ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 95

ห้องที่อยู่ด้านขวาสุดมีเตียงอุ่นสองหลัง ตรงกลางถูกคั่นด้วยกำแพงดิน

สามารถให้บ่าวรับใช้พักอยู่ที่ห้องนั้นได้

หนึ่งห้องยกให้ครอบครัวของฉู่จวินหลุน

ทว่าอีกสองห้องที่เหลือกลับทำให้ฮูหยินใหญ่ลำบากใจ

นางกับฮูหยินรอง และญาติสายรองอีกห้าคนสามารถพักอยู่ในห้องเดียวกัน

นอกจากนี้ภายในห้องก็มีกำแพงกั้นเช่นกัน

สามารถให้ฉู่อันเจ๋อกับญาติสายรองห้าคนนั้นนอนบนเตียงอุ่นหลังเดียวกันได้

แต่ปัญหาก็คือ ตอนนี้เจี่ยนอันอันกับฉู่จวินสิงยังไม่ได้แต่งงานกัน

หากจะให้พวกเขาสองคนพักอยู่ห้องเดียวกัน เกรงว่าเจี่ยนอันอันคงไม่เห็นด้วย

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเซิ่งฟางอีกคน จะจัดหาที่พักให้เขาอย่างไรดี?

ฮูหยินใหญ่กล่าวกับเจี่ยนอันอันด้วยความลำบากใจ “อันอัน เจ้าก็เห็นแล้วว่ามีห้องแค่นี้ เจ้าอยู่กับจวินสิงได้หรือไม่?”

เมื่อเจี่ยนอันอันได้ยินว่าต้องนอนห้องเดียวกันกับฉู่จวินสิง ก็อดมองไปทางเขาไม่ได้

พบว่าเขาไม่ได้มีท่าทีคัดค้านแต่อย่างใด

ตรงกันข้าม แววตาของฉู่จวินสิงฉายแววคาดหวัง

เจี่ยนอันอันก้มหน้าลง ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

ฮูหยินใหญ่เห็นเจี่ยนอันอันไม่ตอบตกลงก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

หากเป็นสมัยที่ยังอยู่จวนเยียนอ๋อง ไม่มีทางที่จะเกิดสถานการณ์น่าอึดอัดใจเช่นนี้

แต่วันนี้หาใช่วันวาน แค่เจี่ยนอันอันยอมตอบตกลงที่จะอยู่ต่อก็นับว่าหาได้ยากยิ่งแล้ว

นางไม่อยากทำให้เจี่ยนอันอันลำบากใจ

หากเจี่ยนอันอันไม่อยากอยู่ร่วมห้องกับฉู่จวินสิงจริงๆ เช่นนั้นนางก็ต้องคิดหาหนทางอื่น

ฮูหยินใหญ่หันไปมองเซิ่งฟาง “ท่านเจ้าเมืองเซิ่ง ที่นี่มีห้องแค่สี่ห้อง ไม่ทราบว่าท่านควรพักอยู่ที่ใดดี?”

เซิ่งฟางรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกิน

เขามองบรรดาบ่าวรับใช้แล้วตอบ “หากทุกท่านไม่รังเกียจก็ให้ข้าไปพักด้วยได้หรือไม่?”

แม้จะนอนเบียดบนเตียงหลังเดียวกัน แต่ฉู่จวินสิงก็ไม่เคยรุ่มร่ามกับนาง

นางควรเชื่อในการปฏิบัติตัวของฉู่จวินสิง เขาจะไม่ทำอะไรนางแน่นอน

หลังจากใคร่ครวญซ้ำไปซ้ำมา เจี่ยนอันอันก็ตัดสินใจพักห้องเดียวกันกับฉู่จวินสิงในที่สุด

อีกอย่าง ร่างกายของฉู่จวินสิงก็ยังไม่แข็งแรงดีพร้อม หากอาการกำเริบกลางดึก นางเองก็จะได้รักษาได้ทันท่วงที

เจี่ยนอันอันพูดกับฮูหยินใหญ่ “ข้าพักห้องเดียวกันกับฉู่จวินสิงได้เจ้าค่ะ”

ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจโล่งอกทันที

“อันอัน ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ” ฮูหยินใหญ่จับมือเจี่ยนอันอันด้วยรอยยิ้ม

เจี่ยนอันอันเหลือบมองเหยียนเซ่าเว่ยที่ถูกมัดอยู่ เวลานี้เขากำลังหลับตา เหมือนกำลังพักผ่อน

นางสะกิดฉู่จวินสิง “ท่านจะทำอย่างไรกับเขา?”

ฉู่จวินสิงตะโกนใส่เหยียนเซ่าเว่ย “เหยียนเซ่า ที่นี่ไม่มีคนนอกอยู่แล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องเสแสร้งอีก”

บุรุษที่มีนามว่าเหยียนเซ่าลืมตาขึ้นโดยพลันที่ได้ยินคำพูดของฉู่จวินสิง