เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 775

ตอนที่ 775 ตอนจบ

รู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของจิตใจ

เย่ฉางชิงอดมิได้ที่จะเกิดความสงสัย

มิน่าใช่ !

ตามหลักแล้วเขาคือเทพบรรพกาล เป็นต้นกำเนิดของสรรพสิ่งในโลกทั้งหลาย

ก็หมายความว่าต่อให้เขาผ่านมาแล้วเก้าชาติ และเป็นคู่ชีวิตกับตู๋กูชิงเฟิงมาแล้วถึงสองชาติ ก็มิควรมีความรู้สึกใด ๆ อีก

ทว่าตอนนี้มิรู้ด้วยสาเหตุใด

เมื่อได้พบตู๋กูชิงเฟิงอีกครั้ง กลับทำให้จิตใจของเขาสั่นไหวน้อยๆ

หรือตู๋กูชิงเฟิงก็จะเป็นเทพบรรพกาลด้วยอย่างนั้นหรือ ?

หลังจากที่เย่ฉางชิงจมอยู่กับความคิดของตัวเองอยู่นั้น

หมอกสีดำที่ปกคลุมทั่วบริเวณก็พลันมลายหายไป ร่างกำยำร่างนั้นก็ค่อย ๆ เผยใบหน้าที่แท้จริงออกมา

เป็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าดุดันผู้หนึ่ง !

ฝู๋ซี !

เย่เสี่ยวชิงเป็นคนสร้างบุรุษผู้นี้ขึ้นมา

และเย่ฉางชิงเป็นคนตั้งชื่อให้เขา

ฝู๋ซีแวบหายตัวไป ก่อนจะปรากฎกายขึ้นทางด้านหลังของตู๋กูชิงเฟิง

“คาราวะท่านเทพบรรพกาล”

ฝู๋ซีคุกเข่าให้กับเย่ฉางชิง และเหมือนจะเดาออกว่าเย่ฉางชิงกำลังสงสัยในตัวของนาง จึงอธิบายด้วยความนอบน้อมว่า “เรียนท่านเทพบรรพกาล คนผู้นี้เกิดมาจากดอกพลับพลึงแดง ที่ต้นแม่น้ำรั่วในดินแดนโบราณ”

“แต่หลังจากที่ท่านผ่านการเวียนวายตายเกิดถึงเก้าชาติ ข้าจึงได้นำพลังของตัวเอง รวมทั้งตราประทับมรรคาผสานของเข้าไปในร่างจริงของนาง จึงทำให้นางเกิดสติปัญญาขึ้นมา จากนั้นก็ถูกท่านเทพบรรพการรองเขียนลงไปในคัมภีร์สวรรค์ ให้นางได้มาเจอกับท่านขอรับ”

ในตอนนั้นเอง ร่างสีทองร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ด้านหลังของฝู๋ซีอย่างเงียบเชียบ

ป้าบ !

ร่างสีทองร่างนั้นตบลงที่ศีรษะของฝู๋ซีอย่างมิลังเล ก่อนจะตะคอกว่า “เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้ ! ”

คนผู้นี้คือบุรุษที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับเย่ฉางชิงทุกกระเบียดนิ้ว

เพียงแต่มีผมสีทอง คิ้ว และดวงตา ก็เป็นประกายสีทองเช่นกัน

เขาก็คือผู้ที่เกิดมาจากดอกบัวสีทองดอกนั้น

เย่เสี่ยวชิง !

“พี่ใหญ่ พวกเรามิได้พบกันนานเลยนะขอรับ ! ”

เย่เสี่ยวชิงเงยหน้าขึ้นมองเย่ฉางชิงพร้อมรอยยิ้มประจบ จากนั้นก็เดินเข้ามากอดเย่ฉางชิง

“เสี่ยวชิง คัมภีร์สวรรค์ของเจ้าตอนท้ายจะเกิดอันใดขึ้นกันแน่ ? ”

เย่ฉางชิงผลักเย่เสี่ยวชิงออก ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ

“พี่ใหญ่ เรื่องนี้ข้าทราบขอรับ”

“แปดชาติก่อนหน้าของท่านมิได้มีปัญหาแต่อย่างใด แต่เมื่อมาถึงชาติที่เก้า ข้าเองก็มิทราบว่าเพราะเหตุใดจึงเกิดปัญหาขึ้น”

เย่เสี่ยวชิงยังคงอธิบายต่อพร้อมรอยยิ้มประจบ “เดิมข้าต้องการเขียนให้ท่านเป็นอาจารย์ธรรมดาผู้หนึ่ง จากนั้นค่อยเข้าสำนักเซียนและได้พบรักกับพี่สะใภ้ และสามารถวางท่าเพื่อเป็นผู้ไร้พ่ายในวิถีเซียน”

