ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 80

เจี่ยนอันอันดึงข้อมือของฉู่จวินสิงขึ้นเพื่อตรวจชีพจรให้เขา

นางพบว่าเลือดลมของฉู่จวินสิงกำลังวิ่งพล่านไปทั่วร่าง

หากรักษาไม่ทันการณ์ เกรงว่าเขาคงต้องหมดสติอีกครั้ง

เจี่ยนอันอันรีบนำยาที่ทำให้เลือดลมสงบออกมาจากมิติหนึ่งเม็ด แล้วยัดเข้าปากฉู่จวินสิงทันที

จากนั้นนางก็ซื้อน้ำแร่อีกหนึ่งขวดจากร้านค้าในมิติ แล้วพยุงฉู่จวินสิงให้ลุกขึ้น ค่อยๆ ป้อนน้ำให้เขาดื่ม

ฉู่จวินสิงกลืนยาในปากลงคอพร้อมกับน้ำดื่ม

เมื่อเขาหายใจสะดวกแล้ว จึงหันมองขวดน้ำแร่ที่อยู่ในมือเจี่ยนอันอัน

“นี่คือสิ่งใด?” ฉู่จวินสิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าฉงน

เจี่ยนอันอันไม่คิดจะปิดบังเขาอีกต่อไป

นางจึงบอกไปตามความจริง “นี่คือน้ำแร่ในโลกที่ข้าอยู่ ดื่มแล้วมีประโยชน์ต่อร่างกาย”

ฉู่จวินสิงไม่ได้พูดสิ่งใด เพียงจ้องมองขวดน้ำแร่ที่อยู่ในมือเจี่ยนอันอัน

หากเมื่อครู่เขายังสงสัยในคำพูดเหล่านั้นของเจี่ยนอันอัน

มาถึงตอนนี้ ในที่สุดเขาก็เชื่อว่าเจี่ยนอันอันไม่ใช่คนในโลกนี้เฉกเช่นเขา

หลังจากกินยาที่ทำให้เลือดลมสงบเข้าไป ฉู่จวินสิงรู้สึกว่าเลือดลมภายในร่างกายค่อยๆ สงบลง

แต่เมื่อนึกถึงวันพรุ่งนี้ที่จะมีคนกลุ่มหนึ่งมาลอบสังหารครอบครัวเขา ฉู่จวินสิงก็โกรธจนกัดฟันกรอด

เจี่ยนอันอันตรวจชีพจรให้ฉู่จวินสิงอีกครั้ง

เนื่องด้วยตลอดการเดินทาง ฉู่จวินสิงไม่ได้รีบการดูแลรักษาเป็นอย่างดี ทำให้ร่างกายของเขาใกล้จะพังทลายเต็มที

หากไม่ใช่เพราะฉู่จวินสิงมีปณิธานที่แข็งกล้า บวกกับร่างกายที่แข็งแกร่ง เขาคงหมดสติไปอีกครั้ง

ทว่าจะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ เขาจำเป็นต้องได้รับการรักษาที่ดีกว่านี้

ขณะนี้ภายในห้องมีเพียงแค่สองคน เจี่ยนอันอันจึงตัดสินใจนำยาแก้อักเสบออกมาจากคลังยา เพื่อทำการรักษาให้ฉู่จวินสิง

นางหันไปเอ่ยกับเขา “ฉู่จวินสิง ตอนนี้ข้าจะฉีดยาให้ท่าน ท่านห้ามขยับตัวเด็ดขาด”

ระหว่างที่พูด ในมือเจี่ยนอันอันมียาแก้อักเสบเพิ่มมาหนึ่งขวด

สิ่งที่น่าอัศจรรย์คือ เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยสักนิด

เมื่อน้ำยาไหลเข้าสู่เส้นเลือดของเขา ฉู่จวินสิงรู้สึกถึงความเย็นที่แผ่ซ่านบนแขน

เมื่อเจี่ยนอันอันทำทุกอย่างเสร็จ จึงเงยหน้ามองไปด้านบน

โชคดีที่บนหลังคามีขื่อขนาดใหญ่ นางจึงแขวนขวดน้ำยาไว้บนคาน

“ท่านขยับไม่ได้นะ รอให้น้ำยาหมดแล้ว ข้าจะดึงเข็มออกมาให้ท่านเอง”

เจี่ยนอันอันพูดกับฉู่จวินสิงราวกับกำลังปลอบเด็กน้อยคนหนึ่ง

ฉู่จวินสิงเพียงพยักหน้าเบาๆ สายตามองไปตามท่วงท่าของเจี่ยนอันอัน ไม่ได้ละสายตาไปจากนาง

เมื่อเห็นเจี่ยนอันอันลงจากเตียง เหมือนกำลังจะย้ายไปนั่งที่เก้าอี้

ในที่สุดฉู่จวินสิงเอ่ยขึ้น “เจ้าไม่ต้องไปนั่งที่เก้าอี้ มานอนลงข้างกายข้า”

เจี่ยนอันอันที่เตรียมจะเดินไปที่เก้าอี้ เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่จวินสิง นางชะงักฝีเท้าแล้วหันมองเขา