ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 86

เจี่ยนอันอันตัดสินใจวางภารกิจของห้วงมิติเอาไว้ก่อน

เรื่องธัญพืชห้าชนิดกับน้ำพุวิญญาณ อย่างไรก็ไว้ค่อยว่ากันเถอะ

เจี่ยนอันอันลุกยืนขึ้น ตรงไปอยู่ข้างกายหานซื่อ ก่อนเอ่ยกับเขาเบาๆ

“เมื่อครู่ข้าเห็นนิมิตอีกแล้ว ตอนกลางวันที่หน้าประตูเมืองอินเป่ยจะมีคนกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้น พวกเขาล้วนเป็นคนที่ฮ่องเต้ส่งมาลอบสังหารคนทั้งสกุลของฉู่จวินสิง พวกเจ้าเฝ้าระวังไว้หน่อยเถิด”

หานซื่อเพียงฟังจบ สีหน้าพลันก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมา

เขารีบนำคำเหล่านี้ บอกต่อไปยังทหารรักษาพระองค์พวกนั้น

เจี่ยนอันอันตรงไปหาฉู่จวินสิงกับฉู่อันเจ๋อ นำเรื่องนิมิตที่ตนเห็นบอกแก่คนทั้งสอง

ทั้งสองคนต่างเชื่อในความสามารถเห็นนิมิตของเจี่ยนอันอันอยู่นานแล้ว

ใบหน้าของฉู่จวินหลุนก็ฉายแววเคร่งเครียดออกมาเช่นกัน

ฉู่อันเจ๋อโกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ฮ่องเต้สุนัขพรรค์นี้เหตุใดจึงกัดพวกเขาไม่ปล่อยเสียที

หานซื่อเห็นทุกคนต่างสงบจิตสงบใจลงได้บ้างแล้ว จึงได้ลุกยืนขึ้น แจ้งกำหนดการลงเขา

เนื่องด้วยภูเขาลูกนี้ค่อนข้างสูงชัน เส้นทางลงเขาจึงลำบากตามไปด้วย

คนทั้งกลุ่มเดินกันอยู่หนึ่งชั่วยามกว่า จึงลงจากเขาได้สำเร็จ

ทหารรักษาพระองค์ทุกนายต่างมองไปรอบทิศอย่างระแวดระวัง

ในขณะที่ทั้งกลุ่มมาถึงหน้าประตูเมืองอินเป่ยนี้เอง ทันใดนั้นคนกลุ่มหนึ่งก็กรูล้อมกันเข้ามาจากทั้งสี่ทิศ

ในมือพวกนั้นถือดาบ ไม่พูดจาแม้สักคำก็ตรงเข้าฟาดฟันใส่คนของจวนเยียนอ๋อง

เหล่าคนในครอบครัวที่ไม่รู้สถานการณ์อันใด ต่างก็ตื่นตกใจร้องเสียงดังลั่น เกาะกลุ่มกอดกันกลม

เหล่าทหารรักษาพระองค์ได้เตรียมใจไว้ก่อนแล้ว พวกเขาจึงไม่ได้จับกลุ่มกันยืนนิ่งดูดาย

แต่กลับชักดาบข้างเอวออกมา เริ่มเปิดศึกกับคนกลุ่มนั้น

เจี่ยนอันอันนับดูแล้ว คนกลุ่มนี้มีอย่างน้อยสี่สิบคน

ดูท่านางจะต้องเสียเข็มเงินอาบยาพิษไปอีกหน่อยแล้ว

เจี่ยนอันอันมองขึ้นไปยังหอประตูเมือง เห็นเพียงทหารนายหนึ่งยืนอยู่ด้านบน มองสบลงมาด้วยใบหน้าถมึงทึง

เมื่อเซิ่งฟางเห็นทหารนายนั้น ก็พลันตะโกนขึ้นไปยังหอประตูเมือง

“เฉินหย่งเหนียน เจ้ามัวยืนเซ่ออยู่ทำไม ยังไม่รีบเรียกกำลังพลมาล้อมปราบคนพวกนี้อีก!”

เสียงของเซิ่งฟางดังไปถึงหูของทหารนายนั้น

เขาเพ่งมองให้ดี จนเห็นว่าในบรรดาคนที่ยืนอยู่นอกกำแพงเมือง กลับมีเซิ่งฟางอดีตท่านเจ้าเมืองอยู่ด้วย

เขาไม่ได้ขยับกายและไม่ได้เรียกกำลังพลไปล้อมปราบแต่อย่างใด

เขาผินมองไปยังเซิ่งฟางที่อยู่นอกเมืองแล้วเอ่ยขึ้น “หึ ข้าก็นึกว่าใครมาจองหองอยู่ข้างล่าง ที่แท้ก็อดีตเจ้าเมืองนี่เอง ทำไมเจ้ายังไม่ตายอีก!”

“ตอนนี้เจ้าจะกลับมาทำไมอีก หรือยังอยากกลับเมืองอินเป่ยมาเป็นเจ้าเมืองอีกให้จงได้? ข้าจะบอกอะไรให้นะ เมืองอินเป่ยบัดนี้เป็นของข้า หากเจ้าอยากเข้ามาในเมืองอินเป่ยนี้ ต้องได้รับอนุญาตขากข้าเสียก่อน”

คำพูดของทหารนายนั้น ทำให้เซิ่งฟางที่เดิมยังคงมีใจคาดหวังอยู่บ้าง พลันจมดิ่งสู่ก้นบึ้ง

เซิ่งฟางโกรธเสียจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหน้าผาก