ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 24

“มารดามันเถอะ รนหาที่ตาย!” ทหารรักษาพระองค์หยัดกายลุกขึ้น สบถด่าและพยายามแย่งแส้กลับมา “ปล่อย มิฉะนั้นข้าจะฆ่าเจ้า!”

เจี่ยนอันอันคว้าแส้แล้วลุกขึ้นยืน ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเย้ยหยันพลางเอ่ยว่า “หัวหน้าของพวกเจ้ายังไม่กล้าฆ่าข้า แล้วเจ้าเป็นใครถึงได้กล้าเอ่ยเรื่องไร้สาระเช่นนี้”

“ข้าว่าเจ้ารนหาที่ตายมากกว่า เช่นนั้นตอนนี้ข้าจะช่วยสงเคราะห์ให้เจ้าก็แล้วกัน เป็นอย่างไร!”

ขณะที่เจี่ยนอันอันพูด ในมือก็มีเข็มเงินปรากฏออกมา

ในตอนที่ทหารรักษาพระองค์มองเห็นเข็มเงินนั้น ในใจพลันกระตุกทีหนึ่ง สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นซีดขาว

เหตุใดพวกเขาถึงได้ลืมเรื่องเข็มเงินนี้ไปได้นะ

หากว่าสิ่งนี้แทงทะลุลงบนกายของเขา ชีวิตของพวกเขาก็คงจะไม่เหลือแล้ว

เมื่อคืนนี้ เพราะพวกเขาท้องเสีย ร่างกายจึงอ่อนแรง

ในตอนนี้ที่ต้องเดินทาง ก็รู้สึกเหมือนเหยียบลงบนปุยฝ้ายที่โยกไปมา

ทว่าหัวหน้าให้พวกเขาใช้แส้ปลุกให้คนในตระกูลเหล่านี้ตื่นขึ้นมา คำสั่งของหัวหน้าเขาจะไม่ฟังก็ไม่ได้

และแส้เมื่อครู่นี้ เขาเองก็ต้องการจะเลี่ยงเจี่ยนอันอันไป คิดจะฟาดไปที่ฮูหยินใหญ่

อันที่จริงแล้วเขาเองก็ไม่ได้ใช้แรงมากนัก เกรงว่าแส้ฟาดไปบนกายของฮูหยินใหญ่ก็คงจะไม่เจ็บปวดเท่าไรนัก

แต่ไม่คิดเลยว่ากลับถูกเจี่ยนอันอันพบเข้า

และแรงดึงเมื่อครู่นี้ เขาเองก็ไม่มีแรงที่จะต่อต้านเจี่ยนอันอัน

ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ล้มคะมำภายใต้การจับจ้องของทุกคน

เรื่องน่าขายหน้าเช่นนี้ ถูกเพื่อนของเขาพบเห็นทั้งหมด

เมื่อครู่นี้เขายังได้ยินเสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ

และเพราะเหตุนี้เขาถึงได้สบถด่าเจี่ยนอันอัน เพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองไว้

ทว่าเขากลับลืมไปเสียสิ้น ว่าเจี่ยนอันอันยังมีเข็มเงินอาบยาพิษนี่อีก

สถานการณ์ในตอนนี้ย่ำแย่ เขาจะด่าก็ไม่ได้ ไม่ดุด่าก็ไม่ได้

และในตอนนี้เอง หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ก็ขี่ม้าเข้ามา

“พวกเจ้ากำลังเล่นอะไรกันอยู่ เล่นชักเย่อกันหรืออย่างไร ยังไม่รีบออกเดินทางกันอีก!”

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์กล่าว ก่อนจะเตะไปยังทหารรักษาพระองค์คนนั้น และจ้องมองไปยังเจี่ยนอันอัน

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน