ดั่งรักบันดาล นิยาย บท 4

“ฉันไม่ได้กำลังฝันอยู่ใช่ไหม?”

หร่วนซือซือนอนอยู่บนเตียง นำทะเบียนสมรสชูขึ้นเหนือศีรษะ บ่นกับตัวเอง

ตอนนี้ ในสมองหร่วนซือซือสับสนยุ่งเหยิง ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงประโยคสุดท้ายของอวี้อี่มั่วพูดกับเธอบนรถ

อวี้อี่มั่วพูดว่า อะไรก็สามารถให้เธอได้ทุกอย่าง จะมีเพียง ความรักเท่านั้นที่ไม่มี

ความจริงถ้าคิดอย่างรอบคอบ เธอก็ไม่ใช่เช่นนั้นเหรอ?

เมื่อสองปีก่อน การทรยศที่น่าอับอายนั้น เธอสูญเสียความหวังความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงไปแล้ว

แม้กระทั่งหร่วนซือซือชั่วชีวิตนี้เธอไม่อาจจะรักคนอื่นอีกแล้ว

ไม่อย่างนั้น เธอก็ไม่สามารถที่จะนัดดูตัว

ในเมื่อคนสองคนไปนัดดูตัว ทั้งหมดก็นำความต้องการของตัวเองพูดออกมา ไม่ได้มีความรู้สึกใดๆ

การสมรส เพียงแค่ให้คนภายนอกได้เห็น พิสูจน์แล้วว่าตัวเองก็มีชีวิตที่“ปกติ”

คิดมาถึงตรงนี้ หร่วนซือซือก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก

เธอสามารถจะจดทะเบียนกับอวี้อี่มั่วได้ ถึงแม้ว่าจะเกินความคาดหมาย แต่นี้ก็เป็นการสมรสตามที่เธอเคยได้วางแผนไว้ก่อนหน้านี้ไว้แบบนี้เหมือนกัน ไม่พูดคุยกันเรื่องความรัก เพียงแค่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน

เธอมีอะไรจะต้องกังวลล่ะ?

หร่วนซือซือปลอบใจตัวเองสักพัก ก็ดึงผ้านวมคลุมศีรษะและนอนหลับไป

จนกระทั่งเธอตื่นขึ้นมา ก็เป็นเวลาห้าโมงกว่าตอนเย็นแล้ว พระอาทิตย์ในยามเย็นกำลังจะลับขอบฟ้า แสงของพระอาทิตย์ส่องมาที่หัวเตียงของหร่วนซือซือ

หร่วนซือซือขยี้ตา ท่าทางเหมือนกับยังไม่ได้ตื่นนอน

“เสี่ยวอวี้ ใช่ไหม มา ดื่มน้ำ กินแอปเปิ้ล ของพวกนี้ฉันเป็นคนไปซื้อที่ตลาดเมื่อตอนเช้า แต่ยังสดใหม่อยู่”

พอดีกับที่หร่วนซือซือกำลังคิดใคร่ครวญว่าจะนอนหรือไม่นอนต่อ เสียงของแม่ที่กระตือรือร้นดังขึ้นอยู่ด้านนอกประตู ทำให้หร่วนซือซือสั่นเท่า

เสี่ยวอวี้？ดื่มน้ำ？กินแอปเปิ้ล？

นี้คือมีแขกมาที่บ้านเหรอ?

หร่วนซือซือเกาศีรษะ ช้าลงเล็กน้อย จึงคิดขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว อวี้อี่มั่วเคยพูดว่าจะมาที่บ้าน

หรือว่าเสี่ยวอวี้ก็คือประธานอวี้!

หร่วนซือซือรีบพุ่งออกไปเหมือนกับจรวด เพิ่งจะเปิดประตู ก็ปะทะเข้ากับคุณนายหลิวที่กำลังจะเคาะประตูพร้อมถือจานผลไม้

คุณนายหลิวมองบนให้กับลูกสาวที่งี่เง่าของตัวเอง หลังจากนั้นก็รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้มของมารดา น้ำเสียงไม่เบาและไม่ดัง“ซือซือ ลูกออกมาพอดี เสี่ยวอวี้มาแล้ว ลูกรีบออกมานั่งคุยเป็นเพื่อนเขาสิ”

ได้ยินแม่เธอพูดแบบนี้ ในใจหร่วนซือซือก็ตกตะลึงเล็กน้อย มองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังโดยไม่รู้ตัว หกโมงตรงพอดี

เขามาแล้วจริงๆ!และยังตรงเวลาจริงๆ

หร่วนซือซือยิ้มอย่างเก้อเขิน อาการชั่ววูบอยากกลับเข้าไปหลบซ่อนอยู่ในห้อง แต่คุณนายหลิวตาไวมือไว คว้าแขนหร่วนซือซือเอาไว้ พาหร่วนซือซือจับมาส่งถึงห้องรับแขกที่โซฟาตรงหน้าของอวี้อี่มั่ว

