ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 109

ฉู่จวินสิงเห็นเจี่ยนอันอันก้มหน้ายืนแน่นิ่งอยู่ที่ประตู ราวกับกำลังต่อสู้กันในใจ

เขากระแอมไอเบาๆ ทำลายความเงียบภายในห้อง

“ช่วงนี้คงต้องลำบากให้เจ้านอนห้องเดียวกับข้าไปก่อน”

“เพื่อรักษาชื่อเสียงของเจ้า ข้าจะรีบแต่งเจ้าเข้าเรือนโดยเร็วที่สุด”

เจี่ยนอันอันฟังแล้วอดรู้สึกประหม่าขึ้นมาไม่ได้

นางเงยหน้าขึ้นมองฉู่จวินสิงที่นอนอยู่บนเตียงอุ่น

นางอยากปฏิเสธการแต่งงานกับฉู่จวินสิง กระนั้นกลับไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรดี

แม้พวกนางจะรู้จักกันมาได้สักพัก แต่นางไม่ได้มีความรู้สึกเชิงนั้นกับฉู่จวินสิงแต่อย่างใด

นางไม่อยากแต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่ได้รักเร็วขนาดนั้น

ครั้นนึกถึงว่าสภาพร่างกายของฉู่จวินสิงยังไม่หายเป็นปกติดี เจี่ยนอันอันก็รู้สึกว่าควรรักษาเขาให้หายดีก่อนค่อยว่ากัน

“ข้า ข้าจะฉีดยาให้ท่านก่อน” เจี่ยนอันอันพูดแล้วนำขวดน้ำเกลือกับยางรัดออกมา

นางเดินมาที่ข้างเตียง คว้ามือของฉู่จวินสิงเพื่อฉีดยาให้เขา

ชั่วพริบตาที่มือของทั้งสองคนแตะเข้าด้วยกัน ทั้งคู่ราวกับถูกไฟดูดก็ไม่ปาน ต้องหดมือพร้อมกันกลับโดยมิได้นัดหมาย

ฉู่จวินสิงรู้สึกว่ามือของเจี่ยนอันอันอ่อนนุ่มและเย็นยะเยียบ

วินาทีที่ถูกนางสัมผัส เขาอดที่จะสูดหายใจดังเฮือกไม่ได้

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจี่ยนอันอันสัมผัสเขาแบบนี้

ทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมา ครั้งนี้หัวใจเขาเต้นข้ามจังหวะโดยไม่มีสาเหตุ

อาการของเจี่ยนอันอันไม่ได้ดีไปกว่ากัน

วินาทีที่นางสัมผัสมือของฉู่จวินสิง ฝ่ามืออบอุ่นของเขาราวกับมีกระแสไฟฟ้า ส่งผลให้มือของนางรู้สึกชา

เจี่ยนอันอันหน้าแดงระเรื่อ หัวใจเต้นระรัวขึ้นหลายส่วนอย่างอดไม่ได้

สุดท้ายฉู่จวินสิงต้องกระแอมไอเพื่อทำลายความเงียบ

“ข้าว่าไม่ต้องฉีดยาแล้วล่ะ พักผ่อนอีกไม่กี่วันก็น่าจะหายดีแล้ว”

ฉู่จวินสิงไม่อยากให้เจี่ยนอันอันลำบากใจ เขาสัมผัสได้ว่านางกำลังอึดอัดใจ

ฉู่จวินสิงเห็นเจี่ยนอันอันมีสีหน้าอึดอัดใจก็ยกยิ้มมุมปากอย่างอดไม่ได้

เขาอยากหยอกล้อเจี่ยนอันอัน ด้วยเหตุนี้จึงพูดว่า “เจ้าวางใจเถอะ ข้านอนไม่ดิ้น ไม่ข้ามไปอยู่ฝั่งเจ้าแน่นอน”

“เจ้าต่างหาก อย่าได้หมายปองในรูปโฉมของข้าแล้วแอบข้ามมาอยู่ฝั่งข้าล่ะ”

ดวงตาเมล็ดซิ่งของเจี่ยนอันอันเบิกโพลงเมื่อได้ยินดังนี้

“ข้าน่ะหรือหมายปองในรูปโฉมของท่าน? จริงอยู่ที่ท่านหน้าตาหล่อเหลา”

“แต่ใช่ว่าข้าจะไม่เคยพบเจอบุรุษสักหน่อย ข้าเคยพบบุรุษที่หล่อกว่าท่านมาแล้ว”

“เชิญท่านสบายใจได้ ข้าจะไม่ข้ามไปหากลางดึกแน่นอน”

นับวันฉู่จวินสิงก็ยิ่งรู้สึกว่าการได้แกล้งเจี่ยนอันอันเป็นอะไรที่สนุกมาก

มุมปากเขายกโค้งมากกว่าเดิม

“ไม่รู้ว่าผู้ใดกันที่นอนดิ้นกลางดึกจนพาดแขนพาดขาบนตัวข้า”

เจี่ยนอันอันได้ยินฉู่จวินสิงพูดแบบนี้ก็โมโหจนอยากต่อยเขาเสียเหลือเกิน