ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 566

นานๆ กินทีก็สนุกดี แต่ถ้ากินบ่อยเกินไปก็จะน่าเบื่อ

วิธีการกินแบบนี้เป็นสิ่งที่ซูหว่านและซูอวิ๋นคิดค้นขึ้น ซูหว่านคิดว่ามาที่เขตล่าสัตว์แล้ว อย่างไรก็ต้องหาอะไรมาย่างกินบ้าง ดังนั้นจึงตั้งใจนำพริกป่นและซีอิ๊วมาในปริมาณมาก

พอทาพริกป่นกับซีอิ๊วเข้าไปหน่อย รสชาติมันก็ช่างสุดยอดจริงๆ

แถมเพิ่มผงยี่หร่าอีกหน่อย ยิ่งหอมสุดๆ

ซูอี้รับหน้าที่ย่าง และทาเครื่องปรุง ซึ่งก็ถือว่าเป็นความถนัดเฉพาะทาง

ดึกดื่นค่ำคืน พวกคนกลุ่มนี้มาปล่อยกลิ่นหอมยั่วยวนอยู่ตรงนี้ ทุกคนไม่เคยกินเนื้อย่างแบบที่พวกเขาทำมาก่อน กลิ่นหอมลอยไปยังกระโจมอื่น ทำให้ผู้คนแทบจะเคลิบเคลิ้ม

ตอนที่ซูหว่านกับคนอื่นๆ กิน ก็ไม่ลืมที่จะส่งเนื้อย่างสองจานไปให้เจียเฉิงลองชิมด้วย

ทั้งยังส่งไปให้ฝ่าบาทและมู่หรงไหวอีกสองสามจาน

ซูหว่านคิดว่า มู่หรงไหวมาจากที่เดียวกับนาง ต้องคิดถึงอาหารสมัยใหม่แน่ๆ ใช่ไหม?

ฝ่าบาทเป็นผู้นำสูงสุดของที่นี่ การประจบสอพลอผู้นำก็เป็นเรื่องสำคัญเช่นกัน

“หวานหว่าน ลองชิมเนื้อกวางเสียบไม้ดูหน่อย”

ซูอี้ยื่นไม้หนึ่งให้ซูหว่าน เพื่อให้นางลองชิม

เนื้อกวางถูกหั่นเป็นลูกเต๋าสี่เหลี่ยมจัตุรัส รสชาติกำลังพอดี ความเค็มและความเผ็ดก็เหมาะสมอย่างยิ่ง

ซูหว่านกินแล้วพยักหน้าไม่หยุด จากนั้นก็ส่งให้เสิ่นชิงหลีและซุนหลิงเอ๋อร์กัดคนละชิ้น ทั้งสองคนก็แสดงความเห็นด้วยเช่นกัน

“อร่อยมาก น้องห้าย่างได้ดีจริงๆ” พี่สะใภ้ใหญ่ชูนิ้วโป้งชมเชย

สาวๆ หลายคนกินอย่างอิ่มเอมใจ ส่วนเหล่าพี่ชายก็บริการได้อย่างดีเยี่ยม

บนโต๊ะยังมีเหล้าผลไม้ ที่พวกนางทำเอง รสชาติหวานอร่อย

ซูจิ่งและคนอื่นๆ ไม่ได้ดื่ม เพราะพรุ่งนี้ยังต้องไปตามเสด็จอยู่

เมื่อกินไปได้ครึ่งทาง ซูเฉินก็กลับมา เพราะถึงเวลาเลิกงานของเขาแล้ว เขาจึงต้องกลับมาพักผ่อน

พอดีว่าพอกลับมาถึงก็มีเนื้อย่างร้อนๆ ให้กินทันที เลยนั่งลงกินเนื้อย่างกับคนในครอบครัว

แต่พอถึงช่วงท้ายของการกิน ฝ่าบาทก็ส่งคนมาอีกแล้ว!!!

คราวนี้มีเรื่องอะไรอีก?

“ท่านรองเจ้ากรมซู ฝ่าบาทมีรับสั่งเชิญ บอกว่าขอเชิญท่านไปปรึกษาเรื่องบางอย่าง”

ลู่กงกงยังคงต้องวิ่งวุ่นทำธุระแม้จะดึกดื่นค่ำคืนและน้ำค้างลงหนัก วันแต่ละวันของเขานั้นยุ่งจนแทบแย่

แต่เรื่องพวกนี้ซูหว่านก็ไม่ต้องไปกังวล รู้แค่ว่าทางพี่รองได้รับรางวัลและของกำนัลมากมายอีกแล้ว คาดว่าตอนขากลับนั้น รถคงไม่พอใส่ของแน่ๆ

กินอาหารเช้าเสร็จ ก็ไปหาเจียเจียกับซุนหลิงเอ๋อร์เพื่อเล่นด้วย

ส่วนเรื่องภายนอกนั้น แม้ฟ้าจะถล่มลงมาพวกนางก็ไม่ตื่นตระหนกอยู่แล้ว อย่างไรเสียก็มีคนที่มีตำแหน่งสูงกว่าคอยรับมือให้

วันนี้ฝ่าบาทก็ไม่มีอารมณ์ออกไปล่าสัตว์มากนัก แค่ออกไปชมทิวทัศน์กับเหล่าขุนนาง ฟังบทเพลง ดูการร้องรำทำเพลง และอยู่เป็นเพื่อนกุ้ยเฟยด้วย

เมื่อคืนจับตัวแพะรับบาปได้กลุ่มหนึ่ง และถูกควบคุมตัวกลับเมืองหลวงไปยังกรมอาญาเพื่อสอบสวนในคืนนั้นทันที

งานเลี้ยงรอบกองไฟในคืนนี้ จะจัดขึ้นตามปกติ

ทว่า ทางด้านซูมู่ ยังคงมีบรรดาภรรยาและลูกสาวขุนนางใหญ่มากมาย ต้องการมาขอให้ซูมู่ออกตรวจรักษา ด้านซูมู่ก็ยังคงมีผู้คนมาติดต่อมากมาย แต่เขาก็ต้อนรับผู้ป่วยเพียงคนเดียว

ได้ยินว่าเป็นคุณหนูจากตระกูลหนึ่ง ที่มีปานบนใบหน้ามาตั้งแต่เด็ก จึงอยากให้เขาดูว่าสามารถกำจัดปานนี้ได้หรือไม่

สำหรับซูมู่ นี่ถือว่าเป็นโรคหายาก ดังนั้นเขาจึงค่อนข้างสนใจ และสละเวลาไปพบครั้งหนึ่ง ส่วนจะรักษาได้หรือไม่ นั่นเป็นเรื่องที่จะต้องคุยกันภายหลัง

ขณะที่ซูหว่านกับซุนหลิงเอ๋อร์กำลังคุยกับเจียเจียอยู่ ซูเฉินก็มาถึงอย่างกะทันหัน ในมือถือผลไม้ป่ากองหนึ่ง

เขาไม่รู้ว่าซูหว่านกับคนอื่นๆ ก็อยู่ที่นี่ด้วย ส่วนที่เตรียมไว้สำหรับพวกนางก็ถูกส่งไปยังกระโจมของพวกนางแล้ว

“จวิ้นจู่ เมื่อครู่ท่านแม่ทัพซูมาที่นี่ นำผลไม้ป่ามาให้ท่าน ดูสิเจ้าคะ”