“พวกเธอพูดคุยกันเถอะ ฉันไปทำกับข้าว”หลังจากที่คุณนายหลิวพูดจบ ก็ออกไปทันที

บรรยากาศภายในห้องรับแขกชั่วพริบตาเดียวก็แข็งตัวขึ้นมา

หร่วนซือซือยืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ตอนนี้ไม่รู้ควรจะทำอย่างไร แม้แต่สายตาเธอก็ไม่รู้ว่าควรจะมองไปที่ไหน บางครั้งมองดูที่ปลายเท้า บางครั้งชำเลืองตามองไปที่อวี้อี่มั่ว

ตอนนี้อวี้อี่มั่วสวมใส่ชุดกีฬาสีขาวเทาทั้งชุด ทั่วทั้งตัวมองดูเหมือนมั่นคงและยังแข็งแรง ดูดีกว่าใส่เสื้อสูทและเนคไทสีขาวดูเป็นกันเองกว่าตอนกลางวันเยอะมาก

นี่เขากลับไป ตั้งใจเปลี่ยนเสื้อผ้า？

ความรู้สึกนึกคิดของหร่วนซือซือก็เริ่มครุ่นคิดอีกครั้ง

“ซือซือ”

“ฉัน...”หร่วนซือซือพยายามสงบความตื่นเต้นภายใจเอาไว้“จะเร็วไปไหม?ฉันกับท่านเพิ่งจะเจอกันครั้งเดียว ดูเหมือนว่าท่านยังไม่เข้าใจฉัน?”

หร่วนซือซือหน้าแดง สุดท้ายก็สามารถนำคำที่อยากจะพูดพูดออกไปได้

แท้จริงแล้วแต่งงานกับอวี้อี่มั่ว เธอไม่ได้มีความกังวล ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ได้สูญเสียอะไร

แต่สำหรับอวี้อี่มั่ว นั่นคือการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่!

คุณหญิงอวี้ชื่อเรียกนี้มีค่ามากกว่ารถบรรทุกที่บรรทุกแหวนเพชรสิบคัน เธอทำเงินได้เยอะมาก！

“คุณพูดว่าเข้าใจคืออะไร?”อวี้อี่มั่วเลิกคิ้วขึ้น

เมื่อถูกถาม หร่วนซือซือเม้มปาก พูดตัวอย่างเล็กน้อย“เช่นฉันชื่ออะไร ทำงานที่ไหน เรียนจบอะไร...”

“คุณชื่อหร่วนซือซือ ปีนี้อายุยี่สิบสี่ จบการศึกษาจากแผนกบริหารของมหาวิทยาลัยเจียงต้า ตอนนี้กำลังทำงานอยู่ในบริษัทอวี้กรุ๊ป ในระหว่างเรียนเคยคบหากับแฟนแผนกการเงินหนึ่งคน เลิกกันตอนเรียนจบ...”

“พอแล้ว พอแล้ว”ฟังมาจนถึงตรงนี้ หร่วนซือซือรีบพูดหยุดคำพูดของอวี้อี่มั่ว

ถูกพูดถึงประสบการณ์ความรักที่ผ่านมา หร่วนซือซือก็รู้สึกอาย ชั่วพริบตาเดียวแก้มก็แดงขึ้นมา

แต่อวี้อี่มั่วคือสีหน้าเงียบสงบ จริงจังในการตอบคำถามของหร่วนซือซือ

หร่วนซือซือกลืนน้ำลาย ดูเหมือนว่าอวี้อี่มั่วจะเข้าใจเธอจริงๆ

เพียงแต่ในเมื่อพูดมาถึงตรงนี้ เขาจะสนใจประสบการณ์ความรักของเธอก่อนหน้านี้ไหม?จะเข้าใจผิดเธอหรือเปล่า?

คิดไปคิดมา ในที่สุดหร่วนซือซือก็ตัดสินใจอธิบายกับอวี้อี่มั่ว เขาเพียงแค่ฟังเธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออก พูดเสียงเบา“แฟนที่ฉันเคยคบหาตอนมหาวิทยาลัย ระหว่างพวกเราบริสุทธิ์ใจกันมาก

“เพียงแค่จับมือกันสองครั้ง”พูดมาถึงตรงนี้ แก้มของหร่วนซือซือก็แดงถึงหู

เดิมทีอวี้อี่มั่วไม่ได้สนใจเรื่องนี้ แต่การที่ได้เห็นหร่วนซือซือพูดถึงเรื่องนี้อย่างจริงจัง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าผู้หญิงที่อยู่ต่อหน้าคนนี้ น่ารักมาก ความเย็นชาที่หัวคิ้วของเขาก็ลดลงเยอะมาก