“ไม่หย่าเจ้าแล้วจะเก็บไว้ฉลองตรุษจีนหรือไร?”
ซูอวี่เข้ามาในห้องด้วยท่าทางโมโห หยิบกระดาษมาเขียนหนังสือหย่าอย่างลวก ๆ แล้วปาใส่หน้าหลี่ซือซือ
“ท่านพี่ แม้เป็นสามีภรรยากันเพียงคืนเดียวก็ยังผูกพันกันนะ!”
หลี่ซือซือน้ำตาไหลพราก กอดขาซูอวี่ไว้แน่น
“ไปให้พ้น!” ฮูหยินผู้เฒ่าซูถีบนางออกไปด้วยเท้าข้างหนึ่ง จากนั้นยังเอาพื้นรองเท้าถูกับพื้นหญ้าอย่างแรง ราวกับเหยียบขี้หมาเหม็น ๆ
ทุกคนมองดูอย่างเย็นชา ไม่มีใครสงสารหลี่ซือซือเลย
“พวกเราซดน้ำแกงจากหม้อใบเล็กไปแล้ว คงไม่ติดโรคมาลาเรียหรอกนะ?”
“ไม่หรอก”
กู้หว่านเยว่รีบอธิบาย เพื่อไม่ให้เกิดความตื่นตระหนก
“หม้อใบเล็กนี้ข้าหาใบที่เหมือนกันมาโดยเฉพาะ ใบเก่าถูกเผาทิ้งไปนานแล้ว”
ทุกคนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“กู้หว่านเยว่ เจ้ากล้าหลอกข้า!”
หลี่ซือซือรู้สึกว่าตนเองถูกหลอก จึงคว้าชามที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาปาใส่กู้หว่านเยว่
กู้หว่านเยว่หลบไปด้านข้าง จากนั้นยกเท้าถีบนางจนกระเด็น
“ถ้าเจ้าไม่คิดร้ายกับใคร ก็ไม่มีใครหลอกเจ้าได้หรอก ข้าขอเตือนเจ้าว่าอย่าทำเรื่องชั่วอีกเลย”
หลี่ซือซือทรุดตัวลงไปตามกำแพง มองกู้หว่านเยว่ด้วยความโกรธแค้น และกำหมัดแน่น นางเกลียดกู้หว่านเยว่มากเหลือเกิน!”
“พี่ใหญ่ซุน พวกเราอยากออกไปทำธุระข้างนอก ท่านพอจะอนุญาตสักหน่อยได้หรือไม่” หลังจากแบ่งน้ำแกงไก่ที่เหลือแล้ว กู้หว่านเยว่ก็เดินไปขอร้องซุนอู่
ซุนอู่มองไปที่นางหยางและคนอื่น ๆ คิดว่าทั้งสองคงไม่กล้าหนี จึงพยักหน้า
“พวกเจ้าไปเถอะ”
“ขอบคุณพี่ใหญ่ซุน”
กู้หว่านเยว่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วเข็นรถเข็นของซูจิ่งสิงออกไป
ทันทีที่ออกจากประตูใหญ่ของศาลาว่าการ กำลังคิดว่าจะไปเรือนสกุลอวิ๋นอย่างไร ก็ถูกคนเรียกไว้
“หมอเทวดาน้อย หมอเทวดาน้อย!”
กู้หว่านเยว่หันกลับไปมอง เห็นคุณชายผู้สูงศักดิ์ท่านหนึ่งลงมาจากรถม้า แล้วเดินมาหานาง
“คุณชายอวิ๋น?”
“ข้าเอง”
อวิ๋นมู่พยักหน้าอย่างแรง ตั้งแต่วันที่เขาได้รับความช่วยเหลือจากกู้หว่านเยว่ เขาก็พยายามสืบหาที่อยู่ของนางมาตลอด ไม่คิดเลยว่าจะได้พบกันที่หน้าศาลาว่าการ
กู้หว่านเยว่เป็นคนตรงไปตรงมา จึงพูดเข้าประเด็นทันที “ข้ามีสมุนไพรจำนวนหนึ่ง อยากจะขอให้เจ้าช่วยบริจาคให้กับผู้ป่วยที่ติดโรคระบาด”
เดิมทีอวิ๋นมู่คิดว่านางต้องการอะไรบางอย่าง
แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะขอให้เขาช่วยบริจาคสมุนไพร
นี่เป็นเรื่องดีที่ทำเพื่อประเทศชาติและประชาชน ต้องรู้ว่าที่เขามาศาลาว่าการในวันนี้ ก็เพื่อมาหาฟู่หลานเหิงเสนอเรื่องการบริจาคสมุนไพรของสกุลอวิ๋นเช่นกัน
ทั้งสองคนคิดตรงกันโดยบังเอิญ
“หมอเทวดาน้อย เรื่องที่ท่านให้ข้าทำคือเรื่องนี้ใช่หรือไม่?”
“ใช่” กู้หว่านเยว่พยักหน้า “แต่เจ้าต้องสัญญากับข้าว่าจะไม่เปิดเผยชื่อของข้า และห้ามให้ใครรู้ว่าสมุนไพรพวกนี้เป็นของที่ข้าบริจาค”
นี่...
หมอเทวดาน้อยไม่เพียงแต่มีจิตใจดี แต่ยังไม่ยึดติดกับชื่อเสียง
อวิ๋นมู่อดไม่ได้ที่จะมองด้วยความชื่นชม
“หมอเทวดาน้อยวางใจได้ ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย”
“ขอบคุณ”
เหตุผลหลักคือกู้หว่านเยว่ไม่อยากสร้างปัญหา

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ชายาแพทย์พลิกชะตา
ใช้บัตรเติมเงินเอไอเอสไม่ได้เหรอคะ...
เติมเงินด้วยบัตรเติมเงินเอไอเอสไม่ได้เหรอคะ...