ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 620

เขาดื่มเหล้าสองไหเข้าไปรวดเดียว ไม่เมาก็แปลกแล้ว เขาล้มตัวลงนอนบนเตียง ด้วยความที่ไม่ได้นอนหลับอย่างเต็มที่มาหลายวัน พอรู้สึกง่วงซึมก็เคลิ้มหลับไปอย่างรวดเร็ว...

...

ในขณะเดียวกัน คนที่นอนไม่หลับและตื่นเต้นในคืนก่อนวันแต่งงานยังมีซูหว่าน

นางเป็นเจ้าสาว พรุ่งนี้ก็จะแต่งงานแล้ว นี่เป็นเรื่องสำคัญในชีวิต เป็นครั้งแรกในสองชาติ จะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร แต่นางก็รู้สึกตั้งตารอ

เมื่อถึงเวลากลางคืน เหล่าสตรีผู้สูงศักดิ์ถูกจัดให้อยู่ในห้องพักผ่อน เหลือเพียงนางคนเดียวในลาน

แม่ซูย่างเท้าเข้ามาในความมืดมิด คืนนี้นางตั้งใจจะนอนเป็นเพื่อนลูกสาว ซูหว่านคือเนื้อจากร่างของนาง แต่แม่กับลูกต้องพลัดพรากกันตั้งแต่เด็ก หลังจากได้พบกันอีกครั้งก็เพิ่งได้ห้าปีเศษ แป๊บเดียวนางก็จะแต่งงานแล้ว

แต่แม่คนนี้กลับไม่เคยได้นอนกับลูกสาวเลย ไม่เคยได้พูดคุยกันแบบเปิดอก หรือกระซิบกระซาบเรื่องส่วนตัว

ค่ำคืนนี้เป็นโอกาสที่ดี นางจึงมา

ซูหว่านเองก็ยังไม่หลับ เมื่อเห็นแม่ซูมา นางก็รู้สึกแปลกใจว่าทำไมนางถึงยังไม่พักผ่อนในเวลานี้?

"ท่านแม่ ทำไมท่านยังไม่นอน"

"คืนนี้ แม่นึกอยากจะนอนกับเจ้า อยากให้แม่ลูกเราได้คุยกันแบบเป็นส่วนตัว เพราะหลังจากนี้ไปจะไม่มีโอกาสแล้ว"

พูดจบ แม่ซูก็น้ำตาคลอและรู้สึกปวดใจอย่างยิ่ง

ซูหว่านเองก็น้ำตาซึมในทันที นางพยักหน้าพร้อมกับยิ้ม

"เจ้าค่ะ คืนนี้เรานอนด้วยกัน"

ดังนั้น ซูหว่านจึงจูงแขนแม่ซูเข้าไปในห้องนอน

แม่กับลูกสาวนอนอยู่บนเตียง ซูหว่านนอนอยู่ด้านใน ส่วนแม่ซูนอนอยู่ด้านนอก นางซบอยู่กับไหล่ของแม่

"พรุ่งนี้เจ้าก็จะแต่งงานแล้ว วันเวลาผ่านไปเร็วจริงๆ จากที่ข้าเคยหวังให้เจ้าและลูกเขยได้ลงเอยกันโดยเร็ว พอถึงวันนี้จริงๆ แม่กลับรู้สึกอาลัยไม่อยากให้เจ้าไปเลย" แม่ซูพูดพลางก็อดร้องไห้ไม่ได้

ซูหว่านรู้สึกสงสารจึงช่วยเช็ดน้ำตาให้นาง

"ท่านแม่ ท่านไม่ต้องร้องไห้ ต่อไปใช่ว่าข้าจะไม่กลับมานี่นา เราก็ไม่ได้แต่งไปไกล เจียงอวี้ซื้อจวนอยู่ข้างๆเรา พอถึงเวลานั้นข้าก็จะย้ายกลับมา เราก็ยังเจอหน้ากันได้ทุกวัน"

"นั่นจะได้อย่างไร ในเมื่อเพิ่งแต่งงานไป จะย้ายออกมาทันทีได้อย่างไรกันล่ะ ลูกสาว แม่บอกเจ้านะ ถึงแม้ว่าอาอวี้จะรักและตามใจเจ้า เจียงกั๋วกงก็เข้าข้างเจ้า แต่เราก็ต้องรู้จักธรรมเนียมด้วยนะ พอเจ้าไปแล้ว อย่างน้อยก็ต้องอยู่ที่จวนกั๋วกงไปอีกสักพัก อย่างน้อยก็ต้องอยู่จนผ่านปีใหม่ที่จวนกั๋วกงไปก่อนแล้วค่อยว่ากันใหม่"

แม่ซูเป็นคนที่มีเหตุผลมาก และก็เข้าใจเรื่องธรรมเนียมมารยาทและการวางตัว

ซูหว่านรู้สึกว่าท่านแม่พูดถูกแล้วจริงๆ ไม่ควรจะย้ายออกมาทันทีที่ไปถึง

ศีรษะรวบผมขึ้นทั้งหมด เพื่อความสะดวกในการสวมมงกุฎผมในภายหลัง

ขั้นตอนที่ยอดเยี่ยมที่สุด คือการแต้มไข่มุกเป็นรูปโค้งโหนกแก้มทั้งสองข้าง

ทั้งหมดนี้เป็นประเพณีการแต่งงานของแคว้นจิ้น คือการแต่งหน้าด้วยไข่มุกติดใบหน้า และเครื่องประดับดอกไม้ที่หน้าผากก็ทำจากไข่มุกเช่นกัน

ความสง่างามและสง่างามนี้ปรากฏบนใบหน้าของซูหว่าน ทำให้นางงดงามอย่างหาที่เปรียบมิได้

ที่สำคัญคือ เวลาที่นางยิ้มแล้วมีรอยบุ๋มที่แก้มเล็กน้อย ยิ่งช่วยยกระดับการแต่งหน้านี้ให้สูงขึ้นไปอีกขั้น

เหล่าสตรีสูงศักดิ์ที่มาร่วมงานต่างก็ประทับใจในโฉมหน้าของซูหวานเป็นอย่างมาก การแต่งหน้าประดับไข่มุกของเซวียนเล่อจวิ้นจู่นั้นช่างงดงามเหลือเกิน

ได้เห็นเจ้าสาวที่งดงามมาหลายคน แต่มีเพียงนางเท่านั้นที่ให้ความรู้สึกแตกต่างออกไป

หลินจิ้งชูมีความงามที่สดใสสวยงามโดดเด่น แต่ซูหว่านกลับเป็นความงามที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา

เสิ่นชิงหลีกับซุนหลิงเอ๋อร์ และเจียเฉิง ต่างก็ตื่นเต้นอย่างมากเมื่อเห็นซูหว่านหลังแต่งหน้าเสร็จ

ปกติแล้วซูหว่านจะแต่งหน้าค่อนข้างบางเบา นางไม่ค่อยประโคมเครื่องสำอางใดๆ บนใบหน้า สิ่งที่ทำมากที่สุดก็คงเป็นการทาลิปสติกเพื่อเสริมสีสันให้ใบหน้าเท่านั้น