ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 596

พวกเขารู้เพียงว่าเจียเฉิงจวิ้นจู่เป็นที่รักใคร่ของผู้คนมาก

แน่นอนว่า หลังจากที่ซูเฉินบอกพวกเขาทั้งสองแล้ว ในตอนแรกสองตายายก็รู้สึกตกใจอย่างมาก แต่เมื่อตั้งสติได้ แม่ซูก็ยิ้มจนหุบปากไม่ลง

นางรู้สึกว่าจวิ้นจู่มาชอบลูกชายคนที่สามของบ้านเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึง ซูเฉินปกติเป็นคนค่อนข้างเงียบ ไม่ชอบแสดงออก ไม่คิดว่านิสัยแบบนี้ของเขา กลับเป็นที่ชื่นชอบของเจียเฉิงจวิ้นจู่ผู้ที่ร่าเริงที่สุด

เจียเฉิงจวิ้นจู่มาที่จวนซูอยู่บ่อยครั้ง หน้าตาก็สวย แถมยังพูดจาหวานหู ทำให้แม่ซูชอบนางเป็นพิเศษ

พอได้ยินว่าท่านอ๋องเป็นฝ่ายเสนอเรื่องการเเต่งงาน นางก็นั่งไม่ติดทันที แทบจะอยากรีบกำหนดวันแต่งงานเลย เพราะอยากให้ลูกๆ ทุกคนในบ้านมีความแน่นอนเสียที

ตอนนี้นางเพียงแค่อยากจะอุ้มหลานให้เร็วที่สุด

การที่ทางฝั่งพวกนางยินยอมเป็นเรื่องที่คาดการณ์ไว้แล้ว ซูเฉินเองก็ทำไปเพราะความกตัญญู จึงต้องมาแจ้งให้พวกเขาทราบเป็นกรณีพิเศษ

ในเมื่อพวกเขาเป็นฝ่ายชาย ก็ย่อมต้องเป็นฝ่ายรุกก่อนเป็นธรรมดา

ทางฝั่งท่านอ๋องก็ได้วางแผนไว้แล้ว คือจะเลือกวันไปขอพระราชทานสมรสจากฮ่องเต้ เขาก็รู้ว่าการไปขอพระราชทานสมรสในช่วงเวลานี้อาจจะไม่ค่อยเหมาะสมนัก เพราะเพิ่งจะพระราชทานสมรสให้แก่เจียงซื่อจื่อกับเซวียนเล่อจวิ้นจู่ไป ตอนนี้จวนอ๋องเซียงจะมาร่วมอีก แถมยังเป็นกับจวนซูอีก เกรงว่าพระเชษฐาคงจะไม่พอพระทัยนัก

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจแล้วว่า ขอแค่พระเชษฐาพระราชทานสมรสให้เจียเฉิง หลังจากเสร็จสิ้นงานแต่งของธิดาแล้ว ก็จะเดินทางไปยัง หัวเมืองที่ได้รับพระราชทาน จากนั้นก็จะไม่ได้กลับสู่เมืองหลวงอีกเลย

ในแต่ละปี ขอแค่เจียเฉิงพาลูกเขยมาเยี่ยมพวกเขาที่หัวเมืองก็พอ

เขาก็รู้ว่า สถานการณ์ในเมืองหลวงเป็นเช่นนี้ เหล่าองค์ชายต่างกำลังแก่งแย่งชิงบัลลังก์กันอย่างเปิดเผยและลับๆ ที่นี่จึงเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยเรื่องวุ่นวายอยู่แล้ว

ตอนนี้ลูกสาวมีคนรักแล้ว ผู้เป็นบิดาก็ย่อมต้องช่วยให้สมหวัง

ในเมื่อฮ่องเต้ทรงขี้ระแวง เขาก็แค่ย้ายไปอยู่ที่อื่นไกลๆเสีย ถึงอย่างไร ที่ดินที่ได้ก็เป็นเมืองที่มีภูเขาสวยงามและน้ำใส เหมาะแก่การเกษียณอายุ

เมืองหลวงยามเข้าสู่ฤดูหนาวนั้นยากจะทนทานจริงๆ แถบเจียงหนานเหมาะแก่การใช้ชีวิตหลังเกษียณมากกว่า

เจียเฉิงไม่รู้เลยว่า บิดาของนางได้เตรียมการทุกอย่างไว้ให้แล้ว นางเพียงแค่นอนรอเท่านั้น ไม่มีหรอกที่เรียกว่าความสงบสุขมันเป็นเพียงแค่มีคนแบกรับภาระหนักแทนเท่านั้นเอง

...

มีจดหมายมาถึงจากเจียงอวี้ ให้นางไปพบเขาเพื่อปรึกษาหารือเรื่องบางอย่าง หลังจากเสร็จสิ้นพิธีคัดเลือกพระชายาของเหล่าองค์ชายแล้ว

ตั้งแต่เช้าตรู่ ซูหว่านก็แต่งหน้าแต่งตัวและเดินทางเข้าวัง

อย่างไรก็ตาม ก็ไม่มีอะไรพิเศษ ซูหว่านนั่งอยู่กับเหล่าพระสนม

คุณหนูที่เข้าร่วมงานในครั้งนี้มีมากกว่ายี่สิบคน กู้เย่ว์ยืนอยู่ที่แถวหน้าสุด

นางเลือกที่จะงัดไม้เด็ดของนาง นั่นคือพิณโบราณ

หลายปีมานี้นางคงฝึกฝนมาอย่างหนัก ทักษะนี้เมื่อเทียบกับเมื่อหลายปีก่อนนั้นนับว่าอยู่ในระดับชั้นครูแล้ว ซูหว่านก็ต้องยอมรับในจุดนี้

องค์ชายทั้งสามประทับอยู่ด้านล่าง กู้เย่ว์บรรเลงไปด้วยพร้อมกับจ้องมองไปทางนั้น ดวงตาเต็มไปด้วยความรักใคร่ แต่เมื่อมู่หรงเซิงมองมาที่นาง เขากลับดูไม่มีความสุขเท่าไหร่นัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

ซูเฟยมองดูลูกชายของตนอยู่ตลอดเวลา จ้องมองเขานิ่ง ดวงตาที่แผ่รังสีแห่งอำนาจกดดัน ทำเอามู่หรงเซิงไม่กล้าสบตากับเสด็จเเม่ของตนเลย

ซูหว่านฟังบรรดาคุณหนูต่าง ๆ ไม่ว่าจะร้องรำทำเพลง หรือเล่นดนตรี เครื่องดนตรีหลากหลายชนิดถูกบรรเลงออกมา

นางฟังจนเกือบจะหลับ

ในที่สุด ช่วงเวลาแสดงความสามารถก็สิ้นสุดลง ใช้เวลาไปถึงครึ่งเช้า ซูหว่านดื่มชาไปแล้วสองกา ในช่วงพักครึ่ง นางก็เพิ่งมีโอกาสปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำ