“รู้ใช่ไหมว่ามันตั้งใจ?”
“อื้อ… ใจ๋รู้”
“แล้วเป็นยังไง อยากตัดใจหรือยัง”
“แย่นะคะ ถึงขนาดนี้แล้วใจ๋ยังชอบพี่เสือมาก ๆ อยู่เลย”
“มันโชคดีจังแฮะ ไม่อยากเปลี่ยนใจมาชอบพี่บ้างเหรอ ถึงพี่จะเหี้ยแต่ถ้ามีเมียพี่พร้อมหยุดนะน้อง”
“ขายตัวเองให้ใจ๋เหรอคะ”
“สนไหมครับ”
“เอาไว้ใจ๋เลิกชอบพี่เสือเมื่อไรจะเก็บมาพิจารณานะคะ”
“โหน้องใจ๋ ร้ายเหมือนกันนะเรา”
ฉันยิ้มให้กับพี่โซ่ที่ออกมาคุยเป็นเพื่อน ทำให้คลายความเครียดกับเรื่องที่หนักอึ้งอยู่ในใจได้ แต่ก็ไม่ทั้งหมด
“กลับเข้าไปข้างในเถอะ อยู่ตรงนี้คนเดียวมันอันตราย”
“ใจ๋ไม่อยากทำร้ายหัวใจของตัวเอง เห็นแบบนั้นมันเจ็บนะคะ”
“ไปนั่งข้างพี่ ไม่ต้องสนใจมัน”
“…”
“อ้อนพี่ก็ได้นะ พอดีเป็นคนไม่ค่อยถือตัว”
ฉันเดินกลับมาตรงที่ทุกคนดื่มกันอีกครั้ง พอเห็นผู้หญิงที่เคยนั่งข้าง ๆ พี่เสือที่ตอนนี้ปีนขึ้นไปนั่งบนตักก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองแล้วนั่งลงข้าง ๆ พี่โซ่
“หายไปไหนมา?” พี่เสือถามทั้งที่มือยังโอบเอวผู้หญิงบนตักอยู่
“เข้าห้องน้ำมาค่ะ”
พอตอบไปแล้วเขาก็เปลี่ยนมาถามพี่โซ่แทน “มึงไปกับใจ๋?”
“ก็มึงไม่ว่างไม่ใช่? จะให้น้องไปคนเดียวรึไง”
“โตจนมีผัวได้แล้ว แค่ไปเข้าห้องน้ำจะให้คนอื่นพาไปทำไม”
“ไอ้เสือ มึงหยาบคายเกินไปไหม” พี่ปืนหันมาดุเพื่อนที่พ่นคำหยาบโลนออกมา
“ไม่ดื่มเหรอเรา พี่เห็นกินแค่น้ำเปล่า” พี่โซ่เห็นว่าบรรยากาศไม่ค่อยดีนักจึงหันมาถามฉัน
“ดื่มก็ได้ค่ะ”
“อย่าเมาให้เป็นภาระคนอื่นก็แล้วกัน”
ยังไม่ทันจะได้ดื่มเลยพี่เสือก็ขัดขึ้นมาแล้ว อะไรก็ผิดไปหมดทุกอย่างจริง ๆ ไม่เคยมีช่องว่างให้แทรกเข้าไปได้เลย ขนาดนี้แล้วหัวใจของฉันมันก็ยังดื้อดึงไปรู้สึกอีก
“มึงพาน้องมาเองนะเสือ เอางี้ถ้าน้องเมากูไปส่งเอง ส่วนมึงจะไปต่อกับสาวบนตักก็ตามใจ” พี่โซ่บอก
พี่เสือไม่ได้ตอบอะไรเขาสนใจผู้หญิงบนตักต่อ ฉันพยายามไม่สนใจภาพตรงหน้าที่ทำให้เจ็บปวด ก่อนจะดื่มเหล้าหลายแก้วติดกันรวดเดียว
“เบาหน่อยเสือ น้องเป็นคู่หมั้นมึงนะ”
“สุดหล่อมีคู่หมั้นแล้วเหรอคะ” ผู้หญิงบนตักของพี่เสือเอ่ยถามเสียงหวาน ซึ่งเธอก็ดูไม่ได้มีจิตสำนึกอะไรถึงแม้จะได้ยินแบบนั้น

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เสือร้ายพ่ายเมีย