ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 58

เจี่ยนอันอันก้าวเข้าไปในห้องอย่างมั่นใจ แล้วเดินตรงไปที่เตียง ก่อนจะจับข้อมือของเหวินอิงขึ้นมาตรวจชีพจร

นางหยิบเข็มเงินออกมาจากห้วงมิติของตน เตรียมจะปักเข็มลงไป

เมื่อพวกโจรเห็นเช่นนั้น สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปทันที

โจรคนหนึ่งรีบคว้าแขนของเจี่ยนอันอันไว้ด้วยความโกรธ “เจ้าจะทำอะไร คิดจะวางยาพิษรองหัวหน้าของเราอีกหรือ?”

เจี่ยนอันอันตวัดสายตามองโจรผู้นั้นด้วยความเย็นชา แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “หรือเจ้ามีวิธีแก้พิษนี้?”

เพียงคำเดียว โจรผู้นั้นก็เงียบกริบไม่สามารถโต้เถียงได้

เซิ่งฟางที่ยืนอยู่ข้างๆ โบกมือให้โจรหยุด แล้วส่งสัญญาณว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม

โจรคนนั้นจึงจำใจปล่อยแขนของเจี่ยนอันอัน และถอยไปยืนเงียบๆ

เจี่ยนอันอันไม่สนใจโจรสองคนนั้นอีก นางปักเข็มเงินลงบนข้อมือของเหวินอิงอย่างมั่นคง

นางฝังเข็มลงไปอย่างเบามือ ไม่นานนักเลือดสีดำก็เริ่มไหลออกจากข้อมือของเหวินอิง

เมื่อทำความสะอาดแผลและถอนเข็มออก เจี่ยนอันอันก็หยิบยาถอนพิษออกมาและป้อนเข้าไปในปากของเหวินอิง

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ นางหันไปบอกกับโจรทั้งสองว่า “อีกหนึ่งชั่วยาม นางจะฟื้น”

พูดจบ นางก็ไม่สนใจพวกโจรอีก และเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ

เมื่อกลับมานั่งที่เดิม เจี่ยนอันอันก็เห็นว่าฮูหยินใหญ่ถามด้วยเสียงเบาว่า “เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าถอนพิษให้รองหัวหน้าโจรได้หรือไม่?”

เจี่ยนอันอันพยักหน้าตอบเบาๆ “วางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินใหญ่ก็รู้สึกโล่งใจ

ทุกคนรออยู่ในห้องโถงใหญ่ ไม่นานนัก เซิ่งฟางก็เดินออกมา

เมื่อเขากลับมานั่งบนเก้าอี้ตัวใหญ่ สีหน้าที่ตึงเครียดเมื่อครู่ก็ผ่อนคลายลง และเผยรอยยิ้มออกมาในที่สุด

ปัจจุบัน เมืองอินเป่ยกลายเป็นเมืองร้าง และบนกำแพงเมืองยังมีทหารรักษาการณ์คุ้มกันแน่นหนา

แม้ว่าเขาจะอยากกลับไปเป็นเจ้าเมืองอีกครั้ง ก็คงเป็นไปไม่ได้แล้ว

คิดถึงตรงนี้ เซิ่งฟางก็รู้สึกโกรธแค้นจนกัดฟันกรอด พร้อมกับตวาดออกมาอย่างดุดัน “ฮ่องเต้สุนัขผู้นั้น ครั้งหนึ่งมันสังหารผู้บริสุทธิ์ในเมืองอินเป่ยไปมากมาย บัดนี้ทำให้เมืองอินเป่ยกลายเป็นเมืองร้าง และยังเนรเทศครอบครัวเยียนอ๋องไปที่นั่นอีก!”

เซิ่งฟางกล่าวด้วยความเกรี้ยวกราด “มันคิดอะไรอยู่กันแน่!”

เมื่อครอบครัวของฉู่จวินสิงได้ยินเซิ่งฟางเรียกฮ่องเต้ว่า ‘ฮ่องเต้สุนัข’ พวกเขาก็รู้สึกโกรธเคืองไม่ต่างกัน

แต่หานซื่อและเหล่าทหารรักษาพระองค์กลับรู้สึกใจหายวาบ

เพราะไม่ว่าฮ่องเต้จะทำสิ่งใด ก็ไม่ควรเรียกพระองค์เช่นนั้น

หากคำพูดนี้ไปถึงหูฮ่องเต้ หัวของพวกเขาคงหลุดจากบ่าเป็นแน่

เซิ่งฟางมองเหล่าทหารรักษาพระองค์ด้วยสายตาเย็นชา โดยไม่สนใจเลยว่าพวกเขาคิดอะไรในใจ