ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 400

“อาจารย์หญิง เป็นยังไงบ้าง?”

หลี่เฉินอันเข้ามาสอบถามทันที

“ไม่เป็นอะไรแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่ก็พอแล้ว”

สีหน้าของกู้หว่านเยว่ซีดเผือดเล็กน้อย หลี่เฉินอันเห็นแล้วก็ยิ่งรู้สึกผิด

การเดินทางไม่อาจหยุดรอได้ ทั้งคณะจึงกลับขึ้นรถม้าเร่งการเดินทางต่อไป

“หว่านเยว่ เจ้าพักก่อนเถอะ”

ซูจิงสิ่งมองกู้หว่านเยว่ที่มีท่าทางเหนื่อยล้า รู้สึกสงสารจับใจ

กู้หว่านเยว่กุมหน้าผาก นางมีมิติในการถ่ายทอดความสามารถพิเศษ ร่างกายยังพอทนไหว

แต่ในใจก็เกิดความคิดอยากจะรับลูกศิษย์

“ให้ข้ารับลูกศิษย์หนุ่มสักคนดีกว่า วันหลังจะลองมองหาดู”

หากพบใครสักคนที่มีพรสวรรค์สูงและจิตใจสะอาดบริสุทธิ์ สามารถเป็นผู้ช่วยอยู่ข้าง ๆ ได้

แต่เดิมนางสนใจเด็กสาวอย่างซูจิ่นเอ๋อร์ แต่น่าเสียดายที่ซูจิ่นเอ๋อร์ไม่มีพรสวรรค์ด้านการแพทย์มากนัก สามารถแยกแยะสมุนไพรง่าย ๆ ได้เพียงไม่กี่ชนิด

แต่กลับสนใจเรื่องอาหารมากกว่า ศึกษาเรื่องอาหารการกินที่แตกต่างกันไปในแต่ละวัน

“ข้าจะช่วยเจ้าค้นหาด้วยกัน”

ซูจิงสิ่งมองนางด้วยสายตาอ่อนโยน ยื่นมือออกไปนวดหัวไหล่และแขนของนางอย่างอ่อนโยน

“ความแรงระดับนี้ได้ไหม?”

“อืม สบายจัง”

รถม้าวิ่งไปส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

“พี่สะใภ้ใหญ่ ชายคนนั้นตื่นแล้ว” ซูจิ่นเอ๋อร์เข้ามาเตือน

“ไป เราไปดูกันเถอะ”

ทั้งสองคนมาถึงรถม้าที่อยู่ติดกัน ชายคนนั้นเปิดเผยตัวตนโดยความสมัครใจ

“ข้าน้อยกงจ่างเห้อ”

เมื่อครู่ตอนที่หลี่เฉินอันอธิบายว่าเขาไม่ได้เป็นไข้ทรพิษ เขายังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ แต่ตอนนี้ในที่สุดก็ต้องเชื่อแล้ว

ขณะที่กงจ่างเห้อถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก็รู้สึกงุนงงมากเช่นกัน

“ใครกันแน่ที่ใช้พิษชนิดนี้กับพวกเรา โหดเหี้ยมเกินไปจริง ๆ ทำให้พวกเราเป็นอีสุกอีใสไปทั้งตัว เหมือนกับไข้ทรพิษ ผู้คนตะโกนทุบตีพวกข้า ต้องการจะโยนพวกข้าออกไปนอกกำแพงเมือง ไปตามอาณาเขตของตงโจว

กงจ่างเห้อสูดหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมกันนั้นก็พูดด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อย

“ข้าใช้พละกำลังมากมายกว่าจะหลบหนีออกมาจากเมืองตะวันไม่ตกดินได้ แต่ระหว่างทางก็ถูกพวกเขาจับได้ คนชุดดำเหล่านั้นเข้ามาสังหารข้า”

ตอนแรกกงจ่างเห้อยังนึกว่าพวกเขาเป็นห่วงว่าไข้ทรพิษจะแพร่ระบาดออกไป จึงยืนกรานที่จะฆ่าเขาให้ได้ ตอนนี้มาลองคิดดู พวกเขาเห็นว่าวางยาพิษไม่สำเร็จเลยจะมาตัดรากถอนโคนต้นตอของปัญหา

“ท่านหนีออกมาแล้ว แล้วท่านอาของข้าล่ะ เขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่?”

หลี่เฉินอันความรู้สึกช้า ริมฝีปากสั่นเทา ท่านอาเป็นญาติคนสุดท้ายของเขาในโลกนี้ เป็นไปได้ไหมที่เขารีบเร่งไป ทันเวลาแค่เก็บศพของท่านอาเท่านั้น?

“วางใจได้ พี่เกิ่งไม่เป็นอะไร” กงจ่างเห้อกระแอมไอ จู่ ๆ ในดวงตามีสีหน้าแปลก ๆ ปรากฏขึ้น

“แต่ว่า ตอนนี้เขา...”