ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1010

บทที่ 1010 สนทนา

“ราชาเสือ!”

ราชาหมาป่าเลือดแดงโกรธจัด ผุดลุกขึ้นยืน ร่างกายใหญ่โตน่าสะพรึงกลัว สายตาจ้องมองราชาเสือลมดำด้วยความโกรธเกรี้ยว

“เจ้ากำลังตะคอกใส่ใคร?!”

“ข้ากำลังตะคอกใส่ใคร?” ราชาเสือลมดำก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน ร่างกายของมันเล็กกว่าราชาหมาป่ามาก แต่ท่าทางไม่ด้อยไปกว่าเลย

“ข้ากำลังตะคอกใส่มนุษย์นั่น! ตั้งแต่เมื่อใดที่มนุษย์คนหนึ่งเข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องราวระหว่างข้ากับเจ้าได้?! เขาอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเจ้า ก็ควรจะประพฤติตนให้อยู่ในกรอบ! เขามีคุณสมบัติใดที่จะก้าวออกมาข้างหน้า?”

ราชาหมีเฒ่าถอนหายใจ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย แต่ราชาหมาป่ากับราชาเสือกลับอยากจะชักดาบใส่กัน

เรื่องแบบนี้ก็ไม่ใช่ครั้งหรือสองครั้ง ในฐานะผู้อาวุโส ราชาหมีเฒ่าพยายามจะไกล่เกลี่ยแต่ก็ไม่สามารถจัดการได้

“ข้าขอบอกเจ้าไว้ตรงนี้เลยว่า เขามีคุณสมบัติ!” ราชาหมาป่าเลือดแดงชี้จ้าวอู่เจียง พูดทีละคำอย่างช้า ๆ

“เขา จ้าวอู่หยาง เป็นพี่ใหญ่ของข้า! หากเขาต้องการมีส่วนร่วมในเรื่องนี้ก็ย่อมได้! ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้หากเขาเพียงแค่พูดประโยคเดียวว่าต้องการฆ่าเจ้า! เจ้าจะไม่มีทางเดินออกจากโถงนี้ไปได้ เจ้าเชื่อหรือไม่!”

ราชาเสือลมดำชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะอย่างอดไม่ได้

“เฮ่อ ๆ”

พี่ใหญ่ของราชาหมาป่าเลือดแดง?

พี่ของราชาหมาป่าเลือดแดงเป็นมนุษย์?

ช่างเป็นเรื่องตลกสิ้นดี!

ราชาหมาป่าคิดว่าเขา ราชาเสือ เป็นเด็กสามขวบที่หลอกได้ง่าย ๆ หรือไร?

ราชาเสือลมดำส่ายหน้า มองไปรอบ ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “เจ้าคิดว่าคำพูดแบบนี้…”

เสียงของมันค่อย ๆ เบาลง เพราะมันพบว่าแววตาของเหล่าสัตว์ปีศาจเขาซยงในห้องโถงทุกตัวบ่งบอกว่าสิ่งที่ราชาหมาป่าพูดเป็นความจริง

จ้าวอู่หยางคือพี่ชายของราชาหมาป่า หากจ้าวอู่หยางบอกว่าจะกักตัวเจ้าไว้ที่นี่ เจ้าก็จะกลับไปไม่ได้

“ข้าจะเชื่อเจ้าสักครั้ง ฮ่า ๆ”

สีหน้าจ้าวอู่เจียงเรียบเฉย ไม่หวั่นไหวต่อเกียรติยศหรือความอัปยศ ดวงตาของเขาเปล่งประกายร้อนแรง สิ่งที่เขาสนใจไม่ใช่บรรดาผู้ติดตามที่บรรลุขั้นจักรพรรดิระดับหนึ่งหรือสองของราชาเสือลมดำ แต่เป็นตัวราชาเสือลมดำเอง

เขายิ้มอย่างอ่อนโยนและกล่าวว่า “ข้าอยากประลองกับเจ้า ราชาเสือ!”

เสียงสูดหายใจด้วยความตกใจดังขึ้น

พี่ชายของราชาหมาป่าอย่างจ้าวอู่หยางต้องการประลองกับราชาเสือ หลัวเฟิง?

ผู้ฝึกตนชาวมนุษย์ที่ยังไม่ผ่านการทดสอบขั้นจักรพรรดิกลับต้องการประลองกับราชาเสือ หลัวเฟิง?

ยังจะเป็นการประลองฝีมือหรือ? ไม่ใช่การเดินเข้าปากเสือหรอกหรือ?

แม่ทัพเสือและคนอื่น ๆ ยืนตะลึงอยู่กับที่ แต่ด้วยท่าทางของราชาหมาป่า พวกเขารู้สึกว่าจ้าวอู่หยางมีความกล้าหาญมาก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่าเขาประเมินตัวเองสูงเกินไป

จ้าวอู่หยางกับราชาเสืออยู่คนละระดับกันโดยสิ้นเชิง

จ้าวอู่หยางยังไม่ได้ผ่านการทดสอบของขั้นจักรพรรดิ ขณะที่หลัวเฟิงเป็นขั้นจักรพรรดิระดับสี่แล้ว และเมื่อใช้ร่างแท้จริง เขาสามารถต่อสู้กับผู้ฝึกตนชาวมนุษย์ระดับห้าได้ด้วยซ้ำ

แต่จ้าวอู่หยางท้าทายหลัวเฟิง?