ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 44

เมื่อหานซื่อเห็นเจี่ยนอันอันหยิบตะบันไฟขึ้นมา เขาก็ลุกขึ้นยืนในทันที

“คุณหนูใหญ่เจี่ยน นี่ท่านกำลังจะทำอะไร?”

หานซื่อไม่ได้ถามเจี่ยนอันอันว่าตะบันไฟนี้มาจากไหน

เขาคิดว่าเมื่อเจี่ยนอันอันสามารถหยิบยาแก้พิษออกมาได้ ก็คงไม่แปลกที่นางจะมีสิ่งของอย่างตะบันไฟติดตัว

ทั้งนี้เพราะตะบันไฟมีขนาดเล็ก เก็บซ่อนไว้ในเสื้อผ้าก็ไม่เป็นที่สังเกต

นอกจากนี้ ตอนที่มีการค้นตัว พวกเขาก็ไม่ได้ค้นตัวของเจี่ยนอันอัน คิดว่าไม่แน่นางอาจจะนำมาจากบ้านเดิมของตน

เจี่ยนอันอันกล่าวว่า “ข้าจำเป็นต้องหาไม้สองท่อนมาทำเปลหาม สามีของข้าเดิมก็มีบาดแผลอยู่แล้ว การเดินทางที่ยาวนานเช่นนี้ เขาเริ่มทนไม่ไหวแล้ว หากมีเปลคอยหามเขา ก็จะช่วยให้เขาได้พักรักษาตัวดีๆ”

หานซื่อพยักหน้าแล้วไปตามหาไม้กับทหารรักษาพระองค์คนอื่นๆ พร้อมกับเจี่ยนอันอัน

นางแบ่งตะบันไฟให้พวกทหารรักษาพระองค์คนอื่นอีกสองอัน

ไม่นานก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทหารรักษาพระองค์ว่า “ตรงนี้มีท่อนไม้”

เจี่ยนอันอันกับหานซื่อรีบเดินไปที่ห้องทางนั้น เห็นว่าที่นั่นมีท่อนไม้กองอยู่หลายท่อน

ทุกคนเริ่มเข้าใจแล้วว่า พระที่เคยอาศัยอยู่ที่นี่น่าจะเป็นพระฝ่ายบู๊

ไม้เหล่านี้เป็นไม้ที่พวกเขาใช้ฝึกวิทยายุทธ เพราะไม้เหล่านี้มีความแข็งแรงมากกว่าไม้ธรรมดาทั่วไป

เจี่ยนอันอันตั้งใจว่าจะเก็บไม้เหล่านี้ทั้งหมดเข้าไปในมิติลับของนาง

แต่เมื่อนางคิดดูอีกทีว่า หากท่อนไม้หายไปอย่างลึกลับเช่นนี้ คงทำให้เหล่าทหารรักษาพระองค์สงสัย

สุดท้ายนางจึงเลือกหยิบแค่สองท่อนที่แข็งแรงกว่าท่อนอื่นๆ แล้วสั่งให้ทหารรักษาพระองค์นำไม้ที่เหลือไปที่โถงใหญ่

เจี่ยนอันอันสั่งให้หานซื่อไปค้นดูว่าในวัดร้างนี้มีชุดของพระอยู่หรือไม่

หานซื่อไม่ได้สงสัยอะไร เขาจึงหันไปทางห้องปฏิบัติธรรมห้องอื่นเพื่อค้นหา

ในที่สุดเขาก็พบจีวรสองสามชุดในห้องปฏิบัติธรรมห้องหนึ่ง

เมื่อเดินกลับมาถึงโถงใหญ่พร้อมไก่และเครื่องปรุง ทุกคนก็หันมามองนางทันที

ยามนี้บรรดาครอบครัวของพวกเขากำลังกัดหมั่นโถวแห้งๆ พอประทังชีวิตกับน้ำทีละคำ

หมั่นโถวและน้ำเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่หานซื่อให้ทหารรักษาพระองค์แบ่งปันให้กับบรรดาสมาชิกในตระกูล

เมื่อทุกคนเห็นไก่ในมือของเจี่ยนอันอัน ต่างก็ตาลุกวาว

เจี่ยนอันอันหันไปมองหานซื่อที่ยังคงจ้องตาเป็นมันอยู่ “พวกเจ้ายังมีหม้ออยู่ใช่หรือไม่ เอาหม้อใบที่ใหญ่ที่สุดออกมา”

หานซื่อเพิ่งจะได้สติ เขาชี้ไปที่ไก่สิบตัวนั้นแล้วถามว่า “คุณหนูใหญ่เจี่ยน ไก่พวกนี้มาจากไหนกัน?”

เจี่ยนอันอันตอบอย่างง่าย ๆ ว่า “เมื่อครู่ข้าเดินไปที่ห้องครัวด้านหลังมารอบหนึ่ง เห็นว่ามีไก่สิบตัวซ่อนอยู่ คงเป็นพระที่เคยอยู่ก่อนหน้านี้แอบซ่อนไว้”

คำพูดของเจี่ยนอันอันทำให้หานซื่อเกิดความสงสัยขึ้นมาในใจ

คนที่ออกบวชนั้นไม่ได้บริโภคเนื้อสัตว์ แล้วพวกเขาจะซ่อนไก่จำนวนมากเช่นนี้ไว้ทำไมกัน?