เขยอันดับหนึ่งของจักรพรรดิ นิยาย บท 21

“ย่อม……ย่อมได้อยู่แล้ว!”

เฉินฝานกินคำใหญ่เพราะเขารู้สึกประหลาดใจมาก

แม้สองวันที่ผ่านมา เขาพูดกับฉินเย่ว์โหรวตลอดเวลาว่าต่อจากนี้ไปจะไม่ทุบตีนางอีก

แต่เวลาฉินเย่ว์โหรวเจอหน้าเขา นางยังกลัวเขาเหมือนเวลาหนูเจอแมวเหมือนเดิม

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสัมผัสทางร่างกาย

ตอนนี้จู่ ๆ ก็เสนอว่าจะนอนข้างตน

ผิดปกติเล็กน้อย!

ฉินเย่ว์เจียวก็รู้สึกเหมือนกันว่าฉินเย่ว์โหรวไม่ปกติ แต่ก็พูดไม่ออกว่าเพราะอะไร

ฉินเย่ว์โหรวกลับไปนอนที่เมื่อคืน นางอุ้มผ้าห่มขาดรุ่งริ่งและบางผืนนั้นกลับไปข้าง ๆ เฉินฝานและนอนตามเฉินฝาน

นางนอนลงแล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพวกนางสองพี่น้องมีผ้าห่มเพียงผืนเดียว จึงลุกขึ้นนั่งแล้วกวักมือเรียกฉินเย่ว์เจียว

“พี่สาม พี่มาตรงนี้ด้วยเถอะ”

“……”

เฉินฝานพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ทั้งสามคนจึงนอนเรียงกัน……

แฮ่ะ ๆ

คนโบราณสมัยนี้ปล่อยตามอำเภอใจเพียงนี้เชียวรึ!

แต่ทว่า

เขาชอบ!

หมอกจะหนาในยามดึก ผ้าห่มของสองพี่น้องบางเกินไปจริง ๆ เฉินฝานอยากแลกกับ... แต่สองพี่น้องไม่ยอม

ถ้าพวกนางห่มผืนดี ให้เฉินฝานห่มผืนขาดรุ่งริ่ง พวกนางจะถูกผู้อื่นด่าว่าเป็นคนไม่ดีไม่มีศีลธรรม

เมื่อเถียงสองพี่น้องไม่สำเร็จ เฉินฝานจึงทำได้เพียงแบ่งออกไปครึ่งหนึ่งห่มให้พวกนาง

“ขอบคุณนายท่านเจ้าค่ะ!” เสียงของฉินเย่ว์โหรวอ่อนโยนน่าฟังเหมือนเคย

“ขอบคุณนายท่านเจ้าค่ะ!”

เสียงของฉินเย่ว์เจียวก็แข็งทื่อเหมือนเคย แต่ดูกระอึกกระอักเล็กน้อย ในคำพูดยังแฝงไว้ด้วยความเขินอายจาง ๆ

เตียงมีขนาดใหญ่ไม่ใหญ่ ทั้งสามคนนอนเรียงติดกัน เฉินฝานนอนตรงกลาง มีคนให้กอดทั้งซ้ายมือและขวามือ

ความรู้สึกที่อบอุ่นและเนียนนุ่มส่งมาจากสองข้าง ด้วยความยากจนเสื้อในของสองสาวจึงบางมาก

เฉินฝานเอียงศีรษะเพียงเล็กน้อย ตรงหน้าเขาก็คือหัวไหล่นวลขาวดุจหิมะและเส้นผมของเย่ว์โหรว เมื่อมองต่ำลงไป…..เนื้อผิวที่เนียนละเอียดนั่นทำให้เฉินฝานรู้สึกหัวใจพลุ่งพล่าน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ความเว้าเป็นร่องของฉินเย่ว์เจียวที่นอนอีกฝั่ง

เฉินฝานไม่กล้ามองอย่างละเอียดเลยแม้แต้น้อย เขากลัวว่าตัวเองจะทำผิดและทำลายภาพลักษณ์ดีที่เพิ่งสร้างขึ้นมาเมื่อครู่นี้

ภายในห้อง……เงียบสงัด

ทั้งสามคนบนเตียงเตาก็เงียบสงบด้วย แต่ไม่มีใครนอนหลับ ต่างคนต่างมีเรื่องในใจ

ฉินเย่ว์เจียวรู้สึกสงสัยว่าเฉินฝานคิดวิธีหาเงินได้แล้วหรือยัง

เฉินฝานรู้สึกไม่ชิน เขาทั้งปวดใจและมีความสุขไปพร้อมกัน จิตใจก็ฟุ้งซ่านไปเรื่อย

“เจ้าค่ะ ข้าน้อยมาแล้ว!”

โชคดีที่ขาของฉินเย่ว์โหรวไม่สะดวก ไม่น่าวิ่งเร็วได้ เฉินฝานกับฉินเย่ว์เจียวพบและห้ามฉินเย่ว์โหรวไว้ได้บริเวณที่ห่างจากหมู่บ้านราวสามลี้

“นายท่าน พี่สาม ข้าไม่อยากให้พวกเราสามคนต้องลำบากพร้อมกันเพียงเพราะข้าคนเดียว จากนี้ไปขอให้พวกท่านใช้ชีวิตให้ดี เวลาข้าอยู่อี๋ชุนย่วนข้าจะได้ไม่เป็นห่วง”

“ข้าน้อยไม่กลับไป ไม่กลับไป!”

“นายท่านปล่อยข้าน้อยนะเจ้าคะ ปล่อยข้าน้อย!”

ฉินเย่ว์โหรวอารมณ์ร้อนมาก ไม่ว่าฉินเย่ว์เจียวเกลี้ยกล่อมอย่างไร นางก็ไม่ยอมกลับไปพร้อมกับเฉินฝาน

นางกระชากเสื้อของเฉินฝานอย่างสุดชีวิต

“นายท่าน ขาของข้าหักไปแล้วก็เหมือนคนไร้ค่าคนหนึ่ง อย่าให้คนไร้ค่าเช่นข้าทำให้……”

ผู้หญิงคนนี้ตีไม่ได้และไม่ยอมฟังคำเกลี้ยกล่อมใด ๆ!

ถ้าเช่นนั้น......

“อ้า……” ฉินเย่ว์โหรวส่งเสียงเล็กร้องขึ้นตกใจ

นึกไม่ถึงว่าเฉินฝานจะอุ้มนางขึ้นมาต่อหน้าฉินเย่ว์เจียวแล้วพิงกำแพง จากนั้นก้มหน้าใช้ริมฝีปากอุดปากนาง

“……” วินาทีนั้น สมองของฉินเย่ว์โหรวว่างเปล่า

นายท่าน กำลัง……

จูบนาง!!

เฉินฝานสาบานได้ ตอนแรก เขาเพียงต้องการปิดปากฉินเย่ว์โหรว ต่อมา……