ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 116

ฉู่จวินสิงนั่งตัวตรง พูดออกมาอย่างน่าเกรงขาม “ล้วนแต่เป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว ก็อย่าพูดถึงมันอีกเลย ทุกคนนั่งลงกินข้าวกันเถอะ”

ฮูหยินใหญ่เองก็เรียกให้พวกเขานั่งลง

ซ่างชิวและคนอื่นๆ เมื่อเห็นฉากนี้เข้า ในใจก็เกิดรู้สึกความอบอุ่นขึ้นมา

หลายปีมาแล้วที่ไม่มีคนปฏิบัติกับพวกเขาเช่นนี้

ซ่างชิวและคนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกว่า คนในครอบครัวนี้ล้วนแต่ไม่ใช่คนเลว

พวกเขาคู่ควรแล้วที่จะให้พวกเขาทำงานหนักให้

หลังจากที่ทุกคนนั่งลงแล้ว ซ่างชิวหยิบชามและตะเกียบขึ้นมาก่อน

อีกทั้งสี่คนเมื่อเห็นเข้า ก็หยิบชามและตะเกียบขึ้นมาเริ่มกิน

ในตอนที่พวกเขาเนื้อกระต่ายและเนื้อไก่ฟ้า ดวงตาก็ค่อยๆ แดงรื้นขึ้นมา

หลายปีมาแล้วที่พวกเขาไม่ได้กินเนื้ออร่อยๆ เช่นนี้

และยังมีข้าวชามนี้ อร่อยเสียยิ่งกว่าธัญพืชที่พวกเขากินเสียอีก

ไม่นานอาหารในจานก็หมดไป

หลังจากที่ซ่างชิวและทุกคนกินอาหารกันเสร็จแล้วก็รีบไปทำงาน

รอจนเมื่อทุกคนออกไปแล้ว ฮูหยินใหญ่ถึงได้พูดออกมาข้างหูของเจี่ยนอันอัน

“อันอัน ข้ามองเห็นความตั้งใจของเจ้าแล้ว เจ้าเป็นหญิงสาวที่ดี ลูกชายของข้าสามารถแต่งกับเจ้าได้ ช่างเป็นความโชคดีของเขา”

เจี่ยนอันอันเมื่อได้ยินคำนี้ ดวงตาก็หันไปมองทางด้านของฉู่จวินสิงโดยที่ไม่รู้ตัว

ถึงแม้น้ำเสียงของฮูหยินใหญ่จะเบามาก แต่ว่าคำของนางก็ยังคงถูกฉู่จวินสิงได้ยินเข้า

เขาอาศัยโอกาสนี้พูดกับฮูหยินใหญ่ว่า “ท่านแม่ ข้าคิดจะรอให้อาการบาดเจ็บของข้าหายดีแล้ว ก็จะแต่งอันอันเข้าบ้าน”

ฮูหยินใหญ่เมื่อได้ยินเข้า ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มอย่างมีความสุขออกมา

นางรอก็เพียงแต่คำพูดนี้ของฉู่จวินสิงแล้ว

ฮูหยินใหญ่ดึงมือของเจี่ยนอันอันขึ้นมา มองไปยังเจี่ยนอันอันด้วยรอยยิ้ม

แต่ในใจของเจี่ยนอันอันกลับเต้นดังขึ้นมา นางยังไม่อยากแต่งงานกับฉู่จวินสิงเร็วถึงขนาดนั้น

ทว่าเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องที่นางสามารถพูดออกมาได้

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน