ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 113

เจี่ยนอันอันมองบุรุษสี่คนหน้า พวกเขาก้มหน้ากันหมด ใบหน้าดำคล้ำมีสีหน้าที่ไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก

นางคิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะมีความรับผิดชอบกันขนาดนี้

ในเมื่อเป็นแบบนั้น เช่นนั้นให้พวกเขาซ่อมกำแพงบ้านใหม่ก็ดีเหมือนกัน

“ได้ พวกท่านไปทำงานเถอะ”

“วางใจได้ ข้าเป็นคนรู้ผิดชอบชั่วดี จะไม่ให้พวกท่านทำงานเปล่า”

“ขอเพียงพวกท่านตั้งใจทำงาน ข้าก็จะจ่ายค่าแรงให้”

“แต่หากทำงานได้ไม่ดี เช่นนั้นก็อย่าโทษที่ข้าต้องลงโทษ”

บุรุษสี่คนนั้นได้ยินดังนี้ก็เงยหน้าขึ้นมองเจี่ยนอันอันกันหมด

พวกเขาไม่คาดคิดว่าเจี่ยนอันอันจะให้ค่าแรง

พวกเขาคิดว่าเจี่ยนอันอันจะให้ทำงานเปล่าเสียอีก เพราะอย่างไรเมื่อวานนี้พวกเขาก็พังกำแพงบ้านของนาง

เดิมทีก็เป็นความผิดของพวกเขาอยู่แล้วที่ไม่ตั้งใจซ่อมกำแพงบ้านให้ดี

บุรุษทั้งสี่ดีใจกันมากและตอบเจี่ยนอันอันว่า “ขอบคุณแม่นางที่ไม่ถือโทษพวกข้า”

“แม่นางโปรดวางใจ พวกข้าจะตั้งใจทำงานแน่นอน จะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบเมื่อวานอีก”

เจี่ยนอันอันพยักหน้าด้วยความพึงพอใจแล้วให้พวกเขาไปทำงาน

ซ่างชิวเรียกทั้งสี่คนไปซ่อมกำแพง

ตอนที่ซ่อมกำแพงเมื่อวานนี้ พวกเขาแอบตัดลดวัสดุในการซ่อม

วันนี้จะทำแบบนั้นอีกไม่ได้แล้ว

เจี่ยนอันอันไม่ได้สนใจคนเหล่านี้อีก นางเดินไปดูที่ห้องครัว

สาวใช้สองสามคนกำลังยุ่งอยู่ข้างใน

ไก่ฟ้ากับกระต่ายป่าที่เหลือจากเมื่อคืนถูกพวกนางใส่ลงไปตุ๋นในหม้อ

กลิ่นหอมของเนื้อลอยโชยออกมาจากหม้ออย่างรวดเร็ว

เจี่ยนอันอันกลับไปที่ห้อง พบว่าฉู่จวินสิงลุกขึ้นนั่งแล้ว

นางเดินไปจับชีพจรให้เขา

เนื่องจากเมื่อคืนมีการฉีดยาแก้อักเสบ สภาพร่างของฉู่จวินสิงจึงดีขึ้นจากเมื่อก่อนมาก

“ประเดี๋ยวกินข้าวแล้วข้าจะฉีดยาให้อีกเข็ม ท่านนอนพักในห้องก็พอ ข้าจะจัดการงานข้างนอกให้เอง”

บนนั้นยังมีความอบอุ่นจากเจี่ยนอันอันหลงเหลืออยู่

ยามที่เจี่ยนอันอันออกมาที่ลานบ้าน นางก็พบว่าซ่างชิวกับบุรุษสี่คนนั้นกำลังทำงานด้วยความกระตือรือร้น

ทักษะของพวกเขาดีมาก ช่วยเสริมสร้างความแข็งแรงให้กับกำแพงลานบ้าน

เพียงไม่นานก็ซ่อมกำแพงเสร็จ

ซ่างชิวเห็นเจี่ยนอันอันออกมาก็เข้ามาพูดด้วยว่า “แม่นาง พวกข้าซ่อมกำแพงเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไม่ทราบว่าท่านต้องการสร้างห้องเก็บของไว้ที่ใด?”

เจี่ยนอันอันพาพวกซ่างชิวไปยังพื้นที่ด้านหลังบ้าน

นางชี้ไปทางพื้นที่โล่งแล้วพูด “สร้างตรงนี้”

ซ่างชิวให้บุรุษสองคนไปขนดินเหนียวมาเพิ่ม

ไม่นาน พวกเขาก็เริ่มการก่อสร้าง

เจี่ยนอันอันไม่อยากเป็นผู้คุมงาน นางพะวงถึงเนื้อในหม้อมากกว่า

เนื้อที่กินเมื่อคืนยังไม่พอให้นางหนำใจ

วันนี้นางจะกินให้เต็มที่