ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 398

ซูจิงสิ่งรีบกระโดดลงจากรถม้า เข้าไปรวมตัวกับอีกหลายคน

“พี่ใหญ่ ให้ข้าช่วยเถอะ”

ซูจิ่นเอ๋อร์จำได้ว่าลูกศรซ่อนในแขนเสื้อที่พี่สะใภ้ใหญ่ให้มาสามารถฆ่าคนได้

หลายคนลงมือพร้อมกัน ร่วมด้วยองครักษ์ลับ สังหารคนชุดดำไปแล้วครึ่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว

คนชุดดำที่เหลือเห็นว่าน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ จึงรีบขี่ม้าหันหลังออกไป

“ไม่ต้องไล่ตามข้าศึกเดนตาย”

กู้หว่านเยว่ห้ามหลี่เฉินอันที่กำลังเข่นฆ่าอย่างโกรธเกรี้ยว ยังไม่รู้ว่าคนชุดดำกลุ่มนี้มีกี่คน หากบุ่มบ่ามไล่ตามไป คนที่เสียเปรียบจะเป็นฝ่ายตน

หลี่เฉินอันเชื่อฟังนางมาก หยุดฝีเท้าในทันที เดินกลับไปอยู่ข้าง ๆ กู้หว่านเยว่

“อ๊อก!”

ชายที่วิ่งหนีกระอักเลือดออกมาเต็มปาก ล้มลงกับพื้น

“เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ทำไมพวกเราไม่ช่วยเขาล่ะ? ไม่เช่นนั้นหากทิ้งเขาอยู่ในพื้นหิมะนี้ เขาต้องหนาวตายเป็นแน่”

ซูจิ่นเอ๋อร์เห็นแล้วทนไม่ได้ ฉุกคิดอะไรบางอย่างได้จึงรีบบอก “ถ้ายุ่งยากเกินไปก็ช่างมันเถอะ ข้าแค่พูดเฉย ๆ”

พวกเขากำลังไปจัดการธุระ ไม่ใช่ทำการกุศลรายทาง หัวใจของแม่พระไม่ควรถูกปลุกขึ้นมาง่าย ๆ

“ข้าจะไปดูหน่อย”

หลี่เฉินอันเดินเข้าไป ถอดผ้าโพกหัวของชายคนนั้นออก ทันใดนั้น ก็ตะโกนร้อง “อ๊าก” ออกมา ก่อนจะทรุดนั่งลงบนพื้นขนหัวลุก

“เฉินอัน?!”

หลี่เฉินอันไม่ใช่เด็กขี้ขลาด

“อาจารย์หญิงอย่าเข้ามา เหมือนเขาจะติดไข้ทรพิษ”

หลี่เฉินอันรีบโยนผ้าโพกหัวในมือทิ้งไป พูดอย่างหวาดกลัว

“ใบหน้าและลำคอของเขาปกคลุมไปด้วยตุ่มน้ำหนาแน่นไปหมด”

“บัดซบ!”

ทันทีที่พูดออกไป ทุกคนต่างตกใจกลัว

กู้หว่านเยว่เดินไปหาชายคนนั้น ก้มลงตรวจสอบอาการของเขา เหมือนอย่างที่หลี่เฉินอันพูด ใบหน้าและลำคอของชายคนนั้นเต็มไปด้วยตุ่มน้ำ

ยิ่งไปกว่านั้นบนมือก็มี มองจากภายนอก อีกฝ่ายนั้นติดไข้ทรพิษจริง ๆ แต่ว่ามันจะง่ายดายเช่นนี้จริงหรือ?

กู้หว่านเยว่หยิบกระบอกฉีดยาออกมา ดูดเลือดออกจากแขนของอีกฝ่าย ก่อนจะส่งเข้าไปในหอแห่งโอสถ

จากนั้นก็เริ่มตรวจอาการของชายคนนั้น

“อย่า อย่ามาใกล้ข้า...”

ชายคนนั้นยังไม่หมดสติอย่างสมบูรณ์ แค่หมดแรงไป เมื่อเห็นกู้หว่านเยว่ ก็พูดด้วยสีหน้าต่อต้าน

เขารู้ดีว่าตัวเองติดไข้ทรพิษ ไม่อยากแพร่เชื้อไข้ทรพิษให้คนอื่น

“ท่านอย่าเพิ่งพูดอะไร”

ไข้ทรพิษสามารถติดต่อได้ทางน้ำลาย การไม่พูดจาจึงปลอดภัยกว่า กู้หว่านเยว่ตรวจอาการให้ชายคนนั้นอย่างจริงจัง หลังจากตรวจเสร็จแล้ว ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เรื่องนี้ไม่ได้ยากอย่างที่จินตนาการไว้

“เป็นยังไงบ้าง น้องหญิง”

ซูจิ่งสิงยืนอยู่ไม่ไกลนัก เต็มไปด้วยความเป็นกังวล