ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 90

“ยารักษาบาดแผลหลายขวดนี้ พวกเจ้าเก็บไว้ใช้ระหว่างทางเถิด” เจี่ยนอันอันหยิบเอายารักษาบาดแผลจำนวนหนึ่งออกมาจากมิติ

หานซื่อรับยารักษาบาดแผลมา ประสานมือคารวะเจี่ยนอันอัน “ขอบคุณคุณหนูใหญ่เจี่ยนยิ่งนัก”

ทหารรักษาพระองค์หลายนายที่ได้รับบาดเจ็บ ต่างก็พากันประสานมือคารวะ แสดงคำขอบคุณอย่างล้นหลาม

รอจนทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นจากไปแล้ว เจี่ยนอันอันจึงเดินมาถึงหน้ารถม้า

ในเมื่อหานซื่อไม่ต้องการนำเสบียงอาหารพวกนี้ไปด้วย นางก็ยินดีนำรถม้ากลับเข้าเมืองอินเป่ย

เหล่าครอบครัวของฉู่จวินสิงที่ยืนออกันอยู่ในเมือง เมื่อเห็นเจี่ยนอันอันเดินเข้ามา ก็มีบ่าวรับใช้เข้ารับช่วงต่อภาระกุมบังเหียนรถม้า

ฮูหยินใหญ่ตรงเข้ามาหา เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล “อันอัน นายทหารพวกนั้นจะทำอย่างไรดีเล่า? หากพวกเขารู้ว่าพวกเราให้ท่านเจ้าเมืองเซิ่งเข้ามาด้วย จะต้องคอยตามรังควานพวกเราเป็นแน่ เจ้าว่าเรื่องนี้ควรทำอย่างไรดี?”

เจี่ยนอันอันตบเบาๆ บนแขนของฮูหยินใหญ่ หัวเราะน้อยๆ พลางตอบ “ฮูหยินใหญ่วางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้ามีวิธีของข้า”

เจี่ยนอันอันจัดแจงให้ทุกคนรออยู่ในเมืองไปก่อน ส่วนนางกลับมาหาพลทหารพวกนั้นอีกครั้ง

ก่อนเอ่ยพูดกับนายทหารเหล่านั้น “พวกเจ้าจงกลับไปยังหอประตูเมือง ลืมเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ให้หมด”

พลทหารเหล่านั้นค่อยๆ กลับไปยังหอประตูเมืองอย่างเชื่อฟัง

เจี่ยนอันอันเอ่ยกับเฉินหย่งเหนียน “เจ้ามากับข้า”

เฉินหย่งเหนียนเดินตามหลังเจี่ยนอันอันอย่างเหม่อลอย เข้าสู่เมืองอินเป่ย

รอจนคนทั้งสองเข้ามาแล้ว ก็มีนายทหารเข้ามาปิดประตูเมืองที่หนาและหนัก

เจี่ยนอันอันถามเฉิงหย่งเหนียน “ในเมืองยังมีเรือนหลังไหนไร้คนอาศัยหรือไม่?”

เฉินหย่งเหนียนเอ่ยตอบด้วยดวงตาแข็งค้าง “ที่หมู่บ้านชิงสุ่ยห่างจากที่นี่ไกลโข มีเรือนอยู่หลังหนึ่งไร้คนอาศัย”

“เจ้ารีบพาพวกเราไปเดี๋ยวนี้เลย” เจี่ยนอันอันพูดพลางผลักเฉินหย่งเหนียนไปอีกแรง

เฉินหย่งเหนียนพยักหน้ารับ เดินนำมาอยู่ยังด้านหน้าสุด

เมื่อเซิ่งฟางได้ยินชื่อของหมู่บ้านชิงสุ่ย ในใจก็เกิดต่อต้านขึ้นมาระลอกหนึ่ง

ที่แห่งนั้นเป็นสถานที่ที่ยากจนข้นแค้นที่สุดของเมืองอินเป่ย

ในบางครั้งถึงจะเห็นชาวเมืองสัญจรไปมา อาภรณ์ที่พวกเขาสวมใส่ก็ล้วนขาดเก่าซอมซ่อ

เมื่อใดที่พวกเขามองมายังกลุ่มของเจี่ยนอันอัน ในสายตาก็ล้วนสะท้อนฉายแววแปลกพิกล

ยิ่งมีคนจำเซิ่งฟางได้ สีหน้าก็ยิ่งดูประหลาดใจมากยิ่งขึ้น

เซิ่งฟางก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าสบสายตากับชาวเมืองพวกนั้น

ในอกเขาอึดอัดคับข้องภายในมาโดยตลอด ที่เมืองอินเป่ยซึ่งเคยเจริญรุ่งเรือง บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนมาอยู่ในสภาพเช่นนี้

ชาวบ้านหมู่บ้านชิงสุ่ย เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวจากด้านนอก ต่างพากันเดินออกจากเรือนมาอย่างไม่ขาดสาย

พวกเขาจึงเห็นว่าเฉินหย่งเหนียนได้พาคนยี่สิบกว่าชีวิตมายังที่แห่งนี้

ผู้เฒ่าคนหนึ่งเมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวจากด้านนอก ก็รีบออกมาจากเรือนทันที

เขาหยุดอยู่ข้างกายของเฉินหย่งเหนียน เอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าใคร่รู้ “หย่งเหนียน เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร แล้วคนพวกนี้เล่าเป็นใคร?”

เฉินหย่งเหนียนเหม่อมองไปยังทิศเบื้องหน้า ไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาแม้สักประโยค