ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 145

อวี้เฟิ่งเห็นว่าตัวเองไปไม่ได้ก็รีบวิงวอน “น้องสาวผู้แสนดี ก่อนหน้านี้เป็นความผิดของข้าทั้งหมด”

“เจ้าเองก็หักข้อมือของข้าไปแล้ว จนถึงบัดนี้ก็ยังเจ็บปวดแสนสาหัส”

“ได้โปรดใจกว้างด้วยเถิด อย่าได้ถือสาหาความข้าอีกเลย”

เจี่ยนอันอันไม่สนใจคำวิงวอนของอวี้เฟิ่ง นางหมุนตัวไปมองซ่างตงเยว่

“พ่อเจ้าติดเงินบ้านนางจริงหรือ?”

ซ่างตงเยว่เดินตามเข้ามามองอวี้เฟิ่งด้วยความหวาดกลัวอยู่ในที

นางพูดเสียงแผ่วเบาว่า “เป็นความจริงที่ท่านพ่อติดเงินบ้านนาง แต่ท่านพ่อบอกแล้วว่าจะคืนให้ในอีกไม่กี่วันเจ้าค่ะ”

อวี้เฟิงถลึงตาใส่ซ่างตงชิวแล้วบ่นพึมพำเสียงเบา “คำพูดของพ่อเจ้าไม่ต่างกับผายลม”

“เขาพูดแบบนี้มาตั้งกี่วันแล้ว ไม่เห็นจะคืนให้สักที”

เจี่ยนอันอันได้ยินดังนี้ก็คว้าข้อมืออวี้เฟิ่งและบีบแรงขึ้นอีก

ความเจ็บปวดส่งผ่านเข้ามาทางแขนของอวี้เฟิ่ง นางร้อง “โอ๊ย” แล้วงอตัวด้วยความเจ็บปวด

“น้องสาวโปรดไว้ชีวิต!”

เจี่ยนอันอันแค่นเสียงเย็น นางออกแรงมากขึ้นเล็กน้อย

“ผู้ใดเป็นน้องหญิงของเจ้า น่าไม่อายจริงๆ กล้านับญาติไปทั่ว!”

อวี้เฟิ่งสะอึกกับคำพูดของเจี่ยนอันอัน ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แขนทำให้นางเจ็บจนตัวสั่น

เหงื่อเย็นเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นตามหน้าผาก

เจี่ยนอันอันถามซ่างตงเยว่ “พ่อเจ้าติดเงินนางอยู่เท่าไร?”

ซ่างตงเยว่ชูสองนิ้วพลางพูดอย่างหวาดกลัวเล็กน้อย “ท่านพ่อติดเงินอยู่สองตำลึกเจ้าค่ะ”

เจี่ยนอันอันหัวเราะด้วยความโมโห หนี้แค่สองตำลึงแต่กลับจะให้ชดใช้ด้วยบ้าน

อวี้เฟิ่งผู้นี้กล้าพูดออกมาได้อย่างไร!

เจี่ยนอันอันไม่ได้ปล่อยอวี้เฟิ่ง ปล่อยให้อีกฝ่ายบิดตัวด้วยความเจ็บปวดอยู่แบบนั้น

เจี่ยนอันอันถามซ่างตงเยว่ต่อ “เหตุใดพ่อเจ้าจึงไปยืมเงินจากบ้านนาง?”

ซ่างตงเยว่ก้มหน้า สีหน้ามีความเศร้าหมอง