Final Call ประกาศครั้งสุดท้าย... อย่าท้าทายกัปตัน JAPAN | ที่ปรึกษา

sprite

หลังจากหมอรู้และทวนเรื่องไทเปคราวๆ ฉันที่นั่งตรงข้ามก็กำซองเอกสารในมือแน่น ตอนนี้พูดอะไรไม่ออกจริงๆ ทำได้แค่มองหน้าหมอ และรอ..รอว่าเขาจะแนะนำอะไรต่อ

"ดีแล้วครับที่เข้ามาปรึกษาก่อน แต่ถ้าจะรักษา..คุณต้องพาคนไข้มาเจอผมด้วย ผมอยากคุยกับเธอ^^"

งานยากเลยล่ะ..ฟังจากที่เชนเล่าในคลิปเสียง ไม่ต้องเดาให้ปวดหัว ไทเปเธอไม่มาแน่นอน

"ถ้าเกิด...ฉันพามาไม่ได้ล่ะคะ คุณหมอพอจะมีวิธีอื่นไหมคะ?" ฉันถามเสียงสั่นเครือ อยากได้คำแนะนำจากจิตแพทย์ตรงหน้ามาก บางทีเขาอาจจะมีเหตุผลให้ฉันพูดเกลี้ยกล่อมไทเปได้

"ครับ ผมต้องถามก่อน สถานะคุณกับคนไข้ตอนนี้เป็นยังไง คุณคือญาติคนเดียวของเธอ คุณเป็นคนที่เธอเชื่อใจและไว้ใจที่สุดใช่ไหม?"

ฉันพยักหน้าตอบเบาๆ แต่รู้สึกไม่แน่ใจนิดหน่อย... เพราะหลังจากที่รู้เรื่องจากกัปตันต้นไม้แล้ว ฉันก็ไม่ได้ติดต่อน้องอีกเลย น้องเองก็ไม่โทรไม่ทักไลน์มาหาฉัน เราเงียบหายกันไปทั้งคู่

"ดูคุณไม่มั่นใจนะ?" จิตแพทย์ตรงหน้าถาม เขาพยายามจ้องตาฉัน เพื่อเค้นความจริง

"เอ่อ..ค่ะ ไม่มั่นใจ" ฉันตอบเบาๆพลางก้มมองปากกาที่หมอเขียน เขาทั้งจดทั้งใช้เครื่องบันทึกเสียง ..เพื่อบันทึกลายละเอียดของคนไข้ที่ฉันเล่าไป

"ทำไมล่ะ? คุณเป็นคนห่างจากคนไข้ หรือคนไข้ห่างจากคุณครับ? ห่างที่ผมหมายถึง..คือทั้งตัวและความรู้สึก ตอนนี้คุณได้อยู่กับคนไข้ไหม?"

ฉันเอามือนวดหว่างคิ้ว พยายามให้สิ่งที่หนักอึ้งในหัวมันหลุดๆออกไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้น..และตอบหมอตามตรง

"ฉันเองค่ะ..ที่ห่างออกมา"

"เพราะอะไรครับ?"

"เพราะเรื่องที่ฉันบอกหมอก่อนหน้านี้ค่ะ เรื่องที่น้องสาวมีพฤติกรรมแปลกๆ เธอติดกล้องในห้องนอนฉัน หยิบชุดทำงานฉันไปมีอะไรกับผู้ชายและถ่ายคลิปส่งมาข่มขู่ฉัน คือฉันไม่แน่ใจว่าเพราะอะไร น้องถึงทำแบบนี้ ก็เลยแยกตัวออกมาก่อนค่ะ"

หมอพยักหน้าตามแล้วจดรายละเอียดที่ฉันพูดเมื่อกี้ลงกระดาษสีขาวคร่าวๆ เขาเหลือบมองฉันนิดหน่อย..เหมือนรอว่าฉันจะพูดอะไรต่อ

"แต่พอได้ฟังคลิปเสียงจากแฟนเก่า..ที่ฉันเล่าให้หมอฟัง เหมือนเธออยากให้ฉันร่วมอะไรอย่างว่า กับเธอ แบบว่า...หลาย"

"ผมเข้าใจครับ พอแล้ว^^" ฉันเม้มปากสนิทแล้วเงยขึ้น..พยักหน้ารัว ขอบคุณหมอมากที่พูดตัดบทฉัน เพราะให้ฉันพูดตรงๆฉันก็เขินเหมือนกัน

"งั้นผมถามต่อ ตอนเด็กๆมีเหตุการณ์อะไรไหม? ที่คุณรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่าน้องสาว ไม่ว่าจะเรื่องของเล่น เสื้อผ้า ผลการเรียน?^^"

ฉันนั่งนิ่ง..พยายามนึกถึงเรื่องราวในอดีต ถึงฉันจะจำไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แต่ก็พอรู้อยู่แก่ใจ..แค่มองเสื้อผ้าที่น้องใส่ ของที่น้องใช้ แค่นี้...

"ใช่ค่ะ..ฉันเรียนเก่งกว่าน้อง และช่วงที่พ่อกลับบ้านใหญ่และหายไปไม่ติดต่อมา แม่ไม่มีเงินซื้อของเล่นใหม่ให้น้องค่ะ น้องได้เล่นของเล่นเก่าฉัน ใส่เสื้อผ้าเก่าๆฉัน ...ใช้หนังสือเรียนต่อฉัน..."

ฉันเอามือปิดปากสนิทเพราะริมฝีปากเริ่มสั่นระริก อยู่ๆฉันก็พูดไม่ออก..เพราะภาพไทเปยืนร้องไห้ชี้ของเล่นที่เธออยากได้ มันเด้งเข้ามาในหัวฉัน มันฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนนั้นไทเปอยากได้มาก...แต่แม่ไม่ยอมซื้อให้ เพราะก่อนหน้านี้แม่เพิ่งซื้อให้ฉันไป

'มันแพงลูก ของพี่เจแปนก็มี..เล่นของพี่นั่นแหละ!'

'หนูอยากได้เป็นของตัวเองบ้าง ฮือๆ'

'แม่ไม่มีเงินลูก ของพี่ก็เหมือนกัน..ใช้ด้วยกันเล่นด้วยกันได้!''

'ไม่เอา แม่ขาฮือๆ'

'งั้นเรียนเกรดดีๆให้ได้เท่าพี่ แม่จะซื้อให้!'

ฉันรีบปาดน้ำตาออกจากแก้ม..เมื่อเห็นว่าตัวเองร้องไห้ออกมา แถมจิตแพทย์ตรงหน้า เขากำลังนั่งจ้องอยู่ด้วย

"คุณโอเคนะ^^"เขาถามพร้อมยื่นกล่องทิชชู่ให้ฉัน

"ค่ะ ขอบคุณค่ะ"

"อีกอย่างที่ผมต้องถามคุณตรงๆ ไม่ต้องอาย..ตอบความจริง เรื่องนี้จะถูกเก็บไว้ที่นี่..และจะไม่มีการพูดถึงในที่สาธารณะ "

"ค่ะ" ฉันกลืนก้อนสะอื้นลงคอ เพื่อเตรียมพร้อมกับคำถาม

"น้องสาวคุณ..เคยถูกล่วงละเมิดทางเพศไหม?" ฉันเหยียดตัวตรง จ้องหน้าหมออย่างหนักแน่น แต่หมอกลับมองฉันแปลกๆ เขาขมวดคิ้ว..แล้วมองนิ้วฉันที่เขี่ยไปมาอยู่บนโต๊ะ

"ไม่เคยค่ะ"

"ไม่เคย? หรือคุณไม่รู้ครับ?" สายตาที่หนักแน่น..ที่ฉันหวังยืนยัน อยู่ๆมันก็อ่อนวูบลง

"ค่ะ..ไม่รู้ น้องไม่ได้บอกอะไร แต่ฉันคิดว่าไม่ค่ะ"

"ครับ..ไว้ผมจะถามคนไข้เอง" หมอขีดปากกาสีแดงในช่องอะไรสักอย่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา..แล้วส่งกระดาษแผ่นนั้นให้ฉัน

"นี่คือวิธีเกลี้ยกล่อมคนไข้มาพบผม ที่ผมขีดปากกาสีแดงคือ คุณห้ามบอกเด็ดขาดว่าคนไข้กำลังป่วยเป็นโรคอะไร เพราะไม่มีใครยอมรับและคนไข้จะรู้สึกอาย จนต่อต้านไม่ร่วมการรักษา^^"

"ค่ะ" ฉันอ่านข้อความในกระดาษและพยักหน้าตาม

ซื้อของใหม่ๆให้เธอ ถามว่าเธออยากได้อะไร? กินอะไร? เติมสิ่งที่เธอขาดตอนเด็กๆให้ และค่อยๆโน้มน้าว

ฉันพยักหน้าตามเหมือนเดิม แต่ตอนนี้เริ่มยิ้มออกแล้ว

แนะนำแบบประโยคบอกเล่า คุณเล่าให้เธอฟัง..ว่าคุณมาพบจิตแพทย์ทุกอาทิตย์เพราะปวดหัวเรื่องงาน แต่อย่าหลุดพูดเด็ดขาด...ว่าคนไข้ป่วยเป็นอะไรต้องมาที่นี่ไหม แค่คุณถามว่านอนหลับไหม?..ช่วงนี้คิดงานออกรึป่าว? เอาเรื่องชีวิตประจำวันของเธอโน้มน้าว ให้เธอเข้าใจง่ายๆ

"ค่ะ คุณหมอ" แล้วจิตแพทย์ก็หยิบนามบัตรส่งให้ฉัน

"ถ้ายากที่จะมาโรงพยาบาล...นัดที่อื่นได้ตามสะดวกครับ คนไข้จะได้ผ่อนคลาย^^"

"ขอบคุณมากค่ะ..ว่าแต่ รักษาหายขาดใช่ไหมคะ?" ฉันรีบถามเพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเอง

"ครับ แต่ต้องใช้เวลาครับ ผมเอาใจช่วยและจะช่วยสุดความสามารถ คุณไม่ต้องเครียดนะ^^"

ใช่ รอยยิ้มนั้นมันเหมือนแสงสว่าง...ฉันเบาหวิวจนต้องดีดตัวลุกขึ้นยกมือไหว้หมอหลายครั้ง ตอนนี้ฉันรู้สึกมีแรงมาก..มีกำลังใจขึ้นสุดๆ ฉันอยากจะกลับคอนโดแล้วจัดกระเป๋าบิน หาเงินรักษาน้องตอนนี้เลย

ไทเปต้องหาย หายมาเป็นน้องสาวที่น่ารักๆของฉันเหมือนเดิม

ออกมาจากห้องตรวจ กัปตันต้นไม้ก็นั่งเหมือนเดิมไม่ไปไหน เขานั่งขาไขว่ห้างกระดิกเท้าไปมาและกวาดสายตามองฉัน ที่ตอนนี้เดินช้าๆถือซองสีน้ำตาลไปนั่งข้างๆเขา

"ไง..โอเคไหม? "

"ค่ะ หมอให้คำปรึกษาดีมาก รู้สึกมีกำลังใจขึ้นเยอะ เหลือแต่ว่า..จะเกลี้ยงกล่อมไทเปยังไง แต่หมอเขามีวิธีมาให้และแนะนำคร่าวๆแล้วค่ะ ถ้าไม่ได้ผลยังไงค่อยติดต่อเขาอีกที^^"

อ่าน Final Call ประกาศครั้งสุดท้าย... อย่าท้าทายกัปตัน JAPAN | ที่ปรึกษา

นิยาย Final Call ประกาศครั้งสุดท้าย... อย่าท้าทายกัปตัน นี้เต็ม อ่าน JAPAN | ที่ปรึกษา และบทอื่น ๆ ได้ที่นี่

นิยาย Final Call ประกาศครั้งสุดท้าย... อย่าท้าทายกัปตัน โดย โนเนจัง กำลังมาถึงสถานการณ์ที่น่าทึ่งโดยมี JAPAN | ที่ปรึกษา ที่ซึ่งความรักของนักแสดงนำชายและนางเอกจะดำเนินไป ติดตามนิยายเรื่องนี้ได้ที่ novelones.com

คำค้นหาที่เกี่ยวข้อง:

Final Call ประกาศครั้งสุดท้าย... อย่าท้าทายกัปตัน JAPAN | ที่ปรึกษา

นิยาย Final Call ประกาศครั้งสุดท้าย... อย่าท้าทายกัปตัน JAPAN | ที่ปรึกษา