ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1091

บทที่ 1091 เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?

“อวี่เอ๋อร์ เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?”

หญิงสาวและเด็กสาวทั้งสองเป็นคนของเผ่าจิ้งจอกเทียนเยว่แห่งทะเลเหนือในเขตน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้

เผ่าจิ้งจอกเทียนเยว่เป็นเผ่าที่มีชื่อเสียงเกือบเทียบเท่ากับเผ่าจิ้งจอกชิงชิวในหมู่เผ่าปีศาจ อุดมไปด้วยวิญญาณและความงดงาม สมาชิกส่วนใหญ่เป็นหญิงสาวที่งดงามราวกับธิดาสวรรค์และพิภพ

“ท่านป้า ข้าไม่ได้คิดอะไร…” เด็กสาวเบ้ปาก ดวงตาสีฟ้าเข้มของนางใสกระจ่างราวกับทะเลสาบกระจก บริสุทธิ์และแจ่มใส

“หรือว่าเป็นเรื่องของนายบ่าวสามคนนั้น?” หญิงสาวลืมตาขึ้น ขมวดคิ้ว นางนึกถึงภาพที่เด็กสาวให้ความสนใจกับนายบ่าวในชุดดำทั้งสามคนเป็นพิเศษในวันนี้

เด็กสาวพึมพำ “รู้สึกแปลก ๆ ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”

หน้าอกของสตรีผู้นั้นพองโต ยิ่งโกรธก็ยิ่งพองราวกับความโกรธทั้งหมดอัดแน่นอยู่ที่หน้าอก

นางทำหน้าบึ้งตึง พูดเสียงต่ำว่า “อวี่เอ๋อร์ อย่าลืมจุดประสงค์ของการเดินทางครั้งนี้ เพื่อแก้ไขวิกฤตภายในตระกูล ผู้อาวุโสของตระกูลต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาลเพื่อให้ได้รับความเห็นชอบจากราชครูแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจว จนได้มาซึ่งการแต่งงานครั้งนี้”

“ความคิดและอนาคตของเจ้าจะต้องผูกพันอยู่กับองค์ชายแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจว ไม่ใช่ชายธรรมดาสามัญคนหนึ่ง”

“แม้ว่าวันนี้ชายผู้นั้นอาจเป็นบุตรชายของขุนนางในเมืองหลวง กระทั่งเป็นคนราชวงศ์ แต่เมื่อเทียบกับองค์ชาย เขาก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลย”

“เจ้าต้องระงับความคิดของเจ้าเสีย”

“อืม” หญิงสาวกัดริมฝีปากแดงด้วยฟันขาว แน่นอนว่านางเข้าใจคำพูดนี้ดี และรู้ถึงความสำคัญของมัน นางเข้าใจดีว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ

เพียงแต่ไม่รู้ว่าเหตุใด ขณะนี้นางรู้สับสนอยู่บ้าง ราวกับว่าคำพูดเดียวกัน ฉากเดียวกันนี้ นางเคยเห็นมาแล้วไม่ใช่แค่ครั้งเดียว

ประหนึ่งว่าทุกสิ่งในตอนนี้ซ้อนทับกับภาพเลือนรางบางอย่างในความทรงจำ

“เจ้าของวังบูรพาไม่มีชายาหรืออนุ หากเจ้าสามารถคว้าโอกาสไว้ได้ บางทีอาจได้ก้าวกระโดด จากกาดำกลายเป็นเฟิ่งหวง”

“องค์ชายรองก็ได้รับความโปรดปรานอย่างมาก ข้าได้ยินมาว่า…”

“สี่องค์ชาย…”

…

สตรีผู้นั้นเล่าข่าวสารที่นางสืบมาได้ให้หญิงสาวฟังอย่างไม่หยุดหย่อน เพื่อให้เด็กสาวได้เตรียมใจไว้บ้าง

ความจริงแล้วองค์ชายองค์ไหนก็ได้ทั้งนั้น ทุกองค์ล้วนสามารถทำให้เผ่าเผ่าจิ้งจอกเทียนเยว่ได้พึ่งพิงราชวงศ์ต้าโจวได้

จ้าวอู่เจียงพลิกตัวนอนลง

เซวียนหยวนจิ้งลุกขึ้นนั่ง…

จ้าวอู่เจียงมองทิวทัศน์งดงามตรงหน้า คิ้วคมเลิกขึ้น สีหน้าตื่นเต้น เอ่ยเสียงดังว่า “หรือว่า…”

……

“ไม่ผิดแน่ หากไม่มีอะไรผิดพลาด มันควรจะอยู่ที่นี่”

ภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ หลู่จงสวมชุดคลุมสีขาวสง่างามราวกับเซียน เขายืนกอดอกมองโลงศพตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ในสถานการณ์ตอนนั้น พี่ชายของข้าจะต้องเก็บสิ่งนี้ไว้กับคนที่ไว้ใจที่สุดและปลอดภัยที่สุด หรือไม่ก็พกติดตัวไว้ คนที่ปลอดภัยที่สุดก็คงไม่พ้นผู้อาวุโสของตระกูล แต่ถ้าสิ่งนี้อยู่กับผู้อาวุโสจริง เหตุการณ์มากมายที่เกิดขึ้นภายหลังคงไม่เกิดขึ้น โอกาสที่มันจะอยู่กับผู้อาวุโสจึงน้อยมาก”

“ดังนั้นสิ่งนี้ควรถูกฝังไว้พร้อมกับท่านเทพปีศาจในหอคุมปีศาจหรือ?” กิเลนที่มีขนขาวทั่งร่างสง่างามและแข็งแกร่ง นั่งอยู่ใต้ท้องฟ้า จ้องมองโลงศพบนชั้นที่เก้าของหอคุมปีศาจไม่วางตา

หลู่จงพยักหน้า เขายกมือขึ้นและโบกมือ หมึกสายหนึ่งพุ่งไปยังโลงศพ สีหน้าเคร่งขรึมมากขึ้น

“พี่ชาย ข้าต้องขออภัยอย่างยิ่ง”