ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1018

บทที่ 1018 ข้าแตกต่าง

บนกระดานอันดับยอดฝีมือ จะมีรายชื่อของผู้ฝึกตนทุกคนที่เข้าสู่ดินแดนลับเต๋อเหลียนในครั้งนี้

ใครก้าวขึ้นสู่ขั้นจักรพรรดิเร็วที่สุด ใช้เวลาเท่าไหร่ ใครสังหารศัตรูในดินแดนลับเต๋อเหลียนได้มากที่สุดและมีพลังรวมเท่าไหร่ ใครได้รับเมล็ดบัวจากใจกลางดอกบัวมากที่สุด และอื่น ๆ ทั้งหมดล้วนมีการบันทึกไว้

อันดับนี้จัดทำโดยหอสมบัติหมื่นวัตถุ

แทบจะไม่มีใครสงสัยในความจริงแท้และความน่าเชื่อถือของอันดับนี้

เช่นเดียวกับก่อนที่ดินแดนลับเต๋อเหลียนจะเปิด จูกัดเซี่ยวไป๋แห่งหอสมบัติหมื่นวัตถุได้แนะนำยอดฝีมือให้ทุกคนได้รู้จัก เมื่อใกล้จะสิ้นสุด หอสมบัติหมื่นวัตถุก็ยังคงแนะนำและเปิดเผยข้อมูลให้กับทุกคน

ตามที่กล่าวกันว่า มีผู้ยิ่งใหญ่บางคนของหอสมบัติหมื่นวัตถุได้ตกลงกฎเกณฑ์บางอย่างกับดินแดนลับเต๋อเหลียนหรือก็คือดินแดนลับเต๋อเหลียนนี้

ดังนั้นอันดับยอดฝีมือที่ให้ไว้ในตอนท้ายจึงเป็นบันทึกที่แม่นยำที่สุดที่มาจากดินแดนลับเต๋อเหลียน

เพียงแต่ลงชื่อว่าเป็นของหอสมบัติหมื่นวัตถุเท่านั้น

เทือกเขาซยง ยอดเขาหลัก

เหล่าปีศาจที่ฝึกวิชาต่างชนแก้วดื่มสุรา พูดคุยยกยอปอปั้นจ้าวอู่หยาง พี่ใหญ่ของราชาหมาป่า

ความแข็งแกร่งของจ้าวอู่หยางทุกคนได้เห็นกับตา

ความแข็งแกร่งเช่นนี้ เหนือกว่าอัจฉริยะทั้งหมดที่พวกมันเคยพบเห็นมาก่อน

พวกมันไม่รู้ว่าความแข็งแกร่งเช่นนี้มาจากไหน แต่ที่มาไม่สำคัญ สิ่งสำคัญที่สุดคือการมีและสามารถใช้ได้

จ้าวอู่เจียงไม่ได้หลงตัวเองไปกับคำชมเชยมากมาย เขารู้ดีว่าตนเองแข็งแกร่งเกินระดับการฝึกฝนจริง ๆ

แต่เขาก็รู้จักตัวเอง เข้าใจว่าความแข็งแกร่งแบบนี้มีจุดอ่อนมากมาย

หากต้องต่อสู้กับศัตรูจริง ๆ วิชาสายฟ้าของเขาช้าเกินไป เพลงกระบี่ชิงเหลียนก็ช้า ทั้งยังต้องใช้ปราณกระบี่มหาศาลอีก

สิ่งเดียวที่เขาสามารถใช้ได้จริง ๆ ก็คือวิชามารกลืนสวรรค์ที่ซ่อนไว้ และร่าวอวตารเทพปีศาจของสำนักเทพอสูร

ร่างวิญญาณก็ยังคงเป็นเพียงร่างวิญญาณ ไม่มีกายเนื้อมาเสริม ย่อมมีข้อจำกัดมากมาย วิญญาณของเขาก่อร่างขึ้นจากพลังปีศาจอันมหาศาล ดังนั้นจิตวิญญาณของเขาจึงเป็นหยินโดยพื้นฐาน

หยินของเขาแข็งแกร่งกว่าหยาง

เขามีคำถามมากมาย เช่น ทำไมสามสิบชั้นแรกของดินแดนลับเต๋อเหลียนถึงไม่มีสัตว์ปีศาจที่แข็งแกร่งมากมายเช่นนี้ และทำไมสัตว์ปีศาจเหล่านี้ถึงไม่ออกไปจากดินแดนลับเต๋อเหลียน

อีกทั้งทำไมเสี่ยวไป๋ถึงรู้เรื่องสุสานโบราณ ถึงกับรู้ว่าข้างในมีอาวุธเต๋าที่แตกหักอยู่ เสี่ยวไป๋ไม่ใช่คนเผ่าโหย่วอวี๋ มันเคยเข้าไปข้างในหรือ? เข้าไปได้อย่างไร? หากไม่ได้เข้าไป แล้วรู้ได้อย่างไร?

เมื่อเสี่ยวไป๋อยู่ตามลำพังกับจ้าวอู่เจียง มันชอบเปลี่ยนกลับเป็นรูปร่างเดิม เป็นหมาป่าขาวโพลนที่ดูซื่อ ๆ และโง่เขลา มันนอนราบกับพื้น ดวงตาสีเทาดำจ้องมองที่จ้าวอู่เจียง มันค่อย ๆ ยื่นอุ้งเท้าออกมา เผยใอุ้งเท้าหน้าของมัน

บนอุ้งเท้ามีดอกบัวสีชมพูอยู่หนึ่งดอก

มันยิ้มพลางกล่าวว่า

“ทุกชีวิตที่เกิดในดินแดนลับเต๋อเหลียน รวมถึงทุกชีวิตที่ยังคงอยู่ในดินแดนลับเต๋อเหลียน หลังจากที่มันเปิดและปิดในแต่ละครั้ง จะถูกประทับตราด้วยรอยสลักรูปดอกบัวสีเขียว และชีวิตที่ถูกประทับตราจะไม่สามารถออกจากดินแดนลับเต๋อเหลียนได้ หากสิ่งมีชีวิตนี้บรรลุถึงขั้นจักรพรรดิ ไม่เพียงแต่จะไม่สามารถออกจากดินแดนลับเต๋อเหลียนได้ ยังไม่สามารถลงไปยังชั้นที่ต่ำกว่าชั้นที่สามสิบเอ็ดด้วย ได้แต่เคลื่อนไหวไปมาระหว่างชั้นที่สามสิบเอ็ด สามสิบสอง และสามสิบสามเท่านั้น”

“สีเขียว?” จ้าวอู่เจียงจ้องมองดอกบัวสีชมพูในฝ่ามือของเสี่ยวไป๋ด้วยความสงสัย

เสี่ยวไป๋เชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยองแล้วกล่าวว่า

“ข้าแตกต่างจากพวกนั้น!”