ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 652

นางไม่เสียใจที่ได้มีความสัมพันธ์กับเขา และนางก็จะไม่ใช้ความสัมพันธ์เหล่านี้ไปข่มขู่ให้เขารับผิดชอบนาง

บางทีในสายตาคนภายนอก อาจมองว่านางกำลังฝันเฟื่องอยากเป็นหงส์ก็ได้

ก่อนหน้านี้นางก็เป็นคุณหนูที่ได้รับการเลี้ยงดูจากตระกูลเก่าแก่ที่มีมานับร้อยปีอย่างแท้จริง การตกอับในวันนี้ก็เป็นเพราะสถานการณ์บีบบังคับ ไม่ใช่ว่านางไม่เคยมีชีวิตที่ดีมาก่อน

สิ่งที่นางแสวงหาคือความเข้ากันได้ทางจิตวิญญาณ

ซูอวิ๋นกระชับชายเสื้อวิ่งลงมาจับมือนาง เย่ว์อิ๋นซวงหันกลับไปมองเขา ความจริงแล้วในใจยังคงมีความหวังอยู่เล็กน้อย

ซูอวิ๋นดูร้อนรนมาก แต่ก็ไม่รู้ว่าร้อนรนเรื่องอะไร

"เจ้าอย่าไปนะ ข้ายังต้องรับผิดชอบเจ้าอยู่นะ!"

คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเขา สู้ไม่พูดเลยยังดีกว่า เมื่อเขาพูด ซูหว่านที่ตามมาข้างหลังถึงกับพูดไม่ออก ส่วนสายตาของเย่ว์อิ๋นซวงก็มืดมนลงโดยสิ้นเชิง

นางสูดหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกหมดความหวังแล้ว

"เถ้าแก่ซู ข้าคิดว่าเมื่อครู่ข้าพูดชัดเจนมากแล้ว หากท่านยังไม่เข้าใจ ข้าสามารถพูดซ้ำได้อีกครั้ง"

"ไม่ใช่ เจ้าฟังข้าอธิบายนะ ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น!" ซูอวิ๋นรีบร้อนจนหน้าแดงก่ำ

"ถ้าอย่างนั้นเถ้าแก่ซูหมายความว่าอย่างไร? ไม่ชอบข้าแต่ก็ยังจะยอมทนอยู่กับข้าอย่างนั้นหรือ?" เย่ว์อิ๋นซวงอารมณ์ไม่ค่อยดีจริงๆ

นางต้องการสะบัดมือเขาออก แต่ซูอวิ๋นกลับจับไว้แน่น

ตรงทางขึ้นลงบันไดชั้นสาม เวลานี้ไม่มีลูกค้าเลย ชั้นล่างเสียงดังอึกทึกครึกโครม ไม่มีใครสนใจชั้นบนเลย

"ได้โปรดปล่อยมือด้วยเจ้าค่ะ เถ้าแก่ซู" น้ำเสียงของเย่ว์อิ๋นซวงเริ่มไม่พอใจแล้ว

"ไม่ปล่อย ถ้าปล่อยเจ้าก็จะเดินจากไป" ซูอวิ๋นส่ายหัวอย่างแรง

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมา ก็ดึงดูดความสนใจของลูกค้าชั้นล่าง เย่ว์อิ๋นซวงไม่ยอมฟังคำอธิบายของเขา และในสภาพแวดล้อมแบบนี้เขาก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี จึงกัดฟันยกนางขึ้นมาแบกบนบ่าแล้วตรงไปชั้นบน

ตอนเดินผ่านซูหว่าน เย่ว์อิ๋นซวงยังคงดิ้นรนไม่หยุด

"ปล่อยข้านะ ซูอวิ๋น นี่ท่านกำลังบังคับข้างั้นหรือ?"

ซูอวิ๋นไม่สะทกสะท้าน เย่ว์อิ๋นซวงกัดเข้าที่ไหล่ของเขา ซูอวิ๋นสูดหายใจเย็นเยือก แต่ก็ทนความเจ็บปวดและแบกนางเข้าไปในห้อง จากนั้นก็ปิดประตูลง

เสิ่นชิงหลีประคองท้องยืนอยู่ด้านในประตู ซุนหลิงเอ๋อร์ยืนอยู่ด้านหน้าเพื่อปกป้องนาง ซูหว่านยืนอยู่ด้านนอก เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็รีบเปิดทางให้

พี่สี่นี่กล้าหาญจริงๆ แบกคนแล้วเดินไปเลย ปกติรู้สึกว่าเขาอ่อนแอ แต่ตอนนี้กลับดูมีพลังแบบผู้ชาย

"พวกเราพูดกันชัดเจนแล้ว ทัศนคติก็แสดงออกมาแล้ว เรื่องที่เหลือก็ต้องให้พวกเขาจัดการกันเอง"

คำสารภาพรักแบบเจ้านายจอมเผด็จการเช่นนี้ ไม่มีใครเทียบได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำว่า ‘เถ้าแก่เนี้ย’ นั้น เชื่อว่าคงมีผู้หญิงไม่กี่คนที่จะปฏิเสธได้

"จริงหรือ?"

เย่ว์อิ๋นซวงตาแดงก่ำ เอ่ยถามอย่างลังเล

นางกลัวว่าที่ซูอวิ๋นพูดแบบนี้เพียงเพื่อจะทำให้นางสงบลงชั่วคราวเท่านั้น

"จริงสิ จริงกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ถ้าข้าโกหกเจ้า ขอให้ฟ้าผ่าข้า!" เขาทำท่าทางสาบาน

เย่ว์อิ๋นซวงจึงหัวเราะออกมาด้วยความดีใจจนน้ำตาไหล วินาทีต่อมานางก็กอดคอเขา พลิกตัวกดเขาลง แล้วจูบเขา

ซูอวิ๋นตกตะลึง ทำอะไรไม่ถูก และรู้สึกไร้ทางสู้ ปล่อยให้นางจูบเขาอย่างสับสน

ที่สำคัญคือ การกระทำที่หุนหันพลันแล่นเช่นนี้ ยังทำให้เขารู้สึกเคลิบเคลิ้มได้อีกด้วย

เย่ว์อิ๋นซวงเอื้อมมือไปแก้สายรัดเอวของเขา ซูอวิ๋นตกใจจนรีบจับมือนางไว้

"เจ้า…เจ้าจะทำอะไร อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ!"