ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 651

คาดว่าคงกำลังคิดหาวิธีเกลี้ยกล่อมให้นางแต่งกับซูอวิ๋นอยู่กระมัง!

เย่ว์อิ๋นซวงคิดไว้แล้วว่า เรื่องนี้จะถือเสียว่าไม่เคยเกิดขึ้น นางจะพาแม่จากเมืองหลวงไป

อย่างไรเสีย เงินที่หามาได้ตลอดหลายเดือนที่เฉิงโหลว รวมถึงค่าครูที่ซูอวิ๋นมอบให้ ก็ไม่ทำให้นางต้องตกต่ำถึงขั้นเร่ร่อนเหมือนเมื่อก่อน แต่ถ้าให้นางเป็นอนุภรรยา ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด

ถึงตอนนั้น นางจะหาที่เล็กๆ เปิดร้านเล็กๆ ทำมาค้าขาย และไม่กลับมาที่เมืองหลวงอีก

ไม่เช่นนั้น หากต้องพบหน้ากันทุกวัน ก็คงเป็นเรื่องน่าอึดอัดใจอยู่ดี

ไม่ใช่ว่านางมีความทะเยอทะยานสูงส่งถึงขั้นใฝ่ฝันอยากเป็นภรรยาเอก แต่เพราะนางมีศักดิ์ศรีของตนเอง ครั้งหนึ่งนางก็เคยเป็นคุณหนูใหญ่ผู้สูงศักดิ์ ความหยิ่งทะนงที่มีมาแต่เดิม นางยังคงรักษาไว้ ชาตินี้นางจะไม่เป็นอนุภรรยาของใครเด็ดขาด

แต่ความจริงก็คือ นางคิดมากเกินไปแล้ว

ตระกูลซูไม่ใส่ใจเรื่องชนชั้นฐานะเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังไม่อนุญาตให้รับอนุภรรยาอีกด้วย วันนี้พี่สะใภ้และคนอื่นๆ มาพบนาง ก็เพื่อจะถามนางว่า ยินดีที่จะเข้าจวนก่อนหรือไม่ ไปทำเอกสารทะเบียนสมรสกับซูอวิ๋น เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย และรอให้พ้นช่วงไว้ทุกข์ของแผ่นดินในปีหน้าค่อยจัดพิธีแต่งงานให้อีกครั้ง

ทันทีที่เข้าไปในห้องรับรองส่วนตัว ซูหว่านกับพวกพี่สะใภ้ก็ยิ้มให้นางอย่างเป็นมิตร

ซูอวิ๋นอยู่ด้วยตลอด และอีกสักครู่ก็ต้องแสดงความเห็นของเขาเอง

ทุกคนไม่ใช่คนพูดอ้อมค้อม เสิ่นชิงหลี พี่สะใภ้ใหญ่พูดตรงๆ ว่า ให้เข้ามาอยู่ในจวนอย่างเงียบๆ ก่อน ส่วนพิธีฉลองงานแต่งจะจัดให้ในภายหลัง นางก็จะเป็นภรรยาของซูอวิ๋น เป็นภรรยาเอก

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อไปซูอวิ๋นก็จะไม่รับอนุภรรยา จะมีนางเป็นภรรยาเพียงคนเดียวเท่านั้น

พี่สะใภ้และคนอื่นๆ รู้สึกเสียใจมากที่ต้องทำให้นางลำบากใจในการเข้าจวนแบบเงียบๆ ผู้หญิงคนไหนที่แต่งงานจะไม่อยากมีพิธีที่ยิ่งใหญ่สมเกียรติบ้างเล่า?

ตราบใดที่เย่ว์อิ๋นซวงไม่มีปัญหา ทางตระกูลซูก็จะเตรียมสินสอดทองหมั้นให้ นำวันเดือนปีเกิดของทั้งสองคนไปทำเอกสารทะเบียนสมรสที่ทางการ ส่วนนางก็ต้องกลับไปพูดคุยให้แม่ตนเองเข้าใจอย่างกระจ่างแจ้ง

ถึงตอนนั้น จะรับแม่ของนางมาอยู่ที่จวนตระกูลซูด้วยก็ได้ จะจัดบ้านให้เป็นสัดส่วน และหาคนรับใช้มาดูแล

และซูอวิ๋นก็ให้คำมั่นสัญญาด้วยตัวเองว่าจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้ในปีหน้า

เย่ว์อิ๋นซวงรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะกับข่าวสารเหล่านี้ จนตั้งตัวไม่ทัน

ที่แท้ พวกเขาก็ไม่ได้คิดให้นางไปเป็นอนุภรรยาเลยนี่นา! เป็นนางเองที่คิดมากเกินไป ที่จริงแล้วตระกูลซู ไม่ว่าจะเป็นนายท่านซู หรือรองเจ้ากรมซู ก็ไม่มีใครรับอนุภรรยาเลยสักคน นี่เป็นกฎประจำตระกูลของพวกเขา

"เย่ว์อิ๋นซวง เจ้าวางใจได้เลย ต่อไปข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี และจะดูแลแม่ของเจ้าเหมือนแม่แท้ๆ ของข้า เรื่องคืนนั้นเป็นความผิดของข้าที่ทำร้ายเจ้า ดังนั้นข้ายินดีที่จะรับผิดชอบเจ้าจนถึงที่สุดเท่าที่ข้าจะทำได้

หลังจากที่เจ้าเข้ามาในจวน เจ้าก็จะเป็นภรรยาเพียงคนเดียวของข้า และข้าก็จะไม่มีวันรับอนุภรรยา"

"ข้าเข้าใจแล้ว ซูอวิ๋น ท่านวางใจเถอะ ข้าไม่บังคับให้ท่านต้องรับผิดชอบข้า และข้าก็ไม่ต้องการให้ท่านใช้ชีวิตร่วมกับคนที่ท่านไม่รักเพียงเพราะต้องการรับผิดชอบ อีกทั้งข้าก็ไม่ต้องการให้สามีในอนาคตของข้าไม่มีความรู้สึกต่อข้า และแค่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ กับข้าเท่านั้น ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับท่าน ข้าจะพาแม่ของข้าจากไป ท่านไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบข้า เรื่องนี้ก็ให้มันผ่านไปเถอะ"

พูดจบ เย่ว์อิ๋นซวงก็ผลักประตูและเดินออกไป

ซูหว่านกับคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่สามารถพูดแทรกได้ ทำได้แค่กระวนกระวายใจ

แต่เย่ว์อิ๋นซวงก็เป็นคนที่มีสติในโลกนี้ การที่นางสามารถพูดคำเหล่านี้ออกมาได้ แสดงว่านางไม่ใช่คนที่ยอมทำตามชะตากรรม และจะไม่ยอมทำร้ายตัวเองเด็ดขาด

คนไปแล้ว แต่ซูอวิ๋นยังไม่ทันได้ตอบสนอง ซูหว่านจึงรีบเร่งเขา

"ท่านรีบตามนางไปสิ พี่สี่ ท่านกลายเป็นท่อนไม้ไปแล้วหรืออย่างไร?"

ซูหว่านรู้สึกโมโหจริงๆ ภรรยาที่กำลังจะได้มาใกล้จะหลุดมือไปแล้ว

ซูอวิ๋นจึงรีบร้อนวิ่งตามคนไป

เย่ว์อิ๋นซวงเดินลงบันไดไปด้วยความสงบนิ่ง สีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้ร้องไห้ แต่กลับมีรอยยิ้มที่แสดงถึงความปลดปล่อย