ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 51

ฮูหยินใหญ่เริ่มกังวล พวกเขามีคนในจวนอยู่ยี่สิบกว่าชีวิต บัดนี้ล้วนเป็นผู้ถูกเนรเทศ

หากตายลงใต้คมดาบของโจรภูเขา ก็จะไม่มีผู้ใดเก็บศพ

อีกทั้งนางยังไม่แน่ใจนักว่าทหารรักษาพระองค์เหล่านี้มีฝีมือเพียงพอที่จะเอาชนะโจรภูเขาได้ และจะสามารถปกป้องพวกเขาออกจากที่นี่ได้สำเร็จหรือไม่

ฉู่จวินหลุนเองก็ขมวดคิ้ว จ้องมองเจี่ยนอันอันด้วยความสงสัย

แม้ว่าก่อนหน้านี้ ตอนที่พวกเขาเผชิญกับกลุ่มคนชุดดำ เจี่ยนอันอันจะแสดงความกล้าหาญอย่างมาก ใช้เข็มเงินในมือนางสังหารคนเหล่านั้นจนหมด

แต่ตอนนี้พวกเขากำลังเผชิญกับโจรภูเขา ที่นี่มีโจรภูเขามากมาย เข็มเงินของเจี่ยนอันอันจะฆ่าได้สักกี่คน?

นอกจากนี้ ในบรรดาญาติพี่น้องเหล่านี้ ยังมีทั้งคนชราและคนเจ็บป่วยอยู่

ฉู่จวินสิงก็ยังเดินไม่ได้ อย่าว่าแต่จะลุกขึ้นต่อสู้กับโจรภูเขาเลย แม้จะมีเขากับฉู่อันเจ๋ออยู่ด้วย แต่ก็คงสู้พวกโจรไม่ได้ พวกเขาจะเอาชนะโจรภูเขาเหล่านั้นได้อย่างไร?

ฮูหยินใหญ่จึงเอ่ยขึ้นว่า “อันอัน การไปยังค่ายโจรนั้นอันตรายมาก แม้ว่าภูเขานี้จะชันสักหน่อย แต่ข้าคิดว่าเราค่อยๆ เดินช้าๆ ก็ยังพอจะข้ามภูเขานี้ไปได้ ข้าว่าเราไม่ควรเสี่ยงไปค่ายโจรนะ”

คำพูดของฮูหยินใหญ่ได้รับความเห็นชอบจากคนอื่นๆ ทุกคนล้วนคิดว่าความคิดของเจี่ยนอันอันนั้นเสี่ยงเกินไป

เจี่ยนอันอันส่งรอยยิ้มอันมั่นใจให้ฮูหยินใหญ่ “ฮูหยินใหญ่อย่าได้กังวล ข้าย่อมมีวิธีจัดการกับพวกโจรภูเขาเหล่านั้นเจ้าค่ะ”

เจี่ยนอันอันพูดจบ นางหันไปมองคนอื่นๆ แล้วกล่าวเสียงดังว่า “หากทุกคนเชื่อข้า จงทำตามคำข้า เราจะไปที่ค่ายโจรเดี๋ยวนี้ ขอให้ทุกคนวางใจ ข้ารับรองว่าจะพาทุกคนออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัย และเราจะนำเสบียงจากค่ายโจรกลับไปด้วย”

เมื่อได้ยินว่าจะสามารถนำเสบียงจากค่ายโจรกลับไปได้ ก็มีบางคนในหมู่คนของจวนเยียนอ๋องเริ่มหวั่นไหว

พวกเขาล้วนเป็นบ่าวในจวนของเยียนอ๋อง เมื่อจวนถูกยึดทรัพย์ ก็ทำเอาทุกคนในจวนตั้งตัวกันไม่ทัน

ฉู่จวินหลุนกับฉู่อันเจ๋อหันมามองหน้ากันโดยไม่พูดอะไร ขณะที่คนอื่นๆ ก็ไม่แสดงท่าทีคัดค้านใดๆ

เจี่ยนอันอันกวาดสายตามองไปรอบๆ เมื่อเห็นทุกคนฟังคำสั่งฉู่จวินสิงอย่างเคร่งครัด นางจึงส่งยิ้มบางๆ ให้เขาเพื่อแสดงความขอบคุณที่เขาเชื่อใจ

ฉู่จวินสิงเบนหน้ามองไปทางอื่น ก่อนจะกระแอมเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ออกเดินทางกันเถิด”

หานซื่อเมื่อเห็นว่าคนที่ถูกเนรเทศเหล่านี้ล้วนไม่เกรงกลัวความตายและต้องการไปยังค่ายโจร เขาก็ไม่พูดอะไรอีก ทำได้เพียงสั่งให้ทหารรักษาพระองค์สองนายเป็นผู้นำทาง

ในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงเส้นทางสายเล็กที่ค่อนข้างราบเรียบ

องครักษ์ทั้งสองคนนั้นนำทางกลุ่มคนมุ่งหน้าไปยังค่ายโจร

ทุกคนต่างตึงเครียด ขณะที่เดินก็หันมองรอบข้างด้วยความระแวดระวัง เกรงว่าโจรภูเขาอาจจะโผล่มาจากที่ใดที่หนึ่งและจู่โจมพวกเขาโดยไม่ทันตั้งตัว