ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 399

ซูจิงสิ่งเดินวนอยู่สองรอบด้วยความกังวล กลัวว่ากู้หว่านเยว่จะติดเชื้อ

“ข้าไม่เป็นอะไร”

แม้ว่าจะคาดเดาได้แปด เก้า ถึงสิบส่วน แต่เพื่อความรอบคอบ กู้หว่านเยว่ยังต้องอ่านรายงานการทดลองจากหอแห่งโอสถด้วย

กู้หว่านเยว่หยิบยาห้ามเลือดและยาแก้อักเสบออกมาจากกล่องปฐมพยาบาล นอกจากผื่นแดงบนร่างกายของชายคนนี้แล้ว เขายังได้รับบาดเจ็บสาหัสอีกด้วย

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดผลรายงานจากหอแห่งโอสถก็ออกมาแล้ว

กู้หว่านเยว่อ่านผ่านตา เป็นไปตามที่นางคาดเดาไว้

“โชคดี มันไม่ใช่ไข้ทรพิษ เป็นเพียงการถูกพิษ”

ทันทีที่ได้ยินว่าถูกพิษ หลายคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะท้ายที่สุดแล้วหากเป็นไข้ทรพิษ มันจะสามารถแพร่เชื้อสู่ผู้อื่นได้

ไข้ทรพิษมีความสามารถในการแพร่เชื้อได้สูงมาก ถึงแม้ว่าคนสองคนจะพูดคุยกันในระยะห่างสองถึงสามเมตร ก็อาจติดเชื้อจากละอองน้ำลายได้

แม้แต่คนที่เคยพบหน้าชายคนนี้เมื่อครู่ก็อาจติดเชื้อได้

ตอนนี้ในเมื่อได้รับการยืนยันแล้วว่าชายคนนี้แค่ถูกพิษเท่านั้น ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลมากนัก

“ในเมื่อไม่ใช่ไข้ทรพิษ เช่นนั้นก็ถือโอกาสพาเขาไปส่งที่โรงหมอในบริเวณใกล้เคียงแล้วกัน”

พวกเขายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ ยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่รู้จักตัวตนของชายคนนี้ หากพาเขาร่วมเดินทางไปด้วยสุ่มสี่สุ่มห้าจะไม่ปลอดภัย

“อืม พาเขาไปที่โรงหมอแถวนี้”

ซูจิงสิ่งตอบตกลงเสียงเข้ม ไม่ควรยกใครก็ได้ให้น้องหญิงรักษาเพียงเพราะน้องหญิงของเขาเป็นหมอ

นางกำลังตั้งครรภ์อยู่แล้ว ต้องเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง แล้วยังต้องตรวจอาการป่วยให้คนแปลกหน้าอีก ซูจิงสิ่งรู้สึกสงสารจริง ๆ

“ช้าก่อน! จะส่งเขาไปไม่ได้ อาจารย์หญิง ได้โปรดช่วยชีวิตเขาด้วย”

หลี่เฉินอันคว้ามือของกู้หว่านเยว่ทันที พร้อมกับแสดงสีหน้าวิงวอน

“ท่านต้องช่วยชีวิตเขา”

“เจ้ารู้จักเขาหรือ?”

“อืม!” หลี่เฉินอันรีบพยักหน้า “อาจารย์หญิง ได้โปรดเถอะ”

“ช่างมันเถอะ ลู่จิง เจ้าช่วยยกเขาขึ้นไปบนรถม้าด้วย”

บางทีคนผู้นี้อาจจะรู้สถานการณ์ในเมืองตะวันไม่ตกดินก็ได้

อีกอย่างหลี่เฉินอันก็ตื่นเต้นเกินไป มันจะส่งผลต่อการทำงานของหมอ

“ตกลง” หลี่เฉินอันลงจากรถม้าอย่างไม่เต็มใจ

“ดีว่ามีข้าอยู่ ถ้าเป็นคนอื่น เจ้าตายไปนานแล้ว”

กู้หว่านเยว่พึมพำประโยคหนึ่ง ก่อนจะทำให้ชายคนนั้นหมดสติไปอย่างสมบูรณ์ แล้วจึงหยิบมีดผ่าตัดต่าง ๆ และสมุนไพรถอนพิษออกมาจากมิติ

“ชายคนนี้เป็นใครกันแน่ เหตุใดเจ้าถึงตื่นเต้นนัก?”

ซูจิ่นเอ๋อร์โน้มกายเข้าไปข้าง ๆ หลี่เฉินอันด้วยความอยากรู้อยากเห็น แทบไม่เคยเห็นเขาแสดงท่าทางตื่นเต้นแบบนี้เลย

“เขาคงไม่ใช่ท่านลุงของเจ้าหรอกนะ?”

“ไม่ใช่แน่นอน”

หลี่เฉินอันส่ายหัว ภาพชายที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสปรากฏขึ้นตรงหน้า จิตใจว้าวุ่น นั่งกลัดกลุ้มอยู่บนก้อนหิน

ซูจิ่นเอ๋อร์เห็นเช่นนี้ ก็ไม่กล้าถามอะไรอีก

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดกู้หว่านเยว่ก็ลงมาจากรถม้า