ตอนที่ 157 เซ่อซ่า
“โอเค วันเวลาเธอนัดนะ”วรินทรหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วเดินกอดไหล่เธอ
คาร่ามองเธอค้างไว้ แล้วมองกระเป๋าในมือตน ออกมากระเป๋าแบนแน่
“ร้านนั้นไม่เลวเลย เป็นสไตล์แฟชั่นปีใหม่กำลังนิยมเลย ไปดูกัน” สายตาคาร่าล็อคเป้าไปที่ร้านหนึ่ง แล้วลากวรินทรเข้าไป
วรินทรตามไปอย่างช่วยไม่ได้ มองคาร่าเดินไปซ้ายทีขวาที
“ทาวัตคะ คุณว่าชุดนี้เป็นไงบ้าง? เข้ากับฉันไหม?”น้ำเสียงนุ่มนวลคุ้นหูดังมาจากประตูถัดมา ทำให้วรินทรมองตามไป
เธอเห็นธารีกำลังถือเดรสสีเหลืองอ่อนทาบตัวดู แม้ว่าจะนั่งอยู่บนวีลแชร์ ก็ไม่สามารถทำอะไรกับรอยยิ้มที่สวยงามของเธอได้
“อื้ม ชอบก็ซื้อสิ”ทาวัตนั่งบนโซฟาตัวกลมในร้าน นั่งไขว่ห้าง ดูมีเสน่ห์
วรินทรมองไปทางเขา ใบหน้าที่อ่อนโยน ยิ้มอ่อนโยนทำให้เขาดูนุ่มนวล ไม่เหมือนใบหน้าเย็นชาตอนออกมาจากทิวลิปวิลเลจ
บอกว่ามีธุระงั้นหรอ!? ที่แท้ก็พาสาวมาเที่ยว
วรินทรมุมปากคว่ำลงอย่างอดไม่ได้พลางพึมพำกับตัวเอง จากนั้นก็นั่งบนโซฟาเลิกมองพวกเขา
ทำเป็นมองไม่เห็นก็แล้วกัน ตอนนี้เธอไม่อยากจะมองหน้าทาวัต!
“วรินทร เธอคิดว่าตัวนี้เป็นไง?” แต่ว่าวรินทรลืมไปสนิทเลยว่ายัยคาร่าเสียงดังอยู่ที่นี่ ที่แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นด้วยก็ถูกจับได้แล้ว
“เบาหน่อยไม่ได้หรือไง?”วรินทรมองอย่างกล้าๆกลัวๆ “สวยๆ รีบซื้อรีบไปกันเถอะ”
“ไม่ได้ ฉันอยากลองอีกตัว รอแปปนะ” คาร่าลองทาบตัวอีกครั้งจากนั้นก็หยิบอีกตัวไปลองในห้องลองเสื้อผ้า
เฮ้ๆๆ!
วรินทรยื่นมือออกไปมีความแข็งนิดหน่อย คิดอยากจะพิงโซฟา ก็ได้ยินเสียงจากด้านข้าง
“โอ้ ทาวัต คุณวรินทรนี่ บังเอิญจังเลยนะคะ” ธารีดันทาวัตให้มาทางวรินทร พอเห็นวรินทรใบหน้าก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ทาวัตพยักหน้าเบาๆ ไม่ได้พูดอะไร สีหน้านิ่งเรียบเฉย
“บังเอิญจัง” วรินทรเผยรอยยิ้มออกมา เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ จากนั้นก็กรอกตา
“คุณวรินทรก็ชอบเสื้อผ้าร้านนี้หรอคะ? มาคนเดียวหรอ?”ธารีแกล้งทำเป็นไม่เห็นท่าทางเย็นชาของวรินทร พูดต่อ น้ำเสียงหวานจนเลี่ยน
“อืม” วรินทรไม่มีอารมณ์จะพูดอะไร สอดมือไว้ที่กระเป๋าแจคเก็ต พูดอย่างไม่ใส่ใจ
“อย่างงี้นี่เอง” ธารีมองเธออย่างเห็นอกเห็นใจ “คุณวรินทรมาเดินกับพวกเราไหม? วันนี้ทาวัตว่างพอดีเลยพาฉันมาเดินเล่นน่ะค่ะ”
พูดไปด้วยยิ้มไปด้วย พลางมองทาวัตอย่างเขินอาย
“ไม่เอาดีกว่า ฉันชอบเดินคนเดียว” วรินทรยิ้มอ่อนมองเธอสุภาพสุดๆ แต่สายตาไม่เหลือบไปมองทาวัตแม้แต่น้อย
อยากกนด่าสองคนนี้ โลกกลมจริงๆ ออกมาเดินเล่นก็ยังจะเจอ แถมยังไม่ปล่อยให้ไปชอปปิ้งอย่างมีความสุขอีก?
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: หนี้รักประธานเจ้าเล่ห์
ก็รู้นี่นาว่าตอนที่หายไปกำลังท้อง ทำไมไม่ถามถึงเด็ก...