“แต่มิทราบว่าเพราะเหตุใด ตั้งแต่ตอนที่เริ่มเขียนให้ท่านเป็นมนุษย์ธรรมดา ชีวิตเช่นนั้นก็จะหายไปจากคัมภีร์สวรรค์ ต่อมาข้าคิดหาวิธีได้อย่างหนึ่ง นั่นคือเปลี่ยนให้ท่านเป็นผู้ไร้พ่ายตั้งแต่ต้น เพียงแต่ท่านเองมิรู้ตัวก็เท่านั้น”

“สุดท้ายมิคิดว่าจะประสบความสำเร็จด้วย”

เย่ฉางชิงหัวเราะเยาะตนเอง พลางเอ่ยว่า “ที่แท้ข้าก็ไร้พ่ายมาตั้งแต่แรกแล้วงั้นหรือ ? ”

“แต่ว่า”

เย่เสี่ยวชิงเกาท้ายทอยเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยความอึดอัดใจว่า “ภายหลังเมื่อข้าเขียนให้ท่านไปตามหาของระลึกทั้งเก้าชาติ คัมภีร์สวรรค์ก็เกิดปัญหาขึ้น เมื่อไร้หนทางจึงทำได้เพียงต้องให้ท่านปลดผนึกบนกายออกก่อนกำหนด”

เย่ฉางชิงถลึงตาใส่เย่เสี่ยวชิง ก่อนจะเพ่งกระแสจิตและเอ่ยว่า “มิต้องพูดถึงเรื่องพวกนี้แล้ว แต่ที่ฝู๋ซีพูดก่อนหน้านี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่ ? ”

เย่เสี่ยวชิงดวงตาเป็นประกายขึ้นมา ดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกายสีทองระยิบระยับ ก่อนจะหันไปมองตู๋กูชิงเฟิง

“พี่ใหญ่ ก่อนหน้านี้ท่านบอกเองมิใช่หรือว่าการไร้พ่ายนั้นช่างโดดเดี่ยวยิ่งนัก จึงต้องการหาภรรยาสักคน ? ”

เย่เสี่ยวชิงหัวเราะออกมา “อีกทั้งเด็กคนนี้ยังเกิดจากไอพลังโกลาหล ขณะที่ข้ากำลังยุ่งอยู่กับคัมภีร์สวรรค์ เจ้าฝู๋ซีกลับใช้พลังของตัวเองทำให้เด็กคนนี้ให้เกิดสติปัญญาขึ้นมา”

“ดังนั้นข้าจึงต้องเพิ่มเด็กคนนี้เข้ามาในคัมภีร์สวรรค์ด้วย เพียงแต่วันนั้นคัมภีร์สวรรค์เขียนไปถึงชาติที่แปดของท่านแล้ว จึงทำได้เพียงเขียนนางลงไปในสองชาติสุดท้ายของท่านก็เท่านั้น”

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้

“พี่ใหญ่ รูปร่างหน้าตาของนางก็ถือว่ามิเลวใช่หรือไม่ขอรับ ? ”

เย่เสี่ยวชิงส่งกระแสจิตออกไปอีกว่า “ข้าเขียนบรรยายตามแบบเทพธิดา ที่ท่านเคยเล่าให้ข้าฟังเลยนะขอรับ ท่านพึงพอใจหรือไม่ ? ”

“อีกอย่างในช่วงเวลาที่ข้าเขียนคัมภีร์สวรรค์ก็ได้พบบางอย่างเข้า ขอเพียงแยกฟ้าดินออกจากกัน และมิใช้อิทธิฤทธิ์ใด ๆ ของเทพบรรพกาลอีก ก็จะสามารถอาศัยอยู่ในโลกใบนี้ได้”

เย่ฉางชิงพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะปรายตามองฝู๋ซีที่คุกเข่าอยู่กับพื้นแล้วเอ่ยว่า “เจ้าจะจัดการฝู๋ซีเช่นไร ? ”

เย่เสี่ยวชิงลูบปลายคางไปมา ก่อนจะชำเลืองมองตู๋กูชิงเฟิงแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พี่ใหญ่ หรือไม่เห็นแก่พี่สะใภ้ ให้เขาไปเป็นจักรพรรดิในโลกมนุษย์สักชาติหนึ่งดีหรือไม่ขอรับ ? ”

เย่ฉางชิงสบตากับตู๋กูชิงเฟิงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบว่า “เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า แต่นับจากนี้ไปห้ามเข้าไปในดินแดนโบราณอีก ทำได้เพียงเข้าสู่วังวนการเวียนว่ายตายเกิดเท่านั้น”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน