เรื่องวิวาห์ของเจ้าสาวจำเป็น นิยาย บท 154

อาหารค่ำอันเลิศรสถูกจัดวางอยู่เต็มโต๊ะไปหมด เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนไม่ได้กินมันสักคำ เธอได้แต่มองไปทางเพื่อนเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนด้วยน้ำตาคลอเบ้า แล้วคอยเช็ดปากให้เธออยู่บ่อย ๆ ก่อนจะลูบศีรษะเธอเป็นครั้งคราวด้วยความรักอันลึกซึ้ง

น่าเสียดายที่เพื่อนเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเป็นคนเลินเล่อ เธอจึงไม่เข้าใจถึงความคิดอันละเอียดอ่อนของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เช่นเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน เธอได้แต่กัดกับฉู่หยู้ซีและมู่หยวน ไม่แม้แต่จะสนทนาถามไถ่เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนแม้แต่น้อย เมื่อเห็นว่าเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนน้ำตาไหล ยังได้หันไปตำหนิว่า “วัน ๆ เอาแต่ร้องไห้อยู่ได้ ฉันไม่เป็นอะไรแล้วนี่ หยุดร้องได้แล้วเข้าใจไหม?”

ฉู่หยู้ซีจ้องมองไปที่เพื่อนเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน “ไม่มีความเป็นผู้หญิงสักนิด”

“มีนายก็พอแล้วนี่ เรามาแลกเปลี่ยนกันหน่อยเป็นไง?” เพื่อนเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนสะบัดปลายผมไปถูกใบหน้าของฉู่หยู้ซี ทำเอาฉู่หยู้ซีถึงกับตกตะลึงใจสั่น

“ท่าทางแบบนี้ไปเรียนมาจากที่ไหนกัน!” ฉู่หยู้ซีกระซิบหยอกล้อที่ข้างหูของเพื่อนเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน

“เรียนมาจากเเม่ยายนายไง!” เมื่อเพื่อนเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเห็นแววตาอันดูถูกมาจากสายตาของเขา ก็เหลือบมองดูอย่างเหยียดหยาม “อย่าดูถูกฉันขนาดนั้น ถึงฉันจะเปิดกว้างแต่ก็ไม่ได้มั่ว เตรียมตัวให้ดี อย่าให้เกินขีดจำกัดของฉัน!”

“หึ ๆ โม้อีกแล้ว เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเป็นเพื่อนกับเธอ สักวันคงจะถูกเธอชักจูงไปในทางที่ผิด”

“นายจะไปเข้าใจอะไร เสี่ยวเนี่ยนยิ่งกว่าฉันเสียอีก!” เพื่อนเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนพูดออกมาอย่างไม่เกรงอกเกรงใจว่า “อย่างน้อยฉันก็ยังซิง แต่เสี่ยวเนี่ยนเป็นคุณแม่ลูกสามขวบแล้วนะ!”

“อย่างน้อยเธอก็บริสุทธิ์กว่า”

“นายชอบเธอเหรอ?” เพื่อนเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนยกมือขึ้นแตะหน้าผากของเขาแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย “น่าเสียดายนะที่เธอแต่งงานกับเซียวเซิ่งไปแล้ว นายน่ะทำได้เพียงแค่กลืนน้ำลายมอง”

“ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่มองเธออยู่ดี” ฉู่หยู้ซียกแก้วไวน์ขึ้นมา เขย่าเล็กน้อยแล้วยิ้มอย่างเหยียดหยาม “ดูสภาพสิ ดำอย่างกับอีกา”

นี่คือเรื่องจริง เพื่อนเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเบ้ปาก จะว่าไปรูปร่างหน้าตาเธอนั้นดีทีเดียวรวมถึงหุ่นและผิวพรรณด้วย น่าเสียดายที่ดำคล้ำไปนิดตามพันธุกรรม

อีกด้านนั้น ทั้งสองถกเถียงกันไปมาไม่มีลดละ ส่วนอีกด้านหนึ่ง เสิ่นฉือจ้องมองไปที่เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน หลังจากสังเกตอยู่เนิ่นนานในที่สุดเขาก็ค้นพบว่าเธอเป็นผู้หญิง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วส่งข้อความไปหาเซียวเซิ่งอีกข้อความหนึ่งว่า “เซิ่ง ฉู่หยู้ซีไม่ได้คบผู้ชาย วางใจเถอะ”

เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เซียวเซิ่งยังไม่ได้รับข้อความใด ๆ เพราะหากว่าเซียวเซิ่งได้รับข้อความนี้แล้วก็คงจะโมโหเดือดดาลไม่อยู่นิ่งเป็นแน่ ยิ่งไม่อาจวางใจได้

หลังจากมื้อค่ำเสร็จสิ้นเรียบร้อย ปรากฏว่าเพื่อนเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเมามาย แต่ก็ยังรู้สึกสนุกสนานอยากจะไปต่อที่ไนท์คลับ เธอบอกว่าจะคืนชีวิตที่สูญเสียไปหนึ่งเดือนนี้กลับมาให้ได้

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนพยายามเกลี้ยกล่อมแต่ไร้ผล ถึงกระนั้นก็รู้สึกไม่วางใจจึงทำได้เพียงไปเป็นเพื่อนเธอที่โกลเด้นฟีนิกซ์

บรรยากาศในโกลเด้นฟีนิกซ์มีชีวิตชีวามาก ด้วยเสียงเพลงที่อึกทึกครึกโครม ชายหนุ่มหญิงสาวผู้คลั่งไคล้สวมใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นเดินไปมา ทั้งบุหรี่และสุรา เหมาะสมกับสถานบันเทิงยามค่ำคืนที่กำลังจะเริ่มต้น

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนไม่ชอบสภาพแวดล้อมแบบนี้ เพียงไม่นานเธอก็รู้สึกปวดหัวเพราะเสียงดัง ระหว่างนั้นพ่อบ้านเซี่ยโทรศัพท์มาหาเธอเรียกร้องให้เธอกลับบ้านหลายต่อหลายครั้ง แต่เพื่อนเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนยังไม่อยากไป เธอเองก็ไม่รู้จะจากไปได้อย่างไร

ด้วยความเบื่อหน่ายของพ่อบ้านเซี่ย เขาได้พาบอดี้การ์ดสองคนเดินทางมายังโกลเด้นฟีนิกซ์ ตั้งใจว่าจะพาบอดี้การ์ดอีกสองคนบุกเข้าไปด้านในเพื่อคุ้มกันเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน แต่คิดไม่ถึงว่าเมื่อเขาเดินตรงเข้าไปในโกลเด้นฟีนิกซ์ก็ถูกผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเข้ามารายล้อม

“แหมๆ พ่อสุภาพบุรุษมาจากที่ไหนกันคะเนี่ย ช่างหล่อเข้มเหลือเกิน”

“นั่นสิคะ อยากจะลองดูเหลือเกินว่าความรู้สึกที่ได้รับความรักจากคุณลุงแบบนี้จะอบอุ่นขนาดไหนกัน คิกๆๆ......เหล่าหญิงสาวพากันเข้ามาพูดคุยกับเขา ประโยคที่สนทนานั้นดูยั่วยวน

แม้ว่าพ่อบ้านเซี่ยจะมีอายุแล้ว แต่ว่าหุ่นของเขาก็ดีและโดดเด่น สวมเสื้อผ้าหรูหรา ประกอบกับท่าทางอันสง่างามมาโดยกำเนิด ช่างน่าดึงดูดสะดุดตาจริง ๆ

บอดี้การ์ดทั้งสองคนจึงทำได้เพียงหันมาปกป้องคุ้มกันพ่อบ้านเซี่ยแทน ไม่อย่างนั้น พวกเขากลัวว่าจะไม่อาจต้านทานได้

ทันทีที่พวกเขาก้าวไปด้านใน ก็มีรถหรูกว่าสิบคันหยุดลงที่หน้าประตู

“คุณกู้เชิญครับ” บอดี้การ์ดคนหนึ่งเปิดประตูรถด้วยความเคารพ ชายสวมชุดสีดำพอดีตัวก้าวออกมาจากรถ

ใบหน้าของชายคนนั้นดูเย็นชา ผมของเขาเป็นประกายหวีเป็นระเบียบ ดวงตาคู่นั้นดูดุดันราวกับจะขยุ้มศีรษะใคร รอยสักที่หยิ่งยโสบนต้นแขนดูขัดตา เป็นการเอ่ยเตือนโดยไม่ต้องพูดว่านี่คือผู้ชายที่ไร้ขอบเขต

“ก๊อกๆ”

ทันใดนั้นประตูก็ถูกเคาะ สองสามีภรรยาลืมตาขึ้นพร้อมกัน เซี่ยจิ่นยืดกายเอ่ยถามว่า “ใคร?”

“คุณป้า หนูเองค่ะ” น้ำเสียงของเนี่ยหยวนดังก้อง “พี่เซียวซายังไม่ได้กลับมาเลยค่ะ โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง หนูเป็นห่วง”

“เธอยังไม่กลับมาอีกเหรอ?” สองสามีภรรยามองหน้ากัน ลูกสาวของพวกเขาคนนี้เป็นเด็กดีมาโดยตลอด และไม่เคยกลับบ้านดึกดื่นขนาดนั้นมาก่อน เซี่ยจิ่นโทรศัพท์หาลูกสาวและพบว่าปิดเครื่องจริง จึงรู้สึกเป็นกังวล “ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่ไหมเนี่ย?”

เซียวจวินเซิงไม่กล้าวางใจลง เขาเปิดผ้าห่มออกพูดว่า “คุณหลับไปก่อนนะ เดี๋ยวผมจะออกไปหาเอง”

“ฉันจะงนอนหลับได้ยังไงล่ะคะ?” เซี่ยจิ่นสวมเสื้อให้สามีของเธอพลางติดกระดุมพูดว่า “ลูกสาวเมื่อโตขึ้นก็ไม่ควรรั้งเธอเอาไว้ ปีนี้จัดการให้เธอแต่งงานไปดีกว่าค่ะ ถ้าเธอมีครอบครัวของตัวเองเราจะได้สบายใจสักที”

“ก็ลูกไม่มีใครที่ชื่นชอบ แล้วจะให้แต่งงานยังไง?” ลูกสาวคนนี้เซียวจวินเซิงทะนุถนอมอย่างกับไข่ในหิน เขาไม่อยากจะให้ลูกสาวของตนแต่งงานออกไปอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า “เรื่องของความรักมันบังคับกันไม่ได้ ถ้าเธอแต่งงานกับคนที่รักจึงจะมีความสุขไปตลอดชีวิต”

“ถ้าลูกจะแต่งงานกับคนธรรมดา คุณก็ยอมอย่างงั้นเหรอคะ?” ดูเหมือนเซี่ยจิ่นจะไม่เห็นด้วยกับความคิดนั้น “คงจะยากที่ผู้ชายเหล่านั้นไม่ได้หวังเงินทองของเธอ ดังนั้น จะเป็นใครมาจากไหนก็สำคัญมาก”

“เซียวซาไม่ได้สับสนแบบที่คุณคิดหรอกนะ เธอเติบโตมาท่ามกลางเด็กหนุ่มที่มีความสามารถและโดดเด่น เซียวเซิ่งเองก็บอกแล้วไม่ใช่หรือไง ไม่ว่าจะเป็นกงเสวียนโม่หรือฉู่หยู้ซี คนไหนบ้างที่ไม่ใช่ผู้นำในวงการธุรกิจ เธอจะไปเลือกคนธรรมดาแบบนั้นได้ยังไง?”

“ก็จริงค่ะ” จิ่งเซินสวมเสื้อคลุมให้กับสามีเรียบร้อยแล้วก็สวมให้กับตนเอง “ฉันไปด้วยนะคะ”

“คุณอยู่ที่บ้านก็แล้วกัน และช่วยโทรหาเพื่อน ๆ ของเซียวซา บางทีพวกหล่อนอาจจะเที่ยวเล่นกันดึกดื่นจนลืมดูเวลา”

“ก็ได้ค่ะ” เซี่ยจิ่นเปิดลิ้นชักออกมา แล้วหยิบสมุดโทรศัพท์อันงดงามเปิดออก กดต่อสาย......

เซียวจวินเซิงรีบเปิดประตูรถออกไปอย่างเร่งรีบ เมื่อเข้าไปนั่งข้างในก็พบร่างของใครบางคน พุ่งตรงเข้ามานั่งตรงข้างคนขับ เขาหันไปดูจึงพบกับดวงตาของ เนี่ยหยวน......แววตาของเธอนั้นช่างงดงามเต็มไปด้วยประกายดุจสายน้ำ ทั้งอ่อนโยนและเสน่หา มีระลอกคลื่นเล็กน้อยปรากฏ ด้วยชุดนอนคอต่ำแทบไม่สามารถปกคลุมหน้าอกขาวผ่องของเธอได้ กลิ่นหอมของหญิงสาวพุ่งไปเตะปลายจมูกของเขา ทำให้ร่างกายของเซียวจวินเซิงตึงเครียด ไม่สามารถควบคุมได้ เลือดเหล่านั้นพากันพลุ่งพล่านไปยังส่วนล่างของร่างกาย