ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1009

บทที่ 1009 คันไม้คันมือ

ชั้นที่สามสิบเอ็ดของดินแดนลับเต๋อเหลียน

เทือกเขาซยง โถงบนยอดเขาหลัก

ทหารเสือห้าตนผู้แข็งแกร่งภายใต้การบังคับบัญชาของราชาเสือลมดำแห่งเขาชิวหลิวเตรียมพร้อมและรอคอยด้วยความกระตือรือร้น

ส่วนทางฝั่งภูเขาซยงมีผู้แข็งแกร่งสามตนมาถึงแล้ว ตนหนึ่งคือแม่ทัพเสือดาวซึ่งเป็นหนึ่งในสี่แม่ทัพใหญ่ ส่วนอีกสองตนคือผู้พิทักษ์สองในสี่ของภูเขาซยง ลิงหน้าขาวและแกะบ้า

ผู้พิทักษ์ลิงหน้าขาวได้ชื่อนี้เพราะมีใบหน้าขาวซีด จึงถูกเรียกว่าลิงหน้าขาว ส่วนแกะบ้ามีนิสัยคลุ้มคลั่ง ปกติแล้วจะรักษาระเบียบวินัยและทำทุกอย่างได้ดี แต่เมื่อใดที่โมโห มันก็จะบ้าคลั่ง คุ้มดีคุ้มร้าย แทบไม่มีใครสามารถหยุดยั้งได้

ไม่ว่าจะเป็นเสือดาว ลิงหน้าขาว หรือแกะบ้าคลั่ง ต่างก็มีการบำเพ็ญเพียรขั้นจักรพรรดิระดับหนึ่ง

ราชาหมาป่าเลือดแดง เสี่ยวไป๋ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล มันไม่ได้กังวลว่าจะหาคนสองคนมาร่วมการประลองครั้งนี้ไม่ได้ แต่เป็นเพราะลิงหินออกไปนานแล้ว ยังไม่กลับมา

มันกังวลว่าด้านจ้าวอู่เจียงจะเกิดเรื่อง หรือว่าการบำเพ็ญเพียรจะมีปัญหา

ราชาเสือลมดำนั่งบนเก้าอี้หิน ดื่มชาไปแล้วสองถ้วย ในปากรู้สึกจืดชืดไปหมด แต่ภูเขาซยงยังไม่สามารถรวบรวมคนได้ เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ราชาหมาป่า คนของเขาซยงไม่เพียงพอหรือ? ต้องการให้ข้ายืมตัวจากกองทัพเสือร้ายสักสองตนหรือไม่?”

“ฮึ ข้ากำลังคัดเลือกผู้ใต้บังคับบัญชาที่เหมาะสมเพื่อหลีกเลี่ยงความแตกต่างด้านพลังที่มากเกินไปต่างหาก จะได้ไม่ทำให้คนของเจ้าถูกทุบจนจิตใจแตกสลาย ทำให้เจ้าเสียหน้ามากเกินไป” ราชาหมาป่าโต้กลับอย่างเผ็ดร้อน

นับตั้งแต่ราชาหมาป่าเลือดแดงมาถึงชั้นที่สามสิบเอ็ด และประสบความสำเร็จในการขึ้นครองตำแหน่งราชาแห่งเขาซยง มันไม่ลงรอยกับราชาภูเขาที่อยู่ติดกันก็คือ ราชาเสือลมดำ

พวกมันต่างโต้เถียงกันด้วยถ้อยคำที่เฉียบคมมาโดยตลอด และวันนี้ก็เช่นกัน หากไม่ใช่เพราะราชาหมีเฒ่าช่วยกลบเกลื่อนสถานการณ์ คิดหาวิธีแก้ไขอย่างชาญฉลาด วันนี้คงไม่อาจจบลงด้วยดีได้

เสี่ยวไป๋รักหน้าตา ราชาเสือลมดำก็เช่นกัน เมื่อสองคนที่รักหน้าตาปะทะกันย่อมไม่มีใครยอมลงก่อน

“แค่ก แค่ก” ราชาหมีไอสองครั้ง…คนหนุ่มช่างมีอารมณ์ร้อนเหลือเกิน

“องคืราชา เหมาเหมากลับมาแล้วขอรับ”

ลิงหินวิ่งเข้ามาในห้องโถง คุกเข่าลงข้างหนึ่งเบื้องหน้าหน้าราชาหมาป่าเลือดแดง ท่าทางนอบน้อม “แม่ทัพเสือและแม่ทัพหมีทำภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว ตอนนี้กำลังเร่งเดินทางมา”

มันอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงฮึดฮัดเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงทุ้มว่า

“เมื่อทุกคนมาพร้อมกันแล้วก็เริ่มกันเถอะ ข้ายังรอเครื่องสุราวิเศษจากราชาหมี”

ข้างกายมันมีองครักษ์เสือร้ายห้าคนสายตาเย็นชาและแผ่จิตสังหาร ก้าวออกมาหนึ่งก้าวยืนอยู่กลางโถง จ้องมองตรงไปยังฝ่ายตรงข้ามจากเขาซยง

แม่ทัพหมีมีใบหน้าซื่อ ๆ มันก้าวเข้าสู่กลางโถง ลมหายใจของมันล็อกเป้าหมายไปที่ขั้นจักรพรรดิระดับสองในบรรดาองครักษ์เสือร้ายทั้งห้าตน ความหมายชัดเจนว่ามันเลือกคู่ต่อสู้ไว้แล้ว จะเริ่มกัดกระดูกชิ้นที่ยากที่สุดก่อน

แม่ทัพเสือดึงขวานใหญ่สองเล่มออกมา ดวงตาข้างเดียวของมันเต็มไปด้วยแววอำมหิต เสียงแหบพร่า

“ผู้ใดก่อน!”

“รอสักครู่” จ้าวอู่เจียงกล่าว แย้มยิ้มอ่อนโยน เขาก้าวเข้าไปในกลางห้องโถง แทรกตัวเข้ามาในบรรยากาศที่ตึงเครียดแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้ารู้สึกคันมือเล็กน้อย ไม่ทราบว่าจะสามารถเข้าร่วมการประลองครั้งนี้ได้หรือไม่?”

ราชาเสือลมดำจ้องมองด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว ทุบที่วางแขนเก้าอี้หินดังปัง แล้วตวาดด้วยความโกรธ “เรื่องระหว่างพวกเราผู้ฝึกตนปีศาจ จะให้เจ้าที่เป็นผู้ฝึกตนมนุษย์เพียงคนเดียวมายุ่งได้หรือ?”