ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 412

เกิ่งกวงเห็นเช่นนี้ก็ตกใจเล็กน้อย เดิมทีเขารายงานตัวกับซูจิ่งสิง ยามนี้เมื่อรายงานตัวอีกครั้ง กลับเป็นกู้หว่านเยว่ไปเสียได้

“ผู้พิพากษาหลินตายแล้ว เมืองนี้ต้องมีผู้ที่เข้ามาจัดการ ขอถามฮูหยินซู ท่านมีผู้ที่คิดว่าเหมาะสมหรือไม่ขอรับ?”

เกิ่งกวงและกงชางเหอต่างก็เป็นแม่ทัพ รับผิดชอบในการป้องกันทางทหารในเมืองตะวันไม่ตกดิน

หากต้องการจัดการทุกอย่างในเมืองให้เป็นระเบียบ ยังต้องพึ่งพาขุนนางผู้พิพากษา

กู้หว่านเยว่คิดอยู่พักหนึ่งแล้วจึงสั่งให้ใครบางคนเรียกฟู่หลานเหิงเข้ามา ก่อนจะบอกสถานการณ์ให้เขาฟัง

“ใต้เท้าฟู่ ท่านเต็มใจที่จะทำหน้าที่เป็นผู้พิพากษามณฑล ไม่ออกจากเมืองแห่งนี้หรือไม่?”

ฟู่หลานเหิงยังคงเป็นราชทูตในจักรพรรดิที่ได้รับการแต่งตั้งจากราชสำนัก

กู้หว่านเยว่ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายเต็มใจหรือไม่ ดังนั้นนางจึงถามเขาก่อน

ทว่า นางยังคงหวังว่าฟู่หลานเหิงจะเต็มใจ เพราะท้ายที่สุดแล้ว นางไม่สามารถหาใครที่เหมาะสมไปกว่าเขาได้

ฟู่หลานเหิงไม่ลังเลเลย

“ในเมื่อท่านและสหายซูเชื่อใจข้า เช่นนั้นข้าก็จะทำให้เต็มที่”

“เช่นนั้นแล้ว ก็ต้องรบกวนใต้เท้าฟู่ด้วย”

กู้หว่านเยว่มั่นใจในความสามารถของฟู่หลานเหิงมาก ตอนนั้น ฟู่หลานเหิงสามารถสร้างเมืองใหญ่ที่เผชิญหน้ากับภัยพิบัติขึ้นมาได้ เขาจะต้องสามารถสร้างเมืองตะวันไม่ตกดินขึ้นมาใหม่ได้อย่างแน่นอน

ในเวลานี้ เกิ่งกวงเตือนว่า

“ถ้าเราทำเรื่องเอิกเกริกในเมืองตะวันไม่ตกดิน เกรงว่าตระกูลหลี่จะโจมตีเข้ามาได้นะขอรับ

อย่างไรเสียที่นี่ ก็เป็นพื้นที่ของตระกูลหลี่”

กู้หว่านเยว่เพิ่งเห็นแผนที่การป้องกันทางทหาร ความสามารถในการป้องกันทางทหารของเมืองตะวันไม่ตกดินนั้นแข็งแกร่งมาก กำแพงเมืองสูงห้าสิบเมตรป้องกันได้ง่าย ยากต่อการถูกโจมตี

ยิ่งไปกว่านั้น คนของเกิ่งกวงล้วนเป็นทหารชั้นยอด เป็นแม่ทัพน้ำดี

แม้ว่าตระกูลหลี่จะเริ่มโจมตีเข้ามา พวกเขาก็ไม่สามารถพิชิตเมืองตะวันไม่ดินได้

ทว่า หากไม่ถึงยามจำเป็น กู้หว่านเยว่ก็ไม่คิดเริ่มสงคราม ท้ายที่สุดแล้ว ประชาชนต่างหากที่เป็นผู้รับกรรม

ดังนั้น หลังจากเก้ปัญหาเมืองตะวันไม่ตกดินได้ กู้หว่านเยว่จะพาหลี่เฉินอัน เข้ายึดตำแหน่งในตระกูลหลี่เสีย

กู้หว่านเยว่อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าพื้นที่รกร้างเหล่านี้ได้รับการฟื้นฟู ปลูกฝ้าเพาะพืชพันธุ์ที่ทนอากาศหนาวเย็นได้ จะงดงามแค่ไหนกัน

“เจดีย์หนิงกู่ ปีนี้หนาวกว่าปีที่แล้วมาก มีพายุหิมะเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง”

ซูจิ่งสิงชี้ไปยังผู้ลี้ภัยที่รวมตัวกันอยู่นอกประตูเมือง ความจริงแล้ว ไม่ใช่แค่ที่เจดีย์หนิงกู่เท่านั้น

ทั้งสองมาจากเมืองลั่นอัน พวกเขาต้องเผชิญกับพายุหิมะและความอดอยากมากมายระหว่างทาง ปีนี้ ผู้คนอดอยากทุกข์ยากเป็นพิเศษ

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็เกิดขึ้นในใจของกู้หว่านเยว่

ข้างนอกมีผู้ลี้ภัยมากไม่ใช่หรือ?

ลองเรียกผู้ลี้ภัยทั้งหมดไปที่เจดีย์หนิงกู่ดีหรือไม่? ที่นี่พื้นที่กว้างใหญ่ทว่าประชากรเบาบาง ดังนั้น แม้ว่าจะมีคนเข้ามามากขึ้น แต่ก็ยังสามารถรองรับได้

และเมื่อผู้ลี้ภัยมาถึง พวกเขาก็สามารถปลูกพืช สร้างบ้าน สร้างถนน และสร้างเมืองได้

ทั้งหมดนี้ คือกำลังคน!

กู้หว่านเยว่ได้รับแรงบันดาลใจจากความคิดนี้ ตัดสินใจกลับไปเขียนแผนกลยุทธ์ทันที