ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 48

หานซื่อลอบนึกชื่นชมความสามารถของเจี่ยนอันอันจากใจจริง เขารู้สึกได้รางๆ ว่าเจี่ยนอันอันไม่ใช่คนธรรมดา ความสามารถของนางคงไม่ได้หยุดอยู่เพียงเท่านี้

หลังจากทุกคนได้รับประทานอาหารจนอิ่มหนำ ความง่วงก็เข้ามาเยือน ผู้คนพากันนอนพักกันตามสถานที่ที่อยู่ใกล้ที่สุด และการนอนหลับในคืนนี้ก็เต็มไปด้วยความสบายใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น เจี่ยนอันอันตื่นขึ้นมาเป็นคนแรก กองไฟที่เคยลุกโชนในยามค่ำคืนได้มอดดับไปนานแล้ว

เจี่ยนอันอันยืดเส้นยืดสายคลายความเมื่อยล้า แล้วเริ่มทำเปลหามให้ฉู่จวินสิง

นางใช้จีวรพระมัดเข้ากับไม้สองท่อน ไม่นานนักนางก็ทำเปลหามอย่างง่ายจนเสร็จ

เจี่ยนอันอันกำลังจะกลับไปนั่งที่เดิม แต่พลันรู้สึกถึงสายตาบางคู่ที่จ้องมองมาที่นาง

นางหันไปมองก็เห็นฉู่จวินสิงตื่นขึ้นมาแล้ว สายตาของเขาจับจ้องไปที่นางอย่างไม่วางตา

เนื่องจากเมื่อคืนได้ดื่มน้ำแกงไก่และกินอิ่มเต็มที่ ใบหน้าของฉู่จวินสิงในตอนนี้ดูดีขึ้นกว่าก่อนมาก

เจี่ยนอันอันเดินเข้าไปตรวจสอบบาดแผลภายนอกของฉู่จวินสิงอีกครั้ง

ยาที่นางทาไว้เมื่อคืนนี้เริ่มออกฤทธิ์แล้ว ทำให้บางส่วนของบาดแผลดีขึ้นมาก

เจี่ยนอันอันหยิบยารักษาแผลชุดใหม่ออกมา และเริ่มทายาให้เขาอย่างต่อเนื่อง

ครานี้ฉู่จวินสิงไม่ได้กล่าวสิ่งใด ปล่อยให้นางใช้มือเคลื่อนไหวไปมาอยู่บนร่างของเขา

เจี่ยนอันอันสีหน้าตั้งใจแน่วแน่ ทุกครั้งที่ปลายนิ้วของนางสัมผัสโดนบาดแผลที่เน่าเปื่อย ฉู่จวินสิงก็หลุดเสียงครางเบาๆ ออกมา

นางจึงลดแรงกดของมือให้น้อยลง และค่อยๆ ทายาอย่างเบามือ

“แผลตรงนี้กว้างนัก ท่านอดทนหน่อยเถิด”

เมื่อเจี่ยนอันอันเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าฉู่จวินสิงกำลังมองนางด้วยสายตาลึกซึ้ง ในดวงตาของเขามีประกายแห่งความรู้สึกบางอย่างที่แฝงอยู่

ต้องยอมรับว่าฉู่จวินสิงเป็นบุรุษที่หล่อเหลามาก ใบหน้าของเขาทุกส่วนล้วนตรงกับรสนิยมของเจี่ยนอันอันอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อถูกชายหนุ่มผู้หล่อเหลาจ้องมองอย่างไม่วางตาเช่นนี้ แม้เจี่ยนอันอันจะมีความสุขุมเพียงใด ก็ยังอดรู้สึกเขินอายขึ้นมาไม่ได้

ยังไม่ต้องพูดว่าที่นี่คือวัดแห่งหนึ่ง และพระที่อาศัยอยู่ที่นี่เดิมทีก็ไม่น่าจะกินเนื้อสัตว์

แม้จะคิดว่าหลังจากพระสงฆ์จากไปแล้วอาจมีขอทานมาอาศัยที่นี่ แต่ขอทานเหล่านั้นจะหาไก่มากมายเช่นนี้จากที่ไหนกัน?

พวกขอทานที่แทบจะไม่มีกินอยู่แล้วจะสะสมไก่มากมายไว้ที่วัดร้างเช่นนี้ได้อย่างไร?

ไม่ว่าฉู่จวินสิงจะคิดอย่างไร เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเจี่ยนอันอันน่าสงสัยมาก

เขาไม่ถามออกมาในตอนนี้ เพราะไม่อยากเปิดโปงนางต่อหน้าผู้คนมากมาย

เมื่อพวกเขาเดินทางไปถึงแดนเนรเทศ ฉู่จวินสิงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะหาทางซักถามเจี่ยนอันอันให้ได้ว่านางเป็นใครกันแน่

ในเมื่อเขาต้องแต่งงาน เขาย่อมไม่อาจรับสตรีที่มีพฤติกรรมลึกลับเช่นนี้มาเป็นภรรยาได้

ในขณะเดียวกัน เจี่ยนอันอันที่ยืนอยู่ด้านนอกห้องโถง ก็จามออกมาอย่างไร้เหตุผล

นางยกมือขึ้นถูจมูกแล้วคิดกับตนเองว่า ‘อากาศดีเช่นนี้ ข้าจะเป็นหวัดไปได้อย่างไร’