ดาบพิทักษ์แผ่นดิน นิยาย บท 54

“นั่งวีลแชร์แล้วมันยังไงกันคะ? นั่งวีลแชร์ไม่ได้หมายความว่าจะนั่งทานข้าวได้อย่างสบายอกสบายใจนะ”

“ดูอย่างจวิ้นเจี๋ยของป้าสิ สมัยก่อนก็เป็นแค่พนักงานตำแหน่งเล็กๆ เท่านั้น แต่ตอนนี้ก็ได้เลื่อนขั้นเพราะอาศัยความสามารถของตนเอง”

หวางเหลียนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ดูภายนอกเหมือนจะให้กำลังใจหลินเซียว แต่ความจริงแล้วกำลังพยายามเอาพวกเขา2คนมาเปรียบเทียบกันต่างหาก

“แม่ครับ อย่าเอาผมไปเทียบกับคุณหลินเซียวเขาเลยนะ”

“เพราะถึงยังไง คนเราก็ย่อมไม่เหมือนกันอยู่แล้ว”

โหวจวิ้นเจี๋ยพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ดูภายนอกเหมือนพูดไปโดยที่ไม่คิดอะไร แต่ความจริงแล้วแต่ละประโยคนั้นมันแทงใจคนฟังมาก

เห็นได้ชัดว่าความหมายของเขาก็คือ หลินเซียวไม่ได้มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะมาเทียบกับเขาด้วยซ้ำ

“ฮ่าๆๆ ก็จริง ก็จริง”

หวางเหลียนหัวเราะออกมาและพูดว่า “แต่ถึงยังไงหว่านชิวก็เป็นหลานสาวของแม่เหมือนกัน”

“จะให้แม่ไม่สงสารเธอได้ยังไงกันล่ะ? เด็กผู้หญิงอย่างเธอต้องมาคอยเลี้ยงคนพิการ มันจะเหนื่อยแค่ไหนกันนะ?”

“จวิ้นเจี๋ย ไม่งั้นเอาแบบนี้ดีไหม ฝากดูให้หน่อยว่าทางฝั่งลูกมีงานอะไรดีๆ ให้เขาพอจะทำได้บ้างรึเปล่า”

ฉินหว่านชิวค่อยๆ ขมวดคิ้วเข้าหากันและพูดว่า “ป้ารอง ตอนนี้ยังไม่จำเป็นหรอกค่ะ เงินเดือนของหนูเพียงพอสำหรับพวกเรา”

“พูดว่าไงนะ?”

หวางเฟิ่งถลึงตาและพูดว่า “ไม่ว่าจะพอหรือไม่พอใจ แต่การมีคนหาเงินเพิ่มมันย่อมดีกว่าอยู่แล้ว”

“พี่รอง จวิ้นเจี๋ยมียศมีตำแหน่ง ฝากช่วยหาให้หน่อยนะ”

พอได้ยินหวางเฟิ่งพูดแบบนี้ ฉินหว่านชิวก็กัดริมฝีปากของตัวเองเบาๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เพราะไม่ว่าจะยังไง เธอก็ไม่มีทางยอมให้หลินเซียวออกไปทำงานหาเงินอย่างแน่นอน

ขนาดตอนที่หลินเซียวอยู่ที่บ้านยังโดนรังแกขนาดนี้ ถ้าออกไปข้างนอกจะไม่ยิ่งกว่านี้อีกเหรอ?

พอโหวจวิ้นเจี๋ยได้ยินดังนั้น ก็ขยับแว่นตาและชำเลืองมองมาที่หลินเซียว

แล้วก็เอามือลูบคาง แสร้งทำเป็นครุ่นคิดแล้วพูดว่า “เดี๋ยวให้ผมคิดก่อนนะครับ”

“งานกวาดพื้นหรือล้างห้องน้ำ……เขาก็ทำไม่ได้อยู่ดีนี่นา！”

“แต่นอกจากงานพวกนี้ ก็เหมือนจะไม่มีอะไรที่เขาจะทำได้แล้ว”

พอได้ยินคำพูดของโหวจวิ้นเจี๋ย ครอบครัวของหวางเหลียนก็หลุดหัวเราะออกมาทันที

ขนาดงานระดับล่างอย่างกวาดพื้นหรือล้างห้องน้ำ หลินเซียวยังไม่สามารถทำได้เลย

นั่นก็หมายความว่า เขายังเทียบกับคนชั้นล่างไม่ได้เลยด้วยซ้ำสิ?

หวางเฟิ่งขมวดคิ้วเข้าหากันทันที ในที่สุดเธอก็เข้าใจ ว่าหวางเหลียนไม่ได้คิดจะช่วยหางานให้หลินเซียวจริงๆ หรอก

เดิมทีเธอก็คิดว่า ถึงแม้ว่าหลินเซียวจะพิการ แต่ไม่ว่าจะแย่แค่ไหนคุณก็ยังสามารถนั่งพิมพ์งานในออฟฟิศนี่?

แต่ไม่คิดเลยว่าโหวจวิ้นเจี๋ยจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา

“เอ้ะ ผมนึกออกแล้ว！”

ทันใดนั้นโหวจวิ้นเจี๋ยก็วางมือลงและพูดว่า “ที่ป้อมยามขาดคนเฝ้าประตูอยู่พอดีเลย……คนเฝ้าประตูน่ะ”

“ถ้าพี่หลินเซียวไม่รังเกียจล่ะก็ ไปทำหน้าที่ยามเฝ้าประตูที่ทำงานผมไหมล่ะ?”

“ถึงแม้ว่างานนี้ ส่วนมากจะโดนคนเรียกว่าเป็นเหมือนหมาเฝ้าบ้าน……”

“แต่ผมคิดว่าพี่หลินเซียวคงไม่แคร์หรอกใช่ไหม?”

สายตาของโหวจวิ้นเจี๋ยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มุมปากเต็มไปด้วยท่าทางที่ขี้เล่น แล้วก็มองลงไปที่หลินเซียว

“เชอะ！”

ฉินหว่านชิวตบโต๊ะและลุกขึ้นทันที

“โหวจวิ้นเจี๋ย นี่นายจะเกินไปแล้วรึเปล่า?”

ฉินหว่านชิวถลึงตาใส่โหวจวิ้นเจี๋ย ในใจเต็มไปด้วยความโมโห

“พี่หว่านชิว หมายความว่ายังไงกันครับ?”

“ไม่ใช่ว่าผมกำลังพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อหางานให้พี่หลินเซียวทำหรอกเหรอ?”

โหวจวิ้นเจี๋ยถามออกมาด้วยใบหน้าที่ไร้เดียงสา

“หลินเซียวกับนายไม่ได้มีความคับข้องใจอะไรกันเลย แล้วทำไมต้องมาพูดจากับเขาแบบนี้ด้วย?”

หลี่หงซินขมวดคิ้วและถอยหลังไป2ก้าว

“พี่หลินเซียว เรื่องที่ผมพูดเมื่อกี้นี้ลองพิจารณาดูก่อนก็ได้นะครับ”

“ถึงแม้ว่าการเป็นยามเฝ้าประตูจะเหมือนเป็นการลดสถานะ แต่ว่าการที่คุณให้หว่านชิวเลี้ยง เกาะผู้หญิงกินแบบนี้ก็ไม่ได้ถือว่าไม่ได้มีสถานะอะไรอยู่แล้วนะ”

“หรือว่ากลัวเสียหน้าเหรอ?”

โหวจวิ้นเจี๋ยหัวเราะเบาๆ แล้วก็คีบปลาอย่างสง่างาม พร้อมกับจิ้มน้ำจิ้มและเอาเข้าปาก

“คุณหลิน？”

ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้ที่นอกประตู ทำให้พวกโหวจวิ้นเจี๋ยชะงักไป

“โหว……จวิ้นเจี๋ย？ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

ยังไม่ทันจะได้หันหน้าไป ก็มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น

“ชับ！”

โหวจวิ้นเจี๋ยหันหน้าไปทันที แล้วก็ได้เห็นหลิวไห่ที่ยืนอยู่หน้าประตู

“พรืด！”

วินาทีต่อมา ตะเกียบในมือของเขาก็ร่วงลงทันที

ซาซิมิกับโชยุก็ตกลงใส่เนื้อตัวของเขา

ท่าทางสง่างามและใจเย็นของเขาเมื่อกี้นี้ได้หายวับไปแล้ว

“กรรมการ กรรมการบริหารกระทรวงหลิว！”

“ผมออกมาทานข้าวกับครอบครัวครับ”

โหวจวิ้นเจี๋ยลุกขึ้นยืนทันที และทักทายหลิวไห่ด้วยความเคารพ

“คุณมากินข้าวกับคุณหลินได้ด้วยเหรอ?”

“คุณ หน้าใหญ่มากเหรอ?”