เสือร้ายพ่ายเมีย นิยาย บท 24
ไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อเพราะพี่โซ่และพี่ปืนกลับมาพอดี ผู้หญิงสองคนนั้นก็ด้วย
“ไปนั่งข้างเพื่อนฉัน” พอผู้หญิงที่เคยนั่งข้างกายจะหย่อนก้นลงบนตักพี่เสือก็ออกคำสั่ง
“เดี๋ยว ๆ คือกูไม่ได้เรียกเธอมา ทำไมจู่ ๆ ปัดให้กู” พี่โซ่ถามขึ้นทันควัน
“ก็ไม่ทำไม ที่ไม่ว่าง”
“ก็ให้น้องใจ๋มานั่งข้างกูเหมือนเดิม”
“จำเป็น?” พี่เสือขมวดคิ้วถามเพื่อน อย่าว่าแต่พี่โซ่กับพี่ปืนงงเลย ฉันเองก็เหมือนกัน
“เป็นบ้าเหรอมึงอะ”
“ใจ๋อยากกลับแล้วค่ะ แต่ดูเหมือนพี่เสือจะขับรถไม่ไหว พี่โซ่สะดวกไปส่งไหมคะ”
“ได้เลยครับน้องใจ๋คนสวยของพี่”
ฉันยิ้มให้พี่โซ่ก่อนจะลุกขึ้นแต่โดนรั้งสะโพกเอาไว้ จากนั้นพี่เสือก็พ่นคำหยาบโลนออกมา
“ไม่ต้องเสือก!!”
“มึงขับไหว?” พี่ปืนถาม
“กูไม่ได้เมา”
“แล้วผู้หญิงที่มึงเรียกมาเอาไง?”
“ฝากมึงไปส่งด้วยแล้วกัน”
พูดจบพี่เสือก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมดึงให้ฉันยืนขึ้นด้วย เขาดูอารมณ์ไม่ดีซึ่งมันก็ปกติ เวลาอยู่กับฉันไม่เคยจะอารมณ์ดีหรอกถ้าไม่ใช่เมื่อก่อน
“ให้มันได้แบบนี้สิเพื่อนกู” พี่ปืนบ่นพร้อมส่ายหน้า
“เสือ มึงอย่ามองน้องเป็นคนอื่น สิ่งที่มึงทำอยู่มันทำให้น้องเจ็บปวด” พี่โซ่เอ่ยออกมาอย่างจริงจัง
“มึงถามเจ้าตัวสิว่าพร้อมจะเจ็บปวดตั้งแต่เลือกหมั้นกับกูแล้วหรือเปล่า”
“…” ฉันเม้มปากแน่นเมื่อคำพูดนั้นคือความจริง
“กูบอกแล้วไงว่าถ้าคิดจะอยู่ในสถานะนี้ก็ต้องรับมือให้ไหว”
“แต่มึงก็ไม่ควร…”
“ทำไม? มึงสนใจใจ๋ว่างั้นถึงได้ทำตัวเป็นพระเอก”
“มึงคิดแค่นี้?”
“กูเคยเสนอให้ลองจีบใจ๋แล้วโซ่ แต่มึงบอกว่าไม่ เพราะฉะนั้นตอนนี้ก็อย่ามาเสือก”
“…”
“ใจ๋เป็นผู้หญิงของกู”
ไม่รู้ว่าจะต้องตกใจกับอะไรก่อนดีระหว่างที่พี่เสือเคยบอกให้พี่โซ่จีบฉันหรือคำพูดสุดท้ายที่ประกาศกร้าวว่าฉันคือผู้หญิงของเขา
พูดจบแขนของฉันก็ถูกดึงให้เดินตามหลังแผ่นหลังกว้างออกมายังบริเวณที่รถจอดอยู่
“ขึ้นไป”
“ใจ๋อยากกลับเอง”
“อย่าให้ฉันต้องใช้กำลัง”
“หงุดหงิดอะไรคะ ถ้ากำลังหึงอยู่ก็ควรตั้งสตินี่ใจ๋ ไม่ใช่คนที่พี่เสือชอบ” พยายามไม่คิดว่าที่เป็นอยู่อารมณ์หวงที่พี่เสือมีมันเกิดขึ้นเพราะตัวฉัน เป็นไปไม่ได้หรอก
“…” พี่เสือพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ พร้อมยกมือขึ้นเท้าเอวใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มจ้องหน้าฉัน
“ขึ้นรถซะใจ๋”
เสียงทุ้มเข้มออกคำสั่ง ไม่รอให้อีกคนตวาดอีกรอบฉันก็รีบขึ้นมานั่งในรถด้วยอารมณ์หงุดหงิดไม่ต่างกัน
พี่เสือเดินอ้อมมาขึ้นทางเบาะคนขับจากนั้นก็ขับรถออกไปด้วยความเร็ว ภายในรถไร้บทสนทนาและเสียงเพลง เราต่างเงียบแต่ตึงสีหน้าใส่กัน
ผ่านไปประมาณสามสิบนาทีจู่ ๆ พี่เสือก็หักเลี้ยวพวงมาลัยรถเข้ามาในโรงแรม ฉันรีบหันมองเขาแล้วถามทันที
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เสือร้ายพ่ายเมีย