาดเจ็บหรือไม่

จนทำให้ซูจื่อชิงตาแดง

“เหตุใดพวกเจ้าไม่ซักถามข้าบ้างล่ะ?”

“เจ้าไม่ดึงขาพี่สะใภ้ใหญ่ไว้ก็ดีแค่ไหนแล้ว” ซูจิ่นเอ๋อร์แลบลิ้นใส่เขา พูดแขวะด้วยความโมโห

“จิ่นเอ๋อร์พูดถูก เจ้ามีแต่จะสร้างปัญหา หลังจากกลับมาแล้ว ก็ตั้งใจเรียนศิลปะการต่อสู้กับพ่อให้ดี”

ซูจิ่งสิงทำลายกำลังใจ ทำให้ซูจื่อชิงมีสีหน้าอึดอัดใจ ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าพี่ชายจะไปในทางบู๊ เขาจึงไปทางบุ๋น

ผลก็คือทักษะการประพันธ์ของเขาไม่มีประโยชน์สักนิดระหว่างทางที่ถูกเนรเทศ

“พรุ่งนี้ข้าจะเรียนศิลปะการต่อสู้กับพ่อ” ซูจื่อชิงกำหมัด แอบมองไปที่เมี่ยชิงหว่าน ที่สำคัญที่สุดเขาก็ไม่อยากให้เมี่ยชิงหว่านได้รับบาดเจ็บจากการปกป้องตัวเขาอีกแล้ว

“เอาล่ะ เอาล่ะ อย่ามัวแต่พูดมาก ให้พี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้านั่งลงก่อน”

ซูจิ่นเอ๋อร์ประคองกู้หว่านเยว่เข้าประตู ทุกคนก็ยังไม่ได้กินข้าว รอนางมากินข้าวด้วยกัน

ทันทีที่กู้หว่านเยว่ลงนั่ง นางหยางก็ช่วยตักอาหารให้ ซูจิ้งก็ขนกระถางเผาถ่านใบใหญ่มาด้วย

“ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านก็รีบกินนะ”

กู้หว่านเยว่รู้สึกซาบซึ้งใจ ในขณะที่ได้สัมผัสถึงความอบอุ่นภายในครอบครัวเป็นครั้งแรก!

“อาอา” ซูจิ้งยังคงพูดไม่ได้ แต่หูนั้นฟื้นฟูการได้ยินอย่างสมบูรณ์แล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนี้จึงยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางดึงนางหยางให้นั่งลงกินข้าวด้วยกัน

ระหว่างรับประทานอาหาร กู้หว่านเยว่เล่าให้หลายคนฟังคร่าว ๆ เกี่ยวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในลั่วอันตลอดจนระหว่างการเดินทางในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

เมื่อได้รู้ว่ากู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงบุกเข้าไปในเมืองเมืองลั่วอัน นอกจากหมายหัวเกาซิ่น ช่วยครอบครัวของหนานหยางอ๋องไว้ได้ นางหยางและสหายต่างรู้สึกภาคภูมิใจแต่ก็เป็นกังวลเช่นกัน

“คราวหน้าไม่สามารถทำเรื่องที่อันตรายเช่นนี้อีก เจ้าตั้งครรภ์อยู่ ถ้ามีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นแล้วจะทำเช่นไร?”