ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1079

บทที่ 1079 ร่มคือเรือที่แล่นกลับหัวบนท้องฟ้า

เรื่องราวที่จ้าวอู่เจียงคาดเดาเป็นดังนี้

กาลก่อน มีคนรู้จักเก่าแก่ของเทพปีศาจผู้หนึ่ง ขอเรียกว่าเซียนมนุษย์

เซียนมนุษย์มองทะลุเหตุและผลทั้งหมด และต้องการปกป้องเทพปีศาจให้เติบโต

แต่เซียนมนุษย์อาจจะเคยประสบอุบัติเหตุมาก่อน ได้รับบาดเจ็บ จึงไม่สามารถใช้พลังได้เต็มที่ หรืออาจเป็นเพราะต้องการซ่อนความลับสวรรค์ จึงไม่ได้ลงมือด้วยตัวเอง แต่เลือกที่จะใช้ประโยชน์จากบางคน

สิ่งที่เทพปีศาจทิ้งไว้ย่อมต้องสร้างความตื่นตะลึงให้โลก แม้เวลาจะผ่านไปยาวนานก็ยังมีผู้แข็งแกร่งที่ผ่านกาลเวลามามากมายที่คิดถึงอยู่ เทพเจ้าจึงใช้เรื่องนี้นำพาให้ผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลหลี่ ‘บังเอิญ’ ค้นพบโลกลับแห่งหนึ่งที่มีจ้าวอู่เจียง

แต่เนื่องจากติดขัดด้วยกฎบางอย่างเช่นเดียวกับดินแดนลับเต๋อเหลียน แม้ว่าผู้แข็งแกร่งสูงสุดจะสามารถลงมือได้ แต่ก็ไม่สามารถทำได้โดยตรงหรือใช้กำลังเต็มที่ ดินแดนลับราชวงค์ต้าเซี่ยก็มีกฎที่คล้ายคลึงกัน

ผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลหลี่จึงมอบหมายเรื่องนี้ให้กับคนกลุ่มหนึ่ ซึ่งรวมถึงเยว่ปู้ฝานและคนอื่น ๆ

ดังนั้นเหตุผลที่เยว่ปู้ฝานและคนอื่น ๆ มาถึงโลกลับราชวงค์ต้าเซี่ยก็เพื่อค้นหาสิ่งของบางอย่าง

แล้วสิ่งของนี้ถูกค้นพบได้อย่างไร? และเยว่ปู้ฝานกับคนอื่น ๆ รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?

ก็คือผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลหลี่วางแผนบอกเยว่ปู้ฝานและคนอื่น ๆ

โลกกำลังจะพังทลาย ราชวงศ์กำลังจะล่มสลาย จ้าวอู่เจียงต้องเติบโต…ต้องตาย

และเป็นเรื่องธรรมดา จ้าวอู่เจียงก้าวออกมา

สิ่งที่วางไว้ก่อนหน้านี้ทีละอย่าง ๆ ถูกผลักดัน จ้าวอู่เจียงถูกติดป้ายว่าเป็นการกลับชาติมาเกิดของเทพปีศาจ

ขณะเดียวกัน การปรากฏตัวของเขาไม่เพียงแต่ทำให้ผู้ยิ่งใหญ่ตระกูลหลี่ดีใจ แต่ยังรวมถึงผู้ที่คอยสังเกตการณ์ด้วย

ทีละก้าว ๆ จ้าวอู่เจียงเข้าใกล้สิ่งที่เทพปีศาจทิ้งไว้มากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ตอนนี้คนรู้จักเก่าที่อยู่ฝ่ายเทพปีศาจได้ลงมือแล้ว เขาได้บอกความจริงเกี่ยวกับหุ่นเชิดที่ควบคุมเทพปีศาจ ไม่ปล่อยให้เทพปีศาจถูกหลอก และส่งคนมาช่วยเหลือเทพปีศาจ

กลุ่มคนรู้จักเก่าของเทพปีศาจนี้ บางคนเข้าใจทุกอย่างแล้ว บางคนยังไม่เข้าใจ แต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาทั้งหมดยืนอยู่ฝ่ายเดียวกับเทพปีศาจ

ขณะเดียวกัน พวกเขาทุกคนก็หวังว่าเทพปีศาจจะได้รับสมบัติล้ำค่าที่ตกทอดมา

เพราะอนาคตอาจเปลี่ยนแปลงได้นับพันนับหมื่นครั้ง แต่อดีตได้เกิดขึ้นแล้ว ไม่ว่าจะวางแผนเปลี่ยนแปลงอย่างไรเวลาจะเย็บปะทุกช่องโหว่ ความตายถูกกำหนดไว้แล้ว ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ จ้าวอู่เจียงยืนกางร่ม เสียงหยดน้ำฝนดังตกกระทบเป็นจังหวะ น้ำฝนเปียกแขนเสื้อด้านซ้าย ไหลหยดลงมาตามแขนเสื้อ เขามองดูหลินอวี้ที่เดินย่ำโคลนกลับมาหลังจากจุดธูปเสร็จ แล้วค่อย ๆ ถอนหายใจ

“องค์ชาย”

หลินอวี้เรียกด้วยความเคารพ

จ้าวอู่เจียงงุนงงและโล่งอกเล็กน้อย พวกเขายืนคุยกันซึ่งหน้า หลินอวี้อยู่ในอดีต ส่วนเขาอยู่ในอนาคต

เขายิ้มบาง ๆ พยักหน้า ดวงตาจ้องมองไปยังอดีต เมื่อหลินอวี้มองเห็นก็กลายเป็นอนาคตไปแล้ว เสียงแผ่กระจาย แววตาเคลื่อนไหว แม้แต่สิ่งเหล่านี้ยังต้องใช้เวลา ช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ได้แบ่งแยกอดีตและอนาคต

แล้วยุคโบราณเมื่อหลายหมื่นปีก่อนเล่า เหล่าเทพปีศาจในอดีตจะต้องทิ้งการวางแผนบางอย่างไว้แน่นอน บางทีอาจห่างไกลเกินไป ต้องใช้เวลาสักหน่อย เขาถึงจะมองเห็นได้ชัดเจน

ข้าได้ตายไปแล้วในอดีต ข้ายังไม่เข้าใจในปัจจุบัน ในอนาคตข้าจะต้องเข้าใจอย่างแน่นอน

“ไปกันเถอะ”

จ้าวอู่เจียงยิ้มบาง ๆ แววตาอ่อนโยน เขาจูงมือจิ้งเอ๋อร์หมุนตัวก้าวเข้าสู่สายฝน กางร่มก้าวเดินท่ามกลางพายุ ร่มคือเรือที่แล่นกลับหัวบนท้องฟ้า