ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1100

บทที่ 1100 จ้าวอู่เจียงผู้ไม่อาจหลีกหนีหญิงสาว

ความจริงลั่วอวี่หลิงรู้ทุกอย่าง

นางเพียงแต่ปิดกั้นหัวใจของตนเอง ไม่อยากพูดถึงอดีต ไม่อยากสนทนากับผู้คนรอบข้าง

แต่นางจดจำทุกสิ่งได้

เมื่อมาถึงราชวงศ์ต้าโจว นางรู้สึกคุ้นเคยกับองค์ชายสี่ นางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก

ตอนนี้องค์ชายสี่ถามนางด้วยสีหน้าอ่อนโยนว่าต้องการอะไร นางราวกับวางใจ มีเรื่องราวมากมายที่อยากเล่า นางไม่ได้ต้องการอะไรมาก เพียงแค่อยากให้เผ่าของนางสงบสุข บิดามารดาปลอดภัยแข็งแรง

ขณะเดียวกัน นางก็โลภอยู่บ้าง หวังว่าสหายคนเดียวของนาง จ้าวอู่เจียงจะฟื้นคืนชีพ

ดวงตาของจ้าวอู่เจียงอ่อนโยนลง รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏ

“เปลี่ยนคำขอเถอะ คำขอนี้ข้ายังทำไม่ได้”

สาวน้อยเหี่ยวเฉาลงอย่างเห็นได้ชัด นางส่ายหน้า “ฝ่าบาท ไม่มีคำขอร้องอื่นใดแล้ว”

“ไม่เป็นไร” จ้าวอู่เจียงยิ้มพลางกล่าวว่า “หากเจ้าคิดออกเมื่อใดค่อยบอกข้าก็ยังไม่สาย ตอนนี้ให้เราจัดการเรื่องการแต่งงานก่อน ส่วนเรื่องภายในตระกูลของพวกเจ้าข้าจะสืบสวนให้กระจ่าง สิ่งที่ข้าสัญญากับเจ้า ข้าจะทำให้ได้”

หญิงสาวยิ้มน้อย ๆ รอยยิ้มดูฝืน ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ทำให้ห้องสว่างไสวขึ้นไม่น้อย

ภายในห้องหนังสือ

ขุนนางพิธีการสงสัย ทำไมวันนี้ลั่วอิ่นเยว่จากเผ่าจิ้งจอกเทียนเยว่จึงเดินแปลก ๆ

ดูเหมือนว่านางจะมีปัญหาเรื่องขาอยู่บ้าง

ไม่นานข้าก็เข้าใจแล้ว ลั่วอิ๋นเยว่และองค์ชายสี่เสด็จไปด้วยกัน

ขาของนางไม่สะดวก ส่วนใหญ่คงเป็นเพราะ…องค์ชายสี่พละกำลังมากเกินไปจนทำให้นางรับมือไม่ไหว

นี่คือพลังความสามารถขององค์ชายสี่หรือ? หัวใจอยากรู้อยากเห็นของเสนาบดีกรมพิธีการลุกโชน ขณะเดียวกันก็นึกถึงคำทำนายของราชครู

หรือว่าองค์ชายสี่จะทรงเป็นผู้นำความเจริญรุ่งเรืองมาสู่ราชวงศ์เซียนต้าโจว?

ไม่นาน เสนาบดีกรมพิธีการก็ส่ายหน้า ขจัดความคิดฟุ้งซ่าน แล้วเริ่มจับพู่กันเขียนเอกสารราชการ เขียนไปเขียนมา จู่ ๆ เขาก็หยุดอย่างฉับพลัน สีหน้าเปลี่ยนเป็นตกใจ

สายฝนโปรบปรายลงมา

จ้าวอู่เจียงกลับมาถึงจวนอิ้นอ๋องแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องโถงใหญ่ ดวงตาจ้องมองม่านฝนนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร

จิ้งเอ๋อร์กำลังฝึกฝน

หลังจากมาถึงราชวงศ์เซียนต้าโจวการฝึกฝนของนางเป็นเหมือนปลาได้น้ำ แม้ไม่ได้ตั้งใจฝึกฝนอย่างจริงจัง วรยุทธ์ก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว จุดนี้ทำให้จ้าวอู่เจียงอิจฉาอยู่บ้าง เพราะสำหรับพลังมังกรในควันธูป เขาได้แต่มองดู แม้จะพยายามฝึกฝนอย่างหนัก ประสิทธิภาพก็เหมือนจะไม่มากนัก

แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ เขามีเส้นทางสู่ความสูงส่งของตัวเอง

การมีอยู่ของเทพอสูรในอดีตได้พิสูจน์แล้วว่า เส้นทางสู่ความสูงส่งที่เขาต้องการจะเดินตอนนี้นั้นถูกต้อง

ขณะที่จ้าวอู่เจียงกำลังสงบจิตใจมองสายฝน ขันทีหลินอวี้เดินเข้ามาใกล้อย่างนอบน้อม โค้งคำนับแล้วกล่าวอย่างเคารพ

“ฝ่าบาท…บรรดาชายาให้ข้าน้อยมาถาม…ถามท่านว่า คืนนี้ท่านจะไปนอนในห้องขอชายาท่านใด…”

จ้าวอู่เจียงถอนหายใจ ชะตากรรมที่ต้องมาถึงก็มาถึงเสียที เขาหนีไม่พ